Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француздық америкалық аспазшы (1921-1996) Пьер Фрэнни (13 қаңтар 1921 - 15 қазан 1996) - француздық америкалық аспазшы, ең танымал теледидардағы тамақ пісіру шоулары және "Нью-Йорк Таймс" газетіндегі "60 минуттық гурман" бағаны.
French American chef (1921–1996)
Pierre Franey (January 13, 1921 – October 15, 1996) was a French born American chef, best known for his televised cooking shows and his "60 Minute Gourmet" column in The New York Times.
Алғашқы жылдар
Фрейни Францияның Бургундияның солтүстігінде өскен. Жас кезінде ол Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде АҚШ-та болған, 1939 жылғы Нью-Йорк дүниежүзілік көрмесінде француз павильонында тамақ пісірген және Францияға қайтудың орнына Нью-Йоркте қалған. Ол Дуглас Макартурдың аспазы болу ұсынысынан бас тартты. Фрейни АҚШ армиясында пулеметші болып қызмет етті.
Franey grew up in northern Burgundy, France. As a young man, he was in the United States at the outbreak of World War II, cooking in the French Pavilion at the 1939 New York World's Fair, and remained in New York rather than returning to Occupied France. He turned down an offer to become the cook for Douglas MacArthur. Franey served as a machine gunner in the U. S. Army.
Павильон
Соғыстан кейін француз павильонының асханасын басқарған Анри Соле Нью-Йоркте Le Pavillon ашып, Фрейни 1952 жылы бас аспазшы болды. Фрейни, Жаку Пепинмен бірге, Le Pavillon қызметкерлерінің жас аспазы, 1960 жылы қонақ үй және мейрамхана кәсіпкері Говард Джонсон аға (Le Pavillon-тің тұрақты клиенті) Говард Джонсонның мейрамханалар тізбегінің кейбір рецепттерін жаңарту үшін жалдаған. Жұмыста 9 -дан 5 -ке дейін жұмыс істеу Пьерге отбасымен көбірек уақыт өткізуге және демалыс күндері Нью-Йорк Таймс газетінің тамақ жазушысы Крейг Клейборнмен, көбінесе Нью-Йорк штатының Ист-Хэмптон қаласында, Нью-Йорк Таймс газетіне рецепттер жасап, мейрамханаларға шолу жасауға көмектесуге мүмкіндік берді.
After the war, Henri Soulé, who ran the French Pavilion's kitchen, re opened Le Pavillon in New York City, and Franey became executive chef in 1952. Franey, along with Jacques Pépin, then an aspiring young cook on the staff of Le Pavillon, was hired in 1960 by the hotel and restaurant entrepreneur Howard Johnson, Sr., (a regular client at Le Pavillon) to revamp some of the Howard Johnson's restaurant chain's recipes. The nine to five, week day job allowed Pierre to spend more time with his family and collaborate with New York Times food writer Craig Claiborne on weekends, often in East Hampton, NY, creating recipes for The New York Times as well as assisting with restaurant reviews.
"60 минуттық гурман" және "Нью-Йорк Таймс"
Жыйырма жылдан астам уақыт бойы Клейборн мен Фрейни The Times журналына апта сайын тамақ мақалалары, мейрамханалар туралы пікірлер және жексенбі журналдың рецепттерін жазып, он кітаптың авторы болды. 1975 жылы Пьер Говард Джонсоннан "The 60 Minute Gourmet" атты өзінің жеке синдикаттық мақаласын бастады, ол "Нью-Йорк Таймс" газетінің жаңа "Жию" (қазіргі тамақтану) бөліміне арналған. Оның әлемдегі 360-тан астам газетте жарияланған кең таралған колонкасы "The Times" Living бөлімінде де жарияланған "Kitchen Equipment" атты екінші колонкаға әкелді. Фрейни мен Клейборн 1975 жылы халықаралық тақырыптарға ие болды, ол Клейборн Америка Экспресстің демеушілігімен әлемнің кез-келген мейрамханасында екі адам үшін шексіз бюджетпен кешкі асқа арналған қоғамдық теледидар жинақтаушысын жеңіп алды. Париждегі "кішкентай, бірақ өте қымбат" Chez Denis атты мейрамхананы таңдап, екеуі отыз бір тағамнан ішіп-жеді. Төрт сағаттық бір мезгілдік тамақ үшін есептелген есеп салықтар мен ұсақ-түйектерді қоса алғанда 4000 доллардан астам болды, бұл баспасөзде айтарлықтай дау тудырды.
Over a twenty year collaboration, Claiborne and Franey wrote weekly food articles, restaurant reviews and Sunday Magazine recipes for The Times and co authored ten books. In 1975, Pierre moved on from Howard Johnson's to begin his own syndicated byline, “The 60 Minute Gourmet," for the new “Living" (now Dining) section of The New York Times. His widely read column, which appeared in over 360 newspapers worldwide, led to a second column entitled “Kitchen Equipment," which also appeared in the Times' Living section. Franey and Claiborne made international headlines in 1975 when Claiborne won a Public Television fundraiser sponsored by American Express for dinner for two with an unlimited budget at any restaurant in the world. Choosing a "small but ruinously expensive" restaurant in Paris called Chez Denis, the two ate and drank their way through thirty one courses. The check for the single, four hour meal totaled over $4,000 including taxes and tip, creating considerable controversy in the press.
Теледидар шоулары
1989 жылы Фрейни өзінің ұлттық теледидар мансабын Cuisine Rapide атты тамақ пісіру сериясымен бастады. Тез арада хитке айналған серия сол тақырыптағы ертерек кітапқа әкелді, содан кейін қосымша шоулар болды, соның ішінде Америкада пісіру және Францияда пісіру, 1995 жылы ең жақсы пісіру шоуы үшін Джеймс Бирд қоры сыйлығын жеңіп алды, және ақырында Еуропада пісіру.
In 1989, Franey launched his national television career on public television with a cooking series titled Cuisine Rapide. Quickly becoming a hit, the series led to a companion book of the same title, followed by additional shows including Cooking in America and Cooking in France, which won the James Beard Foundation Award for the best cooking show in 1995, and finally Cooking in Europe.
Марапаттар мен құрметтер
Француз үкіметі бірнеше рет марапаттаған, оның ішінде Франция Ұлттық марапаты, Фрейни Джонсон және Уэльс университетінің құрметті докторлық дәрежесін алды, Америка Кулинарлық институты мен Джонсон және Уэльс университетінің басқармаларында қызмет етті және 1913 жылы Нью-Йоркте құрылған француздық тамақ өнеркәсібі ұйымы The Vatel Club-тың бұрынғы президенті болды. 1985 жылы March of Dimes ұйымы оның осы ұйым үшін қаржы жинау жұмысына байланысты Хиршфельд карикатурасы арқылы марапаттады.
Decorated several times by the French government, including the National Merite of France, Franey held an honorary doctorate from Johnson & Wales University, served on the boards of the Culinary Institute of America and Johnson & Wales University, and was a past president of The Vatel Club, a French food industry organization founded in 1913 in New York. He was honored by the March of Dimes in 1985 with a Hirschfeld caricature drawing for his extensive fundraising work for that organization.
Соңғы жылдары және мұрасы
Фрейни 1996 жылы Кунардтың "Королева Елизавета 2" мұхит кемесінде тамақ пісірудің көрінісін көрсеткен кезде инсульт алғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Ол Лонг-Айлендтегі Шығыс Хэмптондағы Спрингс қаласындағы Грин-Ривер қорымында жерленген. Оның артында әйелі Бетти, үш баласы - Клаудия, Дайан және Жак қалды. Оның құрметіне Джонсон және Уэльс университетінде, Род-Айленд штатында және Нью-Йорктегі Хайд-Парктегі Америка Кулинарлық институтында стипендиялар беріледі.
Franey died in 1996 shortly after suffering a stroke while giving a shipboard cooking demonstration aboard the Cunard ocean liner, Queen Elizabeth 2. He is buried in Green River Cemetery in Springs, East Hampton, on Long Island. He was survived by his wife, Betty, and three children, Claudia, Diane, and Jacques. Scholarships are bequeathed in his honor at Johnson & Wales University in Providence, Rhode Island, and The Culinary Institute of America in Hyde Park, New York.