Mycenaean chamber tomb

Кіріспе

Микен дәуірінде салынған камералы қабірдің түрі. Микен камералы қабірлері - Микен Грециясында салынған камералы қабірлердің түрі. Микен камералы қабірлері Мессенияда Орта элладикалық кезеңнің соңында (б.з.д. Микен камералы қабірлері тау жынысына кесілген (осы кездегі қабырғалардан айырмашылығы, олар қабырғадан салынған), әдетте, көлбеу жер бетіне салынған және камерадан құралған, төртбұрышты өткелге табалдырықпен қосылған. Микен камералы қабірлерінің көлемі, әзірленуі және монументалдылығы, сондай-ақ олардың ішіндегі қабір заттары да айтарлықтай өзгереді, бұл оларды әлеуметтік қабаттардың кең ауқымында адамдарды жерлеу үшін қолданғандығын көрсетеді. Қола дәуірі аяқталғаннан кейін, камералы қабірлер грек әлемінің көп бөлігінде салынуды тоқтатты, бірақ кейбіреулері ерте темір дәуірінде ант беру және батырлар табыну үшін қолданыла берді.

Хронологиялық дамуы

+ Бұл мақалада қолданылған Гелладиялық хронологияның негізгі кезеңдері. Кезең шамамен күні Орта элладикалық III б. з. д. 1700 1600 б. з. б. Кезеңдік элладикалық I Кезеңдік элладикалық II Кезеңдік элладикалық IIIA Кезеңдік элладикалық IIIB Кезеңдік элладикалық IIIC Ең ерте камералы қабірлер МХ III кезеңінде Мессенияда, содан кейін LH I мысалдары бүкіл орталық және оңтүстік Грецияда, әсіресе Арголиде кездеседі. Олар Микененді қоспағанда, ЛХ III-ге дейін, Микен мәдениетімен байланысты Эгей аймағында кеңінен салынғанға дейін, салыстырмалы түрде сирек кездеседі. Камералы қабірлер Микен дәуірі бойына салынуды жалғастырды, бірақ олардың танымалдылығы мен әлеуметтік қызметіне байланысты аймақтық айырмашылықтар байқалды. Микенде олар Элиталық жерлеудің барлық басқа түрлерін алмастырған көрінеді, LH III-де сарайлық мемлекеттің дамуы мен нығаюымен тығыз байланысты. Микен аймағында үш жүзге жуық камералы қабірлер бар. Микендегі камералы қабірлер сарай элитасының төменгі қатарлы мүшелерін білдіреді, ал ең элиталық, мүмкін, Линейлік В-ден белгілі басқа да жоғары санаттағы тұлғалар үшін сақталған. Алайда, Беотияда тек бір ғана қабір белгілі (Орхомендегі Минияның қазынасы деп аталады, шамамен б.з.д. 1350 жылы), ал камералы қабірлер барлық элиталық топтар үшін жерлеудің басым түрі болған сияқты, оның ішінде Мегало Кастеллидегі монументалды камералы қабір, ол Фиба билеушілерімен байланысты. Ахаияда камералы қабірлер LH II кезеңінде пайда болған жергілікті элиталармен байланысты көрінеді, бірақ LH III-де тіпті қарапайым қабір түрлерін, мысалы шұңқыр мен цист қабірлерін ығыстырып тастайды. Ахаиядағы осы кезеңде, Арголидтен айырмашылығы, әлеуметтік иерархия мен камералы қабірлерді пайдалану арасында аз байланыс болған сияқты: салыстырмалы қарапайым қабірлер, мысалы, Аидониядағылар, салыстырмалы қарапайым қабірлік заттармен бірге монументальді мысалдар, мысалы, Воуденидегі 4 қабір, үлкен LH IIIA камералы қабір, оның кең және құнды қабірлік заттары ғалымдардың келісіміне әкелді. Жалпыға ортақ мәнге ие болудың орнына, камералы қабірлердің әлеуметтік және символикалық маңызы, сондай-ақ оларды қолданатын қауымдардың табиғаты жергілікті тәжірибелер мен алаңдаушылықтарға сәйкес Микен әлемінде әртүрлі болған. Фессалия мен Криттен басқа жерлерде камералы қабірлер құрылысы Бронза дәуірінің соңындағы құлдыраудан кейін тоқтатылды (шамамен б.з.д. 1180), бірақ кейбір мысалдар ерте темір дәуірінде ант беру, батырлар құрметіне және кейде жерлеу үшін қайтадан қолданыла берді. Арголидтегі Просимнада Карл Блеген қазған камералы қабірлердің үштен бір бөлігі геометриялық немесе архаикалық кезеңдерден алынған нәсіптік тартулардың дәлелін көрсетті, ал бұл тәжірибе грек әлемінде 1050 және 600 жылдар аралығында, әсіресе Месенияда, Аттикада және Беотияда байқалады.

