2006 Toronto Transit Commission wildcat strike

Кіріспе

2006 жылғы Торонто транзиттік комиссиясының жабайы ереуілі - 2006 жылдың 29 мамырында Торонтода (Онтарио, Канада) орын алған заңсыз ереуіл. Оны Торонто транзиттік комиссиясының 800 механикалық және тазалаушы жұмысшылары бастады, олар жұмыс кестесіне енгізілген өзгерістерге, соның ішінде 100 жұмысшының түнгі ауысымға тұрақты түрде ауыстырылуына наразылық білдірді. Шабуыл 4а арасында басталды. m. және 5а. EDT, және тез арада транзиттік жүргізушілер пикет сызығын құрметтеген кезде, Торонто транзиттік жүйесін тиімді түрде тоқтатқан кезде қызмет көрсетудің үлкен масштабтағы бұзылуына әкелді. Ауысымның жабылуынан кейін бір миллионнан астам жолаушы көлік құралдарын іздестірді және 3 миллион доллар шығын болды. 7а бойынша. m. Онтарионың еңбек қатынастары жөніндегі кеңесі (OLRB) пикеттерді тоқтату туралы бұйрық шығарды; бұл бұйрық елемей қалды. OLRB тағы бір жұмысқа оралу туралы нұсқауды жіберді, ақырында Amalgamated Transit Union қызметкерлері жұмысшыларды орындауға шақырды, шақыру 3p-ден бұрын келді. m. EDT. Логистикалық қиындықтарды ескере отырып, шектеулі қызмет баяу өсті, ал толық қызмет кешкі уақытта қайта басталды.

Жалпы мазмұны

Жұмысшылар соңғы ұжымдық келісімшарт ратификацияланғаннан бері жағдайдың нашарлап келе жатқанын және ТТК-дегі жұмысшылардың моральдық күйі қанағатсыздықтың саптары бойынша созылып жатқанын айтты. Жұмысшылар жақсы денсаулық сақтау сыйлықақыларының жоқтығын, ауысымдарды кездейсоқ ауыстыруды, операторлардың қауіпсіздігіне қатысты іс-қимылдың жоқтығын және Amalgamated Transit Union (ATU) Local 113 жинаған басқа да шағымдардың түрлерін сезінді; Көптегендер бұл менеджмент толық мойындамаған деп мәлімдеді. Шынында да, кәсіподақтың наразылығына қарсы басшылар мен бірнеше комиссия мүшелері бірнеше рет қарсылық білдірді. Ең маңызды дәлел - оператордың қауіпсіздігі мәселесі. Бірнеше кәсіподақ қарсыластары жолдарда операторлардың жұмыс жағдайын жақсартуға қатысты шаралар қабылдануда деп болжаған. Бірлескен жұмыс тобы жасаған бірнеше ұсыныстардың ішінде (бұл топтың құрылуын кәсіподақ пен басшы да мақұлдады) ең көп жарияланған ұсыныстар камераларды орнату идеясы және оператор мен жеке клиенттер арасында жасанды кедергі жасау идеясы болды. Кәсіподақтың наразылықтарына қатысты бұл татуластырушылық көзқарас ТТК басшылығына көпшілік тарапынан үлкен қолдау тапты. Жұмысшылар қатынастары жөніндегі кейбір сарапшылар егер қарым-қатынас шынымен де достық болса, онда жауынгерлік ереуіл ойлап таппаған болар еді деп болжайды. ТТК басшылығы мен оның кәсіподақ арасындағы шиеленістердің өсуі тоқтамай отырды. ТКК-нің ішіндегілер кәсіподақ қызметкерлерінің таяудағы ереуілінің белгілерін барған сайын анық көріп отырды. Бұл туралы кәсіподақ басшыларының ереуілге дейін бірнеше күн бұрын өткен баспасөз конференциясынан дәлел келтіруге болады. Сонымен қатар, ATU Local 113 президенті Боб Киннер өзінің сайлаушыларына автоматтандырылған хабарлар сериясын шығарды, олардың саны 8500-ге жуық TTC қызметкеріне дейін жетеді. Ол көптеген өзекті мәселелерді басшылармен бірлескен келіссөздер арқылы шешу керектігін айтты. Киннеардың пікірлері жұмыс орындарының іс-қимылының кез-келген түрін білдірмегенмен, кәсіподақтың көптеген мүшелері оның хабарларын осындай деп қабылдады. 2006 жылдың 29 мамырында болған жауынгерлік ереуіл ТКК-дегі барлық кәсіподақталған жұмысшылардың бірлескен әрекетімен басталған жоқ. Пикет желілерін ТТК-ның көптеген аулалары мен гараждарында салыстырмалы түрде аз сандағы механикалық және тазалаушы жұмысшылар (800-ге жуық) жинады; автобустар, трамвайлар және метрополитендері орналасқан жерлер. Таңертеңгі ауысымға келген көптеген операторлар өздерінің әріптестеріне бірлік белгісі ретінде қосылды, ал қалғандарына ТТК пикет сызықтарынан өтпеуді сұрады. Операторлар пикет желісінен өтпегендіктен, транзиттік қызмет тоқтатылды. 700 000-нан астам жолаушы сол күн үшін басқа көлік түрлерін іздеуге мәжбүр болды. Көптеген ертемен жұмыс істейтіндердің бет-әлпеттерінде байқалған таңғалушылық ереуілдің өздігінен басталғанын көрсетеді. Жалпыға ортақ ақпарат бойынша, ТТК-де шиеленістердің күшейуі кезінде жұртшылық түнекте қалды. Бұл күн сонымен қатар жылдың ең ыстық күні болғандықтан, бұл күн ерекше болды, температура 40 градусқа дейін көтерілді. Шабуыл туралы хабар жексенбі күні кешке дейін тарады, ал сол кезде ұйықтап жатқандар мен жұмыс істеп жүргендердің көбісі таңертең не күтