Кіріспе

Патонес - Испанияның Мадрид аймағындағы муниципалитет, ол ішінара Жарама өзенінің аңғарында, ішінара Сьерра-де-Гуадаррама тауларының етегінде орналасқан. Шағын болса да, қаланың өз кеңесі бар және екі бөлек елді мекеннен тұрады: ежелгі төбе басындағы ауыл (Жоғарғы) Патонес Арриба және төменгі жазықтағы қазіргі (Түсті) Патонес Абахо. Биіктігі: 834 м Ауқымы: 35 км2 Мадридтен қашықтығы: 60 км Халқы (1999) 368 Төменде келтірілген 18-ғасырдағы саяхатнамаға сәйкес, атау алғашқы қоныстанушылардың әулет атынан шыққан деп есептеледі. Патон, олар, патеондықтардың жеке христиандық патшалығын құрған мұсылман басқыншыларынан қашып келгендер.

Патонес Арриба

Патонес Арриба 1527 жылға дейін өмір сүрген, онда тұрғындар көпір жөндеуді талап етті. Ол 1555 жылғы санақта есімде болады, онда жеті тұрғындар тіркелген. 1687 жылы ол жақын маңдағы Уцеда қаласына қосылды, ал Патонес патшасының алғашқы жазбасы осы уақытқа таман. XVII ғасырда ол Энсенада маркизасының меншігі болған көрінеді, бір кездері ол Толедо епискобының меншігінде болған.

Патонияның патшасы

Патонес патшалары тұқым қуалайтын даналар болды және қала әкімі мен бейбітшілік төрешісінің қызметін атқарды. Олар 1750 жылға дейін қалада билік жүргізді, содан кейін соңғы билік Мадридке көшті. Бұл рөлдің 1781 жылы Дон Антонио Понц жазған есебі бар, оның монументалды еңбегінде Испания бойынша саяхат, онда Vol. Х. Бұл еңбек Мадридте 1781 жылы жарық көрді. Патонес патшалығына қатысты (испан тіліндегі) жазба (шамамен) былайша түсіндіріледі: "Уседа мен Торрелагуна қалалары арасындағы жартылай жолда және жолдың сол жағында таудағы үлкен асу бар, ол "Патонес орны" деп аталатын шағын аңғарды бекітеді. Бұл аңыздың сахнасы: Сарацендер Испанияның қожайындары болған бақытсыз дәуірде біздің көптеген тұрғындарымыз тауларға және ондағы ең жасырын бұрыштар мен ойыстарға қашқандығын білеміз. Кейбір жақсы христиан готтар осы аймаққа қашып, осы қатал және қалың елдегі қатыгез және аяусыз жауларынан бас сауғалауды іздеді. Мұнда олар мұсылман билігінің зұлымдықтарынан бас сауғалап, өздерінің әдет-ғұрыптарын, наным-сенімдерін сақтап, аң аулау, балық аулау, ара шаруашылығы, ешкі бағу және қазіргідей жүзім өсіру арқылы өмір сүруде. Осылайша олар ғасырдан ғасырға өздерінің басшыларын "патондықтардың патшасы" деп атап, ұрпақтан ұрпаққа жалғасып келе жатқан үкімет орнатты. Бұл ең қызықты нәрсе емес пе, Испания өзінің бұрынғы бостандығын қайтарып, толықтай шайқады иық сарацендер, бұл жерде сақталуы тиіс арасында Patones бұл түрінің үкіметі (олардың өздерін бағыштаудың орнына испандық сотына) қазіргі уақытта өмір сүру кезінде соңғы патшасы Patones ол Torrelaguna барып, ағаш бауларды сату үшін белгілі болды, және ол жерде ол белгілі болды бірнеше адамдар мен сөйлескен. Ақырында, үкімет билігі өзінің тіршілігін қиындата бастағанда, ол тағын тастап, Патондарды бағушысыз қалдырды, олар Уцеда округінің құзырына кіргізілгенше, бұл муниципалитетте Патондар патшалығы қазір басқарылады. Осылайша бұл кішкентай патшалықтың азаматтары көптеген маңызды және ежелгі артықшылықтардан айырылды, бұл Испанияның Корольдік кеңесі генерал-капитандарға, губернаторларға және судьяларға жарлықтар мен бұйрықтар шығарғанда және ежелгі ауылды бөлек жазып, оның губернаторына: "Патонес патшасы" деп атағанда аз емес. Бұл Мадридте кейбір жағынан сыналуы мүмкін деген күлімсірету болмауы керек, тіпті, мен оның Ұлылық, Дон Фернандо VI-нің Патонес патшалығының кейбір ерекше жағдайлары туралы сұрағы келгенін түсіндім. Мыңжылдық мұрагерлік патшалық, кем дегенде, тыныш өмір сүрді, басқа ережелері жоқ, бірақ табиғи ақыл-ойы, Испанияның ортасында сақталған патшалық, Құранды қабылдауға қабілетсіз, сондай-ақ соңғы кездері бізге келген қателіктер, өздерінің тар шекараларында бақытты патшалық, өздерінің жерлерін игеруден басқа әсері, міндеті немесе қажеттілігі жоқ, балалары ата-аналарына мойынсұнады және бәрі өздерінің патшасының бұйрықтарына бағынады. Бұған таңғалмасам да болады, себебі мен осыны алдын ала айтып қойдым. Бізге қызығушылық екі-үш мың шақырым жерде не болып жатқанын зерттеуге, үйде болғандықтан ғана таныс болып көрінетін нәрсеге назар аудармай, оны елемеуге итермелейтінін білеміз.