+ The major periods of the Helladic Chronology used in this article. Period Approximate Date Middle Helladic III c. 1700 – c. 1600 BCE Late Helladic I Late Helladic II Late Helladic IIIA Late Helladic IIIB Late Helladic IIIC The earliest chamber tombs are found in the MH III period in Messenia, followed closely by LH I examples throughout central and southern Greece, particularly in the Argolid. They remain relatively uncommon, except at Mycenae, until LH III, when they were constructed widely across the Aegean region associated with Mycenaean culture. Chamber tombs continued to be constructed throughout the Mycenaean period, though regional differences are observed as to their popularity and likely social function. At Mycenae, they appear to have displaced all other forms of elite burial, except , and have been closely linked with the development and consolidation of the palatial state in LH III. Around three hundred chamber tombs are known from the area of Mycenae. It has been suggested that the chamber tombs at Mycenae represent lower ranked members of the palatial elite, while were reserved for the most elite, perhaps the and other high ranking figures known from Linear B. In Boeotia, however, only one tomb is known (the so called Treasury of Minyas at Orchomenos, dating to c. 1350 BCE), while chamber tombs seem to have been the predominant form of burial for all elite groups, including the monumental chamber tomb at Megalo Kastelli, which has been linked with the rulers of Thebes. In Achaia, chamber tombs seem to be associated with emergent local elites in the LH II period, but displace even simple grave types, such as pit and cist graves, by LH III. In this period in Achaia, there seems to have been little association, unlike in the Argolid, between social hierarchy and the use of chamber tombs: relatively simple tombs, such as those at Aidonia, with relatively simple grave goods are found alongside monumental examples, such as Tomb 4 at Voundeni – a large LH IIIA chamber tomb with a of and a in area, whose extensive and valuable grave goods have led to the scholarly consensus that the single original burial in the tomb represents a local ruler. Rather than carrying a universal meaning, it is likely that the social and symbolic significance of chamber tombs, as well as the nature of the communities using them, varied across the Mycenaean world according to local practices and concerns. Except in Thessaly and Crete, the construction of chamber tombs ceased after the Late Bronze Age Collapse (c. 1180 BCE), though some examples continued to be re used for votive offerings, hero cult and occasionally burials during the Early Iron Age. Nearly a third of the chamber tombs excavated by Carl Blegen at Prosymna in the Argolid showed evidence of votive offerings from the Geometric or Archaic periods, and the practice is observed elsewhere in the Greek world between 1050 and 600 BCE, particularly in Messenia, Attica and Boeotia.

Құрылыс

Камералы қабірлер тау жыныстарынан кесіліп, әдетте үш бөліктен тұратын құрылымға бөлінеді ("өткес"), ("шеше") және ("камера"). Кейбір мысалдарға негізгі немесе қосымша жерлеу орындары орналастырылған шұңқырлар, бүйірлік камералар немесе нишалар жатады. Бұл бөлініс "өлілер мен тірілердің арасындағы шекаралық аймақ" ретінде түсіндірілді. Ғалымдар камералы қабірлер мен М.Х. III дәуірінің соңында Грецияда бір мезгілде пайда болған және екеуі де Мессенияда алғаш рет қолданылған камералы қабірлердің дизайны арасындағы байланысты талқылайды. Бір ойлау мектебіне сәйкес, камералы қабірлер , сондай-ақ негізгі форманы ұстанған, бірақ күмбезден жасалған қабір салуда ресурстар мен еңбектің елеулі шығынын болдырмау арқылы танымал болды. Тағы бір түсіндірме камералы қабірлерді орта элладикалық күмбезді жерлеудің жалғастырушысы ретінде, олардың көшірмесі ретінде емес, қатарда дамып келе жатқан көрінеді. Камералы қабірлердің нақты дизайны жергілікті географиялық және әлеуметтік жағдайларға байланысты әр түрлі болуы мүмкін. Мысалы, Торикоста, ыстық ыстық тасты жердің қаттылығына байланысты, ыстық тасты жерді кесу ұзақ уақытқа жарамсыз болғандықтан, ыстық тасты қабырғалардың бір жағына жақын орналасқан қысқа жолдармен, әк тасты қамалдан жасалған "құрылыс" камералы қабірлер салынған. Фивада "Бейнелі бөлме" деп аталатын қабірде екі параллель, бір-біріне жақын орналасқан, есік арқылы байланыстырылған екі үлкен бөлме бар. LH IIIIIIA1 жылдан бастап кейбір монументальді камералы қабірлердің қасбеті , кейде қабырғалары боялған гипсте безендірілген. Бұл құбылыс Арголидтерде, әсіресе Микенде және Просимнада белгілі, бірақ басқа жерлерде, соның ішінде Прозилио 2 және Фивада да белгілі. Кейінгі гелладикалық кезеңнің барысында, абсолютті өлшеуде де, Микендегі 505 қабірінің көлеміне қатысты да ұзындығы ұлғаю үрдісі байқалады. Бұл үлкен, әсерлі қабір арқылы байлық пен билікті көрсету құмарлығымен байланысты болуы мүмкін немесе жерлеу рәсімінің маңыздылығының артуын білдіруі мүмкін. Алайда, кезеңнің соңында LH IIIC-де қарама-қарсы үрдіс байқалады: қысқарып, мұнда болған рәсімдердің маңыздылығының төмендеуін көрсететін , қасбеттің ою-өрнегіне және безендіруіне аз көңіл бөлінген сияқты. "Құрылған" камералы қабірлер деп аталатын, мысалы, Торикос және Марафон, Портес және Митроу сияқты басқа да мысалдар, сондай-ақ жартастан кесілген, бірақ ішкі қабырғаға кіреді. Бұл шынайы камералы қабірлерден ерте пайда болады, көбінесе , және жеке дамыған болуы мүмкін.

