Кіріспе
Патонес - Испанияның Мадрид аймағындағы муниципалитет, ол ішінара Жарама өзенінің аңғарында, ішінара Сьерра-де-Гуадаррама тауларының етегінде орналасқан. Шағын болса да, қаланың өз кеңесі бар және екі бөлек елді мекеннен тұрады: ежелгі төбе басындағы ауыл (Жоғарғы) Патонес Арриба және төменгі жазықтағы қазіргі (Түсті) Патонес Абахо. Биіктігі: 834 м Ауқымы: 35 км2 Мадридтен қашықтығы: 60 км Халқы (1999) 368 Төменде келтірілген 18-ғасырдағы саяхатнамаға сәйкес, атау алғашқы қоныстанушылардың әулет атынан шыққан деп есептеледі. Патон, олар, патеондықтардың жеке христиандық патшалығын құрған мұсылман басқыншыларынан қашып келгендер.
Extension: 35 km²
Distance from Madrid: 60 km
Population (in 1999) 368
According to an 18th century travelogue quoted below, the name is believed to originate from the family name of the first settlers Patón, who were, reputedly refugees from Muslim invaders who established a private Christian Kingdom of Patones Alternatively, since Iberian languages are of Latin origin the name may simply be derived from patricius.
Патонес Арриба
Патонес Арриба 1527 жылға дейін өмір сүрген, онда тұрғындар көпір жөндеуді талап етті. Ол 1555 жылғы санақта есімде болады, онда жеті тұрғындар тіркелген. 1687 жылы ол жақын маңдағы Уцеда қаласына қосылды, ал Патонес патшасының алғашқы жазбасы осы уақытқа таман. XVII ғасырда ол Энсенада маркизасының меншігі болған көрінеді, бір кездері ол Толедо епискобының меншігінде болған.
It is next mentioned in a census of 1555 when seven residents are recorded. In 1687 it became attached to the nearby town of Uceda, and the first record of the King of Patones dates from about this time. In the 17th century it appears to have been the property of The Marquise of Ensenada, and at one time was owned by the Bishop of Toledo.
Патонияның патшасы
Патонес патшалары тұқым қуалайтын даналар болды және қала әкімі мен бейбітшілік төрешісінің қызметін атқарды. Олар 1750 жылға дейін қалада билік жүргізді, содан кейін соңғы билік Мадридке көшті. Бұл рөлдің 1781 жылы Дон Антонио Понц жазған есебі бар, оның монументалды еңбегінде Испания бойынша саяхат, онда Vol. Х. Бұл еңбек Мадридте 1781 жылы жарық көрді. Патонес патшалығына қатысты (испан тіліндегі) жазба (шамамен) былайша түсіндіріледі: "Уседа мен Торрелагуна қалалары арасындағы жартылай жолда және жолдың сол жағында таудағы үлкен асу бар, ол "Патонес орны" деп аталатын шағын аңғарды бекітеді. Бұл аңыздың сахнасы: Сарацендер Испанияның қожайындары болған бақытсыз дәуірде біздің көптеген тұрғындарымыз тауларға және ондағы ең жасырын бұрыштар мен ойыстарға қашқандығын білеміз. Кейбір жақсы христиан готтар осы аймаққа қашып, осы қатал және қалың елдегі қатыгез және аяусыз жауларынан бас сауғалауды іздеді. Мұнда олар мұсылман билігінің зұлымдықтарынан бас сауғалап, өздерінің әдет-ғұрыптарын, наным-сенімдерін сақтап, аң аулау, балық аулау, ара шаруашылығы, ешкі бағу және қазіргідей жүзім өсіру арқылы өмір сүруде. Осылайша олар ғасырдан ғасырға өздерінің басшыларын "патондықтардың патшасы" деп атап, ұрпақтан ұрпаққа жалғасып келе жатқан үкімет орнатты. Бұл ең қызықты нәрсе емес пе, Испания өзінің бұрынғы бостандығын қайтарып, толықтай шайқады иық сарацендер, бұл жерде сақталуы тиіс арасында Patones бұл түрінің үкіметі (олардың өздерін бағыштаудың орнына испандық сотына) қазіргі уақытта өмір сүру кезінде соңғы патшасы Patones ол Torrelaguna барып, ағаш бауларды сату үшін белгілі болды, және ол жерде ол белгілі болды бірнеше адамдар мен сөйлескен. Ақырында, үкімет билігі өзінің тіршілігін қиындата бастағанда, ол тағын тастап, Патондарды бағушысыз қалдырды, олар Уцеда округінің құзырына кіргізілгенше, бұл муниципалитетте Патондар патшалығы қазір басқарылады. Осылайша бұл кішкентай патшалықтың азаматтары көптеген маңызды және ежелгі артықшылықтардан айырылды, бұл Испанияның Корольдік кеңесі генерал-капитандарға, губернаторларға және судьяларға жарлықтар мен бұйрықтар шығарғанда және ежелгі ауылды бөлек жазып, оның губернаторына: "Патонес патшасы" деп атағанда аз емес. Бұл Мадридте кейбір жағынан сыналуы мүмкін деген күлімсірету болмауы керек, тіпті, мен оның Ұлылық, Дон Фернандо VI-нің Патонес патшалығының кейбір ерекше жағдайлары туралы сұрағы келгенін түсіндім. Мыңжылдық мұрагерлік патшалық, кем дегенде, тыныш өмір сүрді, басқа ережелері жоқ, бірақ табиғи ақыл-ойы, Испанияның ортасында сақталған патшалық, Құранды қабылдауға қабілетсіз, сондай-ақ соңғы кездері бізге келген қателіктер, өздерінің тар шекараларында бақытты патшалық, өздерінің жерлерін игеруден басқа әсері, міндеті немесе қажеттілігі жоқ, балалары ата-аналарына мойынсұнады және бәрі өздерінің патшасының бұйрықтарына бағынады. Бұған таңғалмасам да болады, себебі мен осыны алдын ала айтып қойдым. Бізге қызығушылық екі-үш мың шақырым жерде не болып жатқанын зерттеуге, үйде болғандықтан ғана таныс болып көрінетін нәрсеге назар аудармай, оны елемеуге итермелейтінін білеміз.
