Кіріспе

Француздық сарайларда боскет (французша, итальянша bosco, "бос, ағаш") - әр түрлі формадағы ағаштарды салатын сарайлар, кейбіреулері төменгі жағында ашық, ал басқалары жоқ. Бақшада кем дегенде бір түрдің бес ағашы болуы мүмкін, олар квинкунк ретінде (5-ші dadu сияқты) отырғызылады немесе қатаң тәртіпте қатарласып орналасады, сондықтан бір жақтан өткенде діңдер қатарласып тұрады. Үлкен бақтарда олар жиі үлкен аумақтарды алып жатқан, сыртқы жағынан биік қоршаулары бар және қоршаулардың ішінде басқа да ағаштар бар тығыз жасанды орман болды. Француздық Ренессанс және барокко француздық салт бақшаларының адами және үйретілген бақшаларында тәртіптің символы, боскет - бұл тәртіпті жеміс бағының аналогы, бұл Ахемен империясының ең алғашқы парсы бақшаларынан бастап ләззат бақшасымен тығыз байланысты. Боскет - бұл сөздің ағылшынша аудармасы, қазір ескірген; әдеттегі ағылшынша термин үлкен қоршалған боскет "жабайы" болған, ал кішірек қоршалмағандар жиі "ормандар" деп аталатын.

Сипаттамалары

Ашық бақшаларда дәстүрлі түрде қиыршық тас салынады, өйткені бұл қасиет Будингтің газон кескіш машинасын ойлап тапқанға дейін пайда болған, ал ағаштар астындағы газонды күтіп ұстау талап етіледі (бірақ Амбоазадағы қазіргі бақшаны қараңыз, оң жақта). Партердің екі жағындағы жұп боскеттердің көлеңкесі күн сәулесінен арылуды және көлеңкеден күн сәулесіндегі кеңістікті зерттеудің ләззатын қамтамасыз етеді, бұл тағы бір Ахеменидтік өнертабыс. Өсе келе, бұта ағаштары бір-бірімен араласып, бір-біріне ұқсас сабақтардан тұратын өрнекті бейнелеу үшін жиі бұтақталады. Төменгі түбірлерді таңдалған биіктікке дейін әкпен жуу керек, бұл үлгіге баса назар аударады. Ағаштардың кесілген сыртқы бетін плащпен бояулау мүмкін. Үлкен бақтардың ішінде көбінесе бақша бөлмелері, Андре Ле Нотрдың Версаль көрінісінің негізгі құрамдас бөлігі болып табылатын ресми орманға кесілген шатырлар бар. Бұл жеке аймақтар бұталар мен ағаштардан жасалған қабырғалармен анықталады, олар терезелер мен аллеялардың үлкен көлемінен және қоғамдық формальдығынан жеке өмір мен жеңілдеуді ұсынды. Көбінесе бір ғана жолмен, бірден-бір бұрылысты немесе ит аяқты жолмен кіруге болады. Боскетте жеке өмірге қол жеткізуге мүмкіндік болды; онда виртуоздық су ойындар мен мүсіндер аллегориялық тақырыптарды ұсынды: Боскет де Рокаилде театр бар. Ле Нотр Версальда жұмыс істеген жылдары боскеттер жиі өзгертілді. Версаль боскеттері дәстүрдің жетілу үлгісі болды. Бұлардың алдында тұрақты отырғызылған боскет формасындағы қарапайым алаңдар болды. Олар ашық алаңдармен алмасып, мүсіндерді ортаға салады. Бұл алаңдар Андре Моледің "Le jardin de plaisir" атты 1651 жылы идеалды үлкен бақ жоспарының иллюстрациясында аллеяларды байланыстыра отырып сипатталған. Александр Франчинидің Фонтенбло мен Сен-Жермен-ан-Лайдағы патшалық бақтардың (1614) оюларында боскеттердің бөліктері көрінеді. Жаков Бойсоның "Тәбиғат пен өнердің себептері бойынша бау-бақшалық" (1638 ж.) еңбегінде бақ-бақшалардың үлгілері партерлердің үлгілерімен ауысып тұрады. XVIII ғасырда боскеттер Париждегі Елисей алаңында орналасқан. Парижде әлі күнге дейін Тюйлери және Люксембург бақтарында шағылысқан бақшаларды көруге болады. Бір ғасыр бойы табиғатты табиғатты бағбандықпен және екі ұрпақ қайта жаңғырған үлгілік отырғызудан кейін, кейбір бақшалар 20-ғасырдың басында бақша дизайнына қайта кірісті. Эсекс штатындағы Истон лодждегі бақ, Гарольд Петоның жобасына мұрагерлік мұра қалдырды, бірақ ол бастапқыда он жетінші ғасырдағы бақ даласы болды, бұл бақтың ағылшын нұсқасы: "Бұл сәндік бақ немесе бұталық шамамен 400 жыл бұрын жергілікті ағаш түрлерімен отырғызылды және бастапқыда концентрикалық шеңберлер мен сәулелі сызықтар желісі бар жолдарды қамтиды". (көшірме. Америка бақшаларында таныс емес, бірақ Чарльз А. Платтың көркемөнер бақшаларында енгізілген боскеттер 1969 жылы Метрополитен мұражайының алдындағы Бесінші даңғыл бойымен отырғызылды. Боскеттер үшін қолданылатын әдеттегі ағаштар жапырақтарында ұсақ қабыршақтар бар, мысалы, липа (Tilia cordata), мүйізді бұта (Carpinus) немесе қарақұмық (Corylus).

Медиада

Патшаның Версальдағы боскетінің құрылысы 2014 жылы Кейт Уинслетпен бірге түсірілген және Алан Рикман режиссерлік жасаған "Біраз қақтығыс" фильмінің басты ерекшелігі болды. Ол 1680 және 1683 жылдар аралығында Андре Ле Нотрдің түпнұсқасына негізделген.