Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пролетариаттық бірлік партиясы (PdUP) - Италиядағы солшыл саяси партия.
the [[France
The Proletarian Unity Party (Italian: Partito di Unità Proletaria, PdUP) was a far left political party in Italy.
Шығу тегі
PdUP 1972 жылы қарашада екі партияның азшылық фракциялары құрды: Витторио Фоа мен Сильвано Миниати бастаған Жаңа PSIUP, ол Италияның Пролетариаттық Бірлігі Социалистік партиясының (PSIUP) итальяндық коммунистік партияға (PCI) кіру туралы шешімге келіспеген белсенділерін жинады; және Джованни Руссо Спена мен философ Доменико Джерволино бастаған Социалистік Альтернатива, ол сол партияның бұрынғы итальяндық Социалистік партиямен (PSI) бірігуіне қарсы шыққан Жұмысшылардың саяси қозғалысының (MPL) сол жақ қанатынан бірнеше бас тартқандардан құралған. Жаңа партияның символы PSIUP-тен мұра еткен әлемдегі балға мен қыран болды. 1974 жылы бұл мүшелерге бірнеше жыл бұрын ПКИ-ден шығарылған Il Manifesto тобы және Марио Капанна бастаған Автономиялық студенттік қозғалыс қосылды. Олар бірігіп, Коммунизм үшін пролетарлық бірлік партиясын құрды (итальянша: Partito di Unità Proletaria per il Comunismo). 1976 жылы 29 қаңтарда партияның құрылтай съезі өтті. Партияның үш негізгі ағымдарының басшылары: Миниати, Фоа және Капанна (негізінен бұрынғы PSIUP және өте солға бағытталған, операризм немесе "жұмыскерлік" негіздері бар); Россана Росанда және Лусио Магри (екеуі де Il Manifesto-дан шыққан және PCI және коммунистер қолдаған CGIL кәсіподағымен ынтымақтастыққа бейімделген); және Луиджи Пинтор (көп жағдайда билік тепе-теңдігін сақтаған кішігірім "үшінші күшті" басқарған). Магри партияның бірінші ұлттық хатшысы болып сайланды. 1976 жылғы жалпы сайлау кезінде PdUP пролетариаттық демократия (Democrazia proletaria; DP) туының астында сайлаушы коалициясының бөлігі ретінде жарысты. Партия Италияның депутаттар палатасында алты орынның үшін (Магри, Елисей Милани және Лучиана Кастеллина жеңді) алды.
The PdUP was founded in November 1972 by the minority factions of two parties: the New PSIUP, led by Vittorio Foa and Silvano Miniati, which gathered those militants from the Italian Socialist Party of Proletarian Unity (PSIUP) who had not agreed on the decision to join the Italian Communist Party (PCI); and Socialist Alternative, led by Giovanni Russo Spena and philosopher Domenico Jervolino, which was composed of several renegades from the left wing of the Workers' Political Movement (MPL) who had opposed that party's earlier merger with the Italian Socialist Party (PSI). The new party's symbol was the hammer and sickle over the world, which it had inherited from the PSIUP. In 1974 these members were joined by Il Manifesto, a group which had been expelled from the PCI some years earlier, and by the Autonomist Student Movement led by Mario Capanna. Together, they merged to form the Proletarian Unity Party for Communism (Italian: Partito di Unità Proletaria per il Comunismo). The now expanded party's founding congress was held on January 29, 1976. The leaders of the party's three main currents were: Miniati, Foa and Capanna (predominantly ex PSIUP and far left oriented, with a grounding in operaismo or "workerism"); Rossana Rossanda and Lucio Magri (who both hailed from Il Manifesto, and leant towards collaborating with the PCI and the communist backed CGIL trade union); and Luigi Pintor (who headed a minor 'third force' that frequently maintained the balance of power). Magri was elected as the party's first national secretary. During the 1976 general elections, the PdUP ran as part of an electoral coalition under the Proletarian Democracy (Democrazia proletaria; DP) banner. The party gained three seats in the Italian Chamber of Deputies (won by Magri, Eliseo Milani and Luciana Castellina) out of the coalition's total of six.
