Кіріспе
Христиандық гностикалық дін тарихында Colarbasians (Гр. Коларбас, Гипполис, Зәб. Терт. ; Көлрбас, Ирен, Епиф, Теодорет, Филаст. Балық, тамыз; C. Bassus Philast. кодты) Олар 2 ғасырдағы секта деп саналады, еретиктер деп саналады, олардың жетекшісі Коларбас, Валентинийдің шәкірті. Коллабас Валентиннің тағы бір шәкірті Маркуспен бірге грек әліпбиінде бар шындық пен діннің толықтығы мен кемелділігін ұстануға тырысты және осы себепті Исаны Альфа және Омега деп атады.
Талдау
Бұл есім алғаш рет, тек бір рет, Иринейдің жалғыз үзіндісінде (i. 14, 1) деген сұрақ көп талқыланды. Маркус, Иринейдің айтуынша, өзіне ғана Коларбастың Сиге (Тынық) құрсағы мен ыдысы болуға рұқсат берілгендігімен мақтанады; ол тудырған ұрпақ кейіннен жазылған мәлімдеме мен аян. Бұрын Коларбас туралы айтылмаған. Ириней алты беттен бері Маркустың өзі туралы ғана айтып отыр. Он бір беттен кейін ол қысқаша "олардың басқа бір атақты ұстазына" [Валентиндіктерге] сілтеме жасайды; бірақ ілімнің кездейсоқтығы жоқ, және кейбір адамдар ойлағандай, есімсіз немесе белгісіз есімді [Эпифан], еретик өзі Коларбас болды деп айта алмаймыз.
Төрт адамның дауысы
Бұл шатасудың себебін анықтау үшін С. А. Хейманға (Hamburgische Vermischte Bibliothek, 1743, i. 145) деген сөздермен толықтырылсын. Ол Маркустың құпия қос кейіпкерінен құтылып, Чол арба (כלארבע) "Барлық төрт" дегенді білдіреді, яғни Маркустың схемасында Плероманың басында тұрған құдайлық тетрада. Ол мәтіннің егжей-тегжейін қарастыруда сәл сәтті болды: және Ф. Жахх. Мен. 204) "Chol" сөзін "Col (קול) " (Төрт дауысты - Төртінің бәрі) деп дұрыс орнатқан. Волкмар s-тің пайда болуын армалық ע-ті צ-пен алмастыру арқылы түсіндіреді, ал Теодореттің Коссианосы Кассианосқа бірнеше билік өкілдерінің о-сын түсіндіреді: Коласае мен Колоссае одан да жақсы көрініс береді.
Сиге
Тетрада да, Сиге де контексте Маркусқа аян бергендей көрінеді, бірақ (бұл жеткілікті түрде байқалмаған) әртүрлі жолдармен. Ириней Маркостың "Тетрада" деп атаған кітабында жазғандарын ғана келтіреді. Осылайша (6669): Сиге, екінші жағынан, тек Ириней өз тұлғасында сөйлеген кезде ғана және әрқашан сарказммен айтылады. Осылайша (6878): Маркустың Сигеге өзі келіп кеткендей етіп бейнелеген-бермегендігіне күмән келтіруге болады. Екі тармақ оның атына адал екенін анық көрсетеді. Ол "Ақиқат" туралы, яғни адам деп аталатын әліпби туралы айтып, ол (69) "әрбір сөйлеудің қайнар көзі, әр дауыстың бастамасы, айтылмайтын барлық нәрсенің айтылуы және айтылмаған Сиге (tês siôpômenês Sigês) аузы" деп айтады. Тағы да естідік (64) Маркозиандықтарға "Соттан" құтқарылу үшін әйел құдайға дұға етуді үйретті. Бұл мекенжай қажетті сылтау береді, өйткені құдай "Ана" деп аталады, бұл Colarbasus атауының пайда болуына бірден қалған үзіндіде; және басқа жерде (75: cf. 84) "Әлемнің Анасы" "бірінші тетрада" деп аталады. Сигедің өзі, әрине, жоғарыда жасырын қалады; бірақ оның құпиялары Маркусқа Тетрад, Коларба немесе Төрт дауысы арқылы белгілі болады, ол (атауы жоқ) "көрінбейтін және атаулы емес жерлерден келген ең күшті күш" болуы керек, ол өзінің "біліміне" қарыз екенін мақтанып айтты, ол туралы Иренаидың бірінші абзацында оқығанымыздай (60). Алғашқы сөз тіркесі tês Kolarbasou Sigês-тің қиындығы сақталады. Екінші мақала болмаған жағдайда, ол тек "Сиге Коларбасының" (немесе Коларбас) орнына "Сиге Коларбасының (немесе Коларбаның) " деген мағынаны білдіре алады. Қиындық жеңілдетіледі, ал Kolarbasou-ның бүлдіршін аяқталуы, сонымен бірге tês Kolarbas ek Sigês, "Sige (Тыныштық) ішінен шыққан Colarba (Төрт дауысы) " оқып шығарылады. Дөңгелек үздіксіз унциалдарда өзгеріс оңай болады, EK және OY жазу кезінде көп ұқсастық болады. Осылайша екі атау да бір-біріне дұрыс қатынаста болады. Алайда, бұл сөз тіркесі біз күткеннен қысқарақ болар еді. Еврей тіліндегі бұл сөздің қалай пайда болғаны да белгісіз. Бұл түсініксіздік Иринейдің түпнұсқа мәтінінде, егер ол өзінен кейін келген билікте болмаса, онда анық; және ол қазіргідей 3 және 4-ғасырда да ұятқа қалды. Ол тек қана жасырын, оны алып тастамаған, Коларбас есімді еретикпен жасалды.
Sigé on the other hand, is mentioned only when Irenaeus speaks in his own person, and always with a touch of sarcasm. Thus (68–78):
It may therefore be questioned whether Marcus ever represented Sigé as herself visiting him. Two passages indeed suggest pretty clearly that he held her to be faithful to her name. Speaking of "Truth," virtually the alphabet, also called Man, he says (69) that she "is the fountain of every speech, and the beginning of every voice, and the utterance of everything unutterable, and the mouth of the unspoken Sigé (tês siôpômenês Sigês). Again we hear (64) that Marcosians were taught to offer a prayer for deliverance from "the Judge" to a female divinity addressed as "thou that sittest beside God and the mystic Sigé before the aeons" (or ages: ô paredre theou k. t. l.). This address supplies the required clue, for the divinity is called "the Mother," in a passage almost immediately preceding the occurrence of the name Colarbasus; and elsewhere (75: cf. 84) "the Mother of the Universe" is identified with "the first Tetrad." Sigé herself then doubtless remains hidden above; but her mysteries are made known to Marcus by the Tetrad, the Colarbas or Voice of Four, who must be the (nameless) "most mighty power from the invisible and innominable places," to whom he boasted that he owed his "knowledge," as we read in Irenaeus's first paragraph about him (60). The difficulty of the primary phrase tês Kolarbasou Sigês remains. In the absence of a second article, it can only mean "the Sigé of Colarbas" (or Colarbasus) instead of "the Colarbas (or Colarba) of Sigé," as the sense above elicited requires. The difficulty would be lightened, and the perplexing termination of Kolarbasou at the same time removed, by reading tês Kolarbas ek Sigês, "the Colarba (Voice of Four) proceeding out of Sigé (Silence)." In round continuous uncials the change would be easy, EK and OY having much resemblance when written. The two names would thus stand in the right relation to each other. The phrase however would still be briefer than we should expect. The sudden appearance of the Hebrew term remains likewise unaccounted for. The obscurity evidently lies in the original text of Irenaeus, if not of the authority whom he followed; and it was found as embarrassing in the 3rd and 4th centuries as now. It was only disguised, not removed, by supposing a heretic named Colarbasus.