Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Генрих I (1070-1103), Ескі деген лақап атпен аталатын, Веттин әулеті мүшесі, Эйленбург графы, сондай-ақ 1081 жылдан бастап Саксонияның Шығыс маршы (Люзатия маршы) маркграфы және 1089 жылдан бастап өлімге дейін Мейсен маркграфы болды.
Henry I (1070–1103), nicknamed the Old, a member of the House of Wettin, was Count of Eilenburg as well as Margrave of the Saxon Eastern March (March of Lusatia) from 1081 and Margrave of Meissen from 1089 until his death.
Өмір
Генрих Веттиннің маркграфы Деди I Лузатияның және оның екінші әйелі Адела Лувеннің ұлы, граф Ламберт I Лувианның немересі және маркграф Отто I Мейссеннің жесірі. Оның әкесі 1046 жылдан бастап Лузация маршымен билік жүргізді; ол 1073-1075 жылдардағы саксон бүлігіне қосылған дворяндардың бірі болды, бірақ ол саль патшасы Генрих IV-ге тез жақындады және 1075 жылы қайтыс болғанға дейін маркграфтығын сақтай алды. Алайда ол өзінің кіші ұлы мен мұрагері Генриді патшаға кепілдікке беруі керек болды. Генрих 1081 жылы патша оған Лузатия маршымен Богемия ықпалын бәсеңдету үшін тұтқында қалды. Бұрын ол Богемияның герцогы Вратислав II-ге саксон көтерілісшілеріне қарсы қолдауы үшін берілген болатын, бірақ ол ешқашан оның иелігінде болған жоқ. Кейіннен, 1089 жылы, оған император Генрих IV Мейсен маркграфтығын берді. Ол Бруноид маркграфы Эгберт II-нің Сальм патшасына қарсы шыққаннан кейін, бұл наурызды басқаруға келген Веттин әулетінен бірінші болды. 1102 жылы маркграф Генрих өз талаптарын одан әрі заңды ету үшін Эгберттің қызы Гертруда Брансвикке (1117 жылы қайтыс болды) үйленді. Бұл некеден оның өлімнен кейін бір ұлы, оның мұрагері Генрих II болды. Брансвик Гертрудасы кейде Жас деп аталады және "Аға Гертруда" деген үміткер жоқ, сондықтан лақап аты Гертруда деген аты жоқ қызбен шатасудан туындаған болуы керек. Марграф Генрих Нейсе өзенінің жанында поляб славяндарына қарсы соғыста қаза тапты.
Henry was the son of the Wettin margrave Dedi I of Lusatia and his second wife Adela of Louvain, a granddaughter of Count Lambert I of Louvian and widow of Margrave Otto I of Meissen. His father ruled the Lusatian march since 1046; he was one of the nobles who joined the Saxon revolt of 1073–1075, but he quickly approached the Salian king Henry IV and was able to retain his margraviate until his death in 1075. Nevertheless, he had to extradite his minor son and heir Henry to the king as a hostage. Henry was remained in captivity until in 1081 the king enfeoffed him with the March of Lusatia to curb Bohemian influence. It had previously been enfeoffed to Duke Vratislaus II of Bohemia in turn for his support against the Saxon insurgents, but he had never been confirmed in his possession. Later, in 1089, he was also granted the Margraviate of Meissen by Emperor Henry IV. He was the first of the House of Wettin to govern that march, following the deposition of the Brunonid margrave Egbert II, who had sided with anti king Hermann of Salm. About 1102 Margrave Henry married Egbert's daughter Gertrude of Brunswick (d. 1117) to further legitimate his claims. From this marriage he had one posthumous son, his successor Henry II. As Gertrude of Brunswick is sometimes nicknamed the Younger and there is no candidate for "Gertrude the Elder", the nickname must have come from confusion with an otherwise unattested daughter named Gertrude. Margrave Henry was killed fighting against the Polabian Slavs near the Neisse river.