"About halfway between the towns of Uceda and Torrelaguna and to the left of the road is a large pass in the mountains, which seals a small valley, called " The Place of The Patones " It is the scene of a legend which is as follows: In the unfortunate age in which the Saracens became masters of Spain, we know that many of our inhabitants fled to the mountains and the most hidden nooks and crannies therein. Some good Christian Goths fled to this area, in search of refuge from their fierce and ruthless enemies in this rough and rugged country. Here they found asylum from the worst savagery of Muslim power, maintaining their customs, beliefs and sustaining themselves by hunting, fishing, beekeeping, herding of goats and growing of some rye crop, as they do now. These men, who were called Patones chose a wise person from a family of integrity to govern and decide their disputes, so were keeping from century to century an hereditary government, calling their chief the "King of the Patones". Is this not the most curious thing that, Spain having regained its former freedom, and fully shaken off the yoke of the Saracens, that here should have been preserved among the Patones this kind of government (rather than subordinating themselves to the Spanish Court) surviving into modern times when the last king of Patones was known to have gone to Torrelaguna to sell bundles wood, and where he was known to several individuals to whom I have spoken. This man, who was peaceful and adverse to gossip, kept accounts and managed the estates of his subjects according to tradition – a flood of legal formulas of his kingdom where trials were entirely verbal, lacking written declarations, formal transactions or recorded judgments. Finally, when the occupation of government became so onerous as to impede his own subsistence, so he abdicated his throne, leaving Patones without a shepherd, until were placed under the jurisdiction of district of Uceda, in which municipality the Kingdom of the Patones is now administered. The subjects of this tiny kingdom thus lost many significant and ancient privileges, which is no small consideration when the Royal Council of Spain issues decrees and orders to the captain generals, governors and justices, and wrote separately that ancient village, addressing its governor as: "The King of Patones." It should no laughing matter that this may well be tested in Madrid in some respects and even, I have understood that His Majesty, Don Fernando VI, who wanted to inquire about some unusual circumstances of the kingdom of Patones How many moral and political reflections spring to mind! A hereditary kingdom of a thousand years at least, ruled in profound peace, with no other rules save that of natural reason, a kingdom preserved in the middle of Spain, which was unable to accept the Koran, nor such errors more lately visited upon us, a kingdom happy within its own narrow limits, without other influence, obligation or need other than to cultivate their lands, the children obedient to their parents, and all subject to the ordinances of their king
Therefore be advised, dear readers of this unique purposeful and enduring Platonic monarchy, and wonder how is it possible that there it was, but twelve leagues distant from Madrid, unknown, or at least its spirit unremarked? I wonder no more, for now I have spoken thereof. We know that our curiosity leads us to investigate what happens to two or three thousand leagues distant, ignoring that which seems familiar, merely because is in our own house "
Қызықты орындар
Patones Arriba қалыңдығы қара шиферден жасалған және ортағасырлық және құрғақ тас сәулетшілігін зерттеушілер үшін маңызды ақпарат көзі болып табылады.