Бөлісулер мен одақтар
1977 жылы партияның бұрынғы PSIUP / MPL құрылтайшылары мен Магридің Il Manifesto фракциясы арасында шиеленістер пайда бола бастады. Соңғысы итальяндық солшылдардың ұлттық үкімет құруға қол жеткізе алмағанына қатты көңілі қалды, бірақ оның билікті жоғарыдан алуға деген назары әрқашан партияның операристтік (жұмысшыл) тамырларына қарсы болды, оларды Фоаның "нағыз мәселе [партия үшін] жұмысшылардың бақылауы болды: солшыл билік фабрикалар күресінде тамырлануы керек" деген жариялы талаптарымен сипатталды. Нәтижесінде, 1977 жылы 20 ақпанда екі бағыт бөлініп, жеке секцияларды құрды, Фоа мен Капаннаның басшылығымен өте солшыл операист элементі ПДУП-ты жаңа партия ретінде Пролетариандық демократияны ресми түрде құруға көмектесу үшін тез арада тастап кетті. Магри көпшілігі бұдан бұрын Авангардия Операя қозғалысын сіңіріп алған еді, бірақ ол да 1978 жылы Виареджиода өткен съезнен кейін PdUP-тен кетуге тиіс еді. Алайда 1981 жылы Римде өткен үшінші съезде партияға Лука Кафиеро бастаған маоистік топ - Социализм үшін жұмысшылар қозғалысы (Movimento Lavoratori per il Socialismo; MLS) қосылды.
By 1977, tension had begun to develop within the party between its ex PSIUP/MPL founders and Magri's Il Manifesto faction. The latter was deeply disappointed by the failure of the Italian left to establish a national government, but its focus on capturing power at the very top had always gone against the grain of the party's operaista (workerist) roots, which were typified by Foa's public insistence that "the real issue [for the party] was workers' control: left wing power must be rooted in the struggles of the factories." Consequently, on February 20, 1977, the two tendencies split to form separate sections, with the far left operaista element under Foa and Capanna soon abandoning the PdUP altogether in order to help constitute Proletarian Democracy formally as a new party. Magri's majority had earlier absorbed the Avanguardia Operaia movement, but it too was to leave the PdUP in 1978 following the congress held at Viareggio that year. However, during its third congress in Rome in 1981, the party was joined by the Workers' Movement for Socialism (Movimento Lavoratori per il Socialismo; MLS), a Maoist group led by Luca Cafiero.
PCI-ге сіңу және кейінгі оқиғалар
1983 жылғы сайлаудан кейін PdUP PCI тізіміне қосылды, оған PCI хатшысы Энрико Берлингюер Тарихи компромистен бас тартқаннан кейін жақын болды (PCI Христиан демократиясы альянсы жобасы). 1984 жылы 25 қарашада PdUP PCI-ге қосылды. 1991 жылы Ахилл Оччетто ИКП-ны социал-демократиялық бағыттағы Солтүстiк демократиялық партияға (ПДС) өзгерту процесiн бастаған кезде, PdUP-тың кейбiр бұрынғы мүшелерi бұл қадамға қарсылықтарын білдіріп, Коммунистік қайта құру партиясына (КХР) қосылды. Соңғысы 1995 жылы Ламберто Динидің солшыл үкіметінен шыққаннан кейін, көптеген бұрынғы PdUP мүшелері партиядан шығып, Одақтық коммунистер қозғалысын құрды, ол кейіннен PDS мұрагері, Солшыл демократтарға сіңді.
After the elections of 1983, the PdUP joined the PCI list, to which it had become closer after the PCI secretary Enrico Berlinguer had abandoned the Historic Compromise (a project for a PCI Christian Democracy alliance). On November 25, 1984, the PdUP merged into the PCI. When, in 1991, Achille Occhetto started the process of transforming the PCI into the social democratic oriented Democratic Party of the Left (PDS), some former PdUP members declared their opposition to the move and joined the Communist Refoundation Party (PRC). After the latter withdrew from the centre left Lamberto Dini government in 1995, many former PdUP members left the party to create the Movement of Unitarian Communists, which later was absorbed into the PDS' heir, the Democrats of the Left.
Италия Парламенті
Депутаттар Палатасы Сайлау Дауыстар % Орындықтар +/ Үкімет басшысы 1976 жылы ДП-ға Лусио Магри 1979 жылы 502 247 (9-шы) 1.4 Лучиана Кастеллина 1983 жылы ПКИ-ге Лусио Магри
Chamber of Deputies Election Votes % Seats +/– Leader Government 1976 into DP – – Lucio Magri 1979 502,247 (9th) 1.4 Luciana Castellina 1983 into PCI – Lucio Magri
Еуропалық Парламент
Еуропа Парламенті Сайлау жылы Дауыстар % Орындықтар +/−Лидер 1979 406 656 (9-шы) 1.2 Лучиана Кастеллина 1984 жылы ПКИ-ге Лусио Магри
European ParliamentElection yearVotes% Seats+/−Leader 1979 406,656 (9th) 1.2 – Luciana Castellina 1984 into PCI – Lucio Magri
Облыстық сайлау
Италия аймақтары Сайлау жылы Дауыс беру пайызы Орындықтар +/−Лидер 1975 147,030 (9-шы) 0,5 Лусио Магри 1980 372,102 (8-шы) 1.2 Лучиана Кастеллина
Regions of ItalyElection yearVotes% Seats+/−Leader 1975 147,030 (9th) 0.5 – Lucio Magri 1980 372,102 (8th) 1.2 Luciana Castellina