Кіріспе
Француз журналисі Луи Пауэлс (; 2 тамыз 1920 - 28 қаңтар 1997) - француз журналисі және жазушысы. Парижде дүниеге келген ол 1946 жылдан бастап 1950 жылға дейін көптеген ай сайынғы әдеби француз журналдарына (оның ішінде Esprit және Variété) жазды. Ол 1946 жылы Travail et Culture (Жұмыс және мәдениет) ұйымын құруға қатысты (мәдениетті халыққа тарату мақсатында, ол хатшы болды). 1948 жылы 15 ай бойы Г. И. Гурджиевтің жұмыс топтарына қосылып, 1949 жылы "Combat" журналының бас редакторы және "Paris Presse" газетінің редакторы болды. Ол (басқалармен қатар) Bibliothèque Mondiale (Бүкіл әлемдегі кітапхана) ("Livre de Poche" ["Жыылым кітаптарының"] бастауышы), Carrefour (Кейіспе жол), ай сайынғы әйелдер Marie Claire және 1952 жылы Arts et Culture журналын басқарды.
Louis Pauwels (povɛls; 2 August 1920 – 28 January 1997) was a French journalist and writer. Born in Paris, France, he wrote in many monthly literary French magazines as early as 1946 (including Esprit and Variété) until the 1950s. He participated in the foundation of Travail et Culture (Work and Culture) in 1946 (intended to spread culture to the masses, and of which he was the secretary). In 1948, he joined the work groups of G. I. Gurdjieff for 15 months, until he became editor in chief of Combat in 1949 and editor of the newspaper Paris Presse. He directed (among others) the Bibliothèque Mondiale (Worldwide Library) (the precursor of "Livre de Poche" ["Pocket Books"]), Carrefour (Intersection), the monthly women's Marie Claire and the magazine Arts et Culture in 1952.
Өмірбаян
Луи Паувелс 1939-1945 жылдары Атис-Монста мұғалім болды. Оның дипломдық дәрежесі (licence de Lettres) Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда тоқтатылды. Пауэлс Жакс Берджермен 1954 жылы ол Bibliothèque Mondiale (Дүниежүзілік кітапхана) әдеби директоры болған кезде кездесті. Ол 1960 жылы Le Matin des Magiciens (Солхияның таң шапағы немесе Сиқыршылардың таң шапағы) және 1970 жылы "L'Homme Éternel" (Мәңгілік адам) кітабының үзілген жалғасын жазды. Бержиемен (сондай-ақ Франсуа Ришодомен) үнемі бірге ол 1961 жылдың қазан айында Planète (шамамен 150 бет) ай сайын шығатын журналды құрды, ол 1968 жылдың мамырына дейін пайда болды (және сол жылы le Nouveau Planète (Жаңа планета) деген атпен қайтадан пайда болады; екі басылым арасында барлығы 64 нөмір). Әр түрлі зерттеулер зерттеулер жүргізіліп, авторлар "Энциклопедия Планета" деп атаған жинақта жарияланды (әр том шамамен 250 бетті қамтиды, барлығы отыз томға жуық). Жақсылықтарға арналған он жеті "Антологиялар Планетасы" Жак Стернбергке арналған. Айм Мишельдің үлкен досы, "Планета" оған да арналды. 1970 жылдары ГРЕСЕ-дің кейбір мүшелерімен дос болды. Пауэлс 1975-1976 жылдары Le Journal du Dimanche (Жексенбілік газет) үшін көптеген мақалалар жазды. 1977 жылы ол "Le Figaro" журналының мәдени қызметтерін басқарды, онда ол "Le Figaro" журналының негізін қалады, ол 1978 жылдың қазан айында "Le Figaro" газетінің апталық қосымшасы ретінде басталды. Роберт Херсант өзінің көзқарасы бойынша тым солшыл болып саналған ықпалды "Le Nouvel Observateur" газетіне қарсы салмақ құру еді. Жаңа журналдың жетекшісі Луи Пауэлс болды. Луи Пауэлс бастапқыда бас редактор лауазымын Ален де Бенуаға ұсынды, ол Éléments және Éditions Copernic редакциялық міндеттеріне байланысты одан бас тартты. Жан-Клод Валла (саясат және қоғам) және Патрис де Планкетт (мәдениет) алғашқы бас редакторлар болды. GRECE мүшелері, соның ішінде Ален де Бенуа, Мишель Мармин және Ив Чистен 1979 жылдың жазына дейін Le Figaro журналына өз үлестерін қосты. Олардың кетуінен кейін журналдың тоны әлеуметтік консервативті болып қала отырып, либертариандық (экономикаға қатысты) болды. Луи Пауэлс 1993 жылға дейін апталық басылымның бас редакторы болды. 1986 жылы студенттер университеттердегі Деваке заңына қарсы наразылық білдірген кезде Луи Пауэлс өзінің ең танымал редакциялық мақаласын француз жастарына зардап шеккен Психикалық ЖИТС туралы жазды. 1992 жылы Габриэль Вералди мен Реми Шовинмен бірге Женевада Марсель мен Моник Одье психофизикасы қорын құрды. Католиктік сенімге оралғаннан кейін ол Планетамен байланысты өткеніне қарсы сөйледі (Ален де Бенуа өзінің " Comment peut on être païen? (Кімдер қалайша жалған тәңірлерге табынушы бола алады?) 1981 жылы Пауэлс (ред. Альбин Мишель), 1982 жылы Акапулькода мәсіхші болғанға дейін).