Жалпы орта
Муниципалитеттің төменгі бөлігі ауыл шаруашылығы, дәнді дақылдар, жүзімдіктер мен зәйтүн бақшалары бар. Жарама өзенінің жағалауы Торрелагунаға баратын жолмен өте тартымды ағаш өсірілген пейзаж. Жоғарыда тасгүлдер пайда болады, ал солтүстік және шығыс беткейлер коммерциялық қарағай орманы болып табылады. Патонес Аррибаның үстінде, эра деп аталатын әртүрлі аймақтарда бір кездері жүгері өсіру үшін пайдаланылған егін террасалары, мал ұстауға арналған қоралар (әдетте ешкілер) және шошқалар үшін қоралар бар. Қазіргі кезде барлық эралар тасталып, пайдаланбайды, тек дөңеспен жүрушілер үшін белгіленген жолдар ғана. Жабайы жануарларға аң аулауға қатаң рұқсат берілген.
Понтон Де ла Олива
Ponton de la Oliva - қазіргі кезде пайдаланылмайтын су қоймасы. Бұл Лозоя өзенінің бойындағы алты қорықтың соңғысы және ең көнесі, ол 1857 жылы бас қаланы ауыз сумен қамтамасыз ететін бөгеттер мен каналдар жүйесінің бөлігі ретінде салынған.
Кабарус каналы
Бұл суару арнасы 16-18 ғасырларда салынған. Оның ұзындығы 13 шақырым (сегіз миль), және алғаш рет Уцеда аңғарын Лозоя өзенінен суару үшін салынған (содан кейін Понтон де ла Олива). Оның ағысы Патонес, Торремоча және Торрелагуна қалалары арқылы өтеді. Бастапқыда мұнда алты көпір, үш су құбыры, сегіз күзет үйі және көптеген кішігірім каналдар болған. Ол 19-ғасырдың аяғына дейін қолданыста болды, содан кейін оны Канал де Изабел II жүйелі жұмысымен алмастырды. Патонес қаласында 1,3 км-лік учаске жұмыс істейді, ол Canal de la Parra және Atazar су қоймасынан тамақтанады. Канал 1-ші (ең жоғары) дәрежелі қорғауға ие, оның екі көне тас көпірлері 2-ші дәрежелі қорғауға ие. Оны испан тілінде canal деп те атайды.
Вирген де ла Оливаның Эрмитасы
Қазіргі уақытта құрып қалған Ермитаж шамамен 12-13 ғасырда діни қауым үшін салынған және Алкала-де-Энарес кафедральдық шіркеуіне қосылған, ал қазір сол қалада орналасқан Комплутенсе епархиясына тиесілі.
Регуерилло үңгірі
Регуэрилло үңгірі - Мадрид қауымдастығының ең маңызды археологиялық орны, ғылыми қызығушылық пен демалыс үңгірі үшін. Өкінішке орай, ол 1944 жылдан бері ұлттық мүддеге ие ескерткіш деп жарияланғанымен, үңгірге жеңіл кіру және Мадрид қаласына жақын орналасқандықтан, бұл үңгір мұндай сайтқа қажетті білім мен құрметтен айырылған көптеген топтар үшін демалыс орталығы болды, ал үңгір қоқыс пен граффитимен ластанды. Осыған сәйкес, 2008 жылдан бері ол Мадрид қоғамдастығының мұра жөніндегі бас басқармасымен ғылыми қауымдастыққа археологиялық және палеонтологиялық зерттеулер жүргізуге мүмкіндік беру үшін көпшілікке жабық. Оның ішінде 78 м мен 9810 м тереңдіктегі қиындық деңгейі әртүрлі үш деңгей бар. Толық ақпаратты испан тіліндегі Википедия мақаласынан алуға болады. 1974 жылы 2-ғасырдағы келт друидтарының қонысы да табылды.