Қызықты орындар

Patones Arriba қалыңдығы қара шиферден жасалған және ортағасырлық және құрғақ тас сәулетшілігін зерттеушілер үшін маңызды ақпарат көзі болып табылады.

Жалпы орта

Муниципалитеттің төменгі бөлігі ауыл шаруашылығы, дәнді дақылдар, жүзімдіктер мен зәйтүн бақшалары бар. Жарама өзенінің жағалауы Торрелагунаға баратын жолмен өте тартымды ағаш өсірілген пейзаж. Жоғарыда тасгүлдер пайда болады, ал солтүстік және шығыс беткейлер коммерциялық қарағай орманы болып табылады. Патонес Аррибаның үстінде, эра деп аталатын әртүрлі аймақтарда бір кездері жүгері өсіру үшін пайдаланылған егін террасалары, мал ұстауға арналған қоралар (әдетте ешкілер) және шошқалар үшін қоралар бар. Қазіргі кезде барлық эралар тасталып, пайдаланбайды, тек дөңеспен жүрушілер үшін белгіленген жолдар ғана. Жабайы жануарларға аң аулауға қатаң рұқсат берілген.

Понтон Де ла Олива

Ponton de la Oliva - қазіргі кезде пайдаланылмайтын су қоймасы. Бұл Лозоя өзенінің бойындағы алты қорықтың соңғысы және ең көнесі, ол 1857 жылы бас қаланы ауыз сумен қамтамасыз ететін бөгеттер мен каналдар жүйесінің бөлігі ретінде салынған.

Кабарус каналы

Бұл суару арнасы 16-18 ғасырларда салынған. Оның ұзындығы 13 шақырым (сегіз миль), және алғаш рет Уцеда аңғарын Лозоя өзенінен суару үшін салынған (содан кейін Понтон де ла Олива). Оның ағысы Патонес, Торремоча және Торрелагуна қалалары арқылы өтеді. Бастапқыда мұнда алты көпір, үш су құбыры, сегіз күзет үйі және көптеген кішігірім каналдар болған. Ол 19-ғасырдың аяғына дейін қолданыста болды, содан кейін оны Канал де Изабел II жүйелі жұмысымен алмастырды. Патонес қаласында 1,3 км-лік учаске жұмыс істейді, ол Canal de la Parra және Atazar су қоймасынан тамақтанады. Канал 1-ші (ең жоғары) дәрежелі қорғауға ие, оның екі көне тас көпірлері 2-ші дәрежелі қорғауға ие. Оны испан тілінде canal деп те атайды.

Вирген де ла Оливаның Эрмитасы

Қазіргі уақытта құрып қалған Ермитаж шамамен 12-13 ғасырда діни қауым үшін салынған және Алкала-де-Энарес кафедральдық шіркеуіне қосылған, ал қазір сол қалада орналасқан Комплутенсе епархиясына тиесілі.

Регуерилло үңгірі

Регуэрилло үңгірі - Мадрид қауымдастығының ең маңызды археологиялық орны, ғылыми қызығушылық пен демалыс үңгірі үшін. Өкінішке орай, ол 1944 жылдан бері ұлттық мүддеге ие ескерткіш деп жарияланғанымен, үңгірге жеңіл кіру және Мадрид қаласына жақын орналасқандықтан, бұл үңгір мұндай сайтқа қажетті білім мен құрметтен айырылған көптеген топтар үшін демалыс орталығы болды, ал үңгір қоқыс пен граффитимен ластанды. Осыған сәйкес, 2008 жылдан бері ол Мадрид қоғамдастығының мұра жөніндегі бас басқармасымен ғылыми қауымдастыққа археологиялық және палеонтологиялық зерттеулер жүргізуге мүмкіндік беру үшін көпшілікке жабық. Оның ішінде 78 м мен 9810 м тереңдіктегі қиындық деңгейі әртүрлі үш деңгей бар. Толық ақпаратты испан тіліндегі Википедия мақаласынан алуға болады. 1974 жылы 2-ғасырдағы келт друидтарының қонысы да табылды.