Chamber tombs are cut from bedrock and usually divide into a tripartite structure of ('passageway'), ('threshold') and ('chamber'). Some examples include pits, side chambers or niches into which primary or secondary burials may have been deposited. The division between , and has been interpreted as the creation of a 'boundary zone between the living and the dead'. Scholars debate the relationship in design between chamber tombs and , which appeared in Greece approximately simultaneously at the end of MH III, and were both first used in Messenia. According to one school of thought, chamber tombs became popular in imitation of , following the same fundamental form but avoiding the significant expenditure of resources and labour in constructing a tomb from ashlar masonry. Another interpretation sees chamber tombs as a successor to Middle Helladic tumulus burial, developing in parallel with rather than as an imitation of them. The specific design of chamber tombs could vary according to local geographic and social considerations. At Thorikos, for instance, so called "built" chamber tombs of limestone masonry, with short passages approaching one side of the , were constructed, likely in response to the hard limestone ground, which would have made cutting a long impractical. At Thebes, the so called "Painted Chamber" tomb has two parallel , approaching two large chambers, connected by a doorway. From LH IIIIIA1 onwards, certain monumental chamber tombs had the façade of the , and sometimes the walls of the , decorated with painted plaster. This phenomenon is particularly known in the Argolid, particularly at Mycenae and Prosymna, but examples are known from elsewhere, including Prosilio 2 and from Thebes. Over the course of the Late Helladic, a trend is observed for the length of the to increase, both in absolute measurement and relative to the size of the Tomb 505 at Mycenae, for example, has a over in length. This may be associated with an increasing desire to show wealth and power through a large, impressive tomb, or may reflect the growing importance of the in funerary ritual. At the end of the period, however, in LH IIIC, the opposite trend is observed: become shorter and less attention appears to be paid to the carving and decoration of the façade of the , perhaps indicating the declining importance of any rituals that took place there. So called "built" chamber tombs, such as those at Thorikos and other examples at sites including Marathon, Portes and Mitrou, are similarly cut from rock but include masonry on the interior. These appear earlier than true chamber tombs, often lack a , and may have developed separately.

Жерлеу рәсімдері

Камералы қабірлер әдетте бірнеше жерлеу үшін пайдаланылған және бірнеше ұрпақ бойы қайта пайдаланылған. Немея аңғарындағы Айя-Сотирада жүргізілген жұмыстар қабірлерді пайдаланушылардың оларды қайта пайдалану үшін жасаған күш-жігерін көрсетті, тіпті қабір ішінара құлап, оны қайта пайдалану қиын болған кезде де. Қабірлер бір отбасының мүшелеріне арналған деп есептеледі, бірақ бір қабірге қойылған адамдар арасындағы нақты туыстық қатынас туралы нақты дәлелдер жоқ. Микен камералы қабірлеріне арналған жерлеу процессиялары туралы алдын ала мәліметтер бар; сондықтан денені мүйізді көлікпен қабірге апарады деп жиі болжанады, бірақ Микенің айналасындағы кейбір зираттардың орналасуы бұл процессияның кем дегенде соңғы бөлігі кейде жаяу жүріп өткен болуы керектігін көрсетеді. Микендіктердің камералы қабірлердегі барлық жерлеулері, әсіресе LH IIIC-ке дейін, кремация емес, жерлеу болып табылады, бірақ микендіктердің кремациядан кейінгі жерлеулері кейде микендік қабірлердің жоғарғы деңгейлерінде кездеседі. Эгей теңізінің көп бөлігінде мәйіттер су қоймасының еденіне, кейде сонда қазылған шұңқырларға немесе бүйір камераларға қойылады. Алайда Беотиядағы Танаграда мәйітті ларнаксқа көму әдеттегі нәрсе болды, бұл практика Миной Критінде ғана расталған. Бұрынғы жерлеулер қайта орналастырылып, басқа жерге көшіріліп, кейде қабір кейіннен жерлеу үшін қайта ашылғанда алынып тасталатын. Балаларды жерлеу көбінесе қабырғадағы кішкентай нишаларда жасалатын. Қабірдегі қабірлерге қабір заттары қойылуы әдеттегідей болды: бұларға әдетте керамика кіретін, бірақ қайтыс болған адамның әлеуметтік жағдайына байланысты айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Айдония қабірлеріндегі қабірлердің көпшілігі салыстырмалы түрде қарапайым болса, мысалы, Беотиядағы Прозилиодағы 2-кезең қару-жарақ, алтын және фаянс зергерлік бұйымдар мен мөр сақинасын қамтиды. Бұл жерлеу рәсімінде сусын тарту немесе сусын ішудің рөлі болуы мүмкін екенін көрсетеді, сонымен қатар жануарлардың сүйектері мен азық-түлік өндірісінің қалдықтарын табу, я қабірде тұтыну үшін, не өлгендерге арналған тарту ретінде табу. Ежелгі дәуірде жерленгеннен кейін, олар көбінесе құрғақ тас қабырғамен бекітілетін: бұл кедергілерді одан әрі жерлеу немесе тартулар үшін шешу маңызды дәстүрлі мәнге ие болуы мүмкін. Қабірлер әдетте пайдаланудан кейін көп ұзамай топырақпен толтырылған және әдетте жер үстіне белгіленбеген: тек бірнеше мысалдар ғана белгілі, бірақ кейбіреулері ағаштан белгіленуі мүмкін. Құрылысшылар жер бетінен көрінбейтін қазылған қабірге тап болған кезде, қабірлердің құрылысын тастап кеткенін дәлелдеу сирек кездеспейді.

Chamber tombs were generally used for multiple burial and re used over multiple generations. Work at Ayia Sotira in the Nemea valley has highlighted the efforts made by those using the tombs to carry on re using them, even when the tomb had partially collapsed and doing so was difficult. The tombs are often assumed to have been used for members of the same family, though solid evidence is lacking as to the precise kinship between people buried in the same tomb. There is tentative evidence for funerary processions towards Mycenaean chamber tombs; it has therefore often been assumed that the body would be transported to the tomb on a wheeled vehicle, though the location of some cemeteries around Mycenae indicates that at least the final part of this procession must sometimes have taken part on foot. Almost all Mycenaean burials in chamber tombs, particularly before LH IIIC, are inhumations rather than cremations, though post Mycenaean cremation burials are sometimes found in the upper levels of the of Mycenaean tombs. In most parts of the Aegean world, bodies were laid on the floor of the , sometimes in pits dug into it or a side chamber. At Tanagra in Boeotia, however, it was common to inter the body within a larnax, a practice only otherwise attested on Minoan Crete. It was common for previous burials to be rearranged, relocated and perhaps sometimes removed when a tomb was re opened for a later interment. The burials of children were often made in small niches in the wall of the
It was common for grave goods to be deposited in chamber tombs: these usually included ceramics, but could vary considerably based on the social status of the deceased. While most of the grave goods in the Aidonia tombs were relatively modest, for example, Tomb 2 at Prosilio in Boeotia included weaponry, gold and faience jewellery, and a signet ring. Fragments of are routinely found in the and sometimes of tombs, suggesting that libations or drinking may have played a role in the funerary ritual, while it is also common to find animal bones and the remains of food production, either for consumption at the tomb or perhaps as an offering to the dead. After a burial in the , the would be sealed, often with a dry stone wall: it is possible that the un sealing of this barrier for further burials or offerings carried significant ritual significance. Tombs were generally filled with earth shortly after use, and not generally marked above ground: only a few examples of tomb markers are known, though it has been hypothesised that some may have been marked by wooden It is not uncommon to find evidence of the construction of tombs being abandoned when the builders ran into an existing tomb that was not visible from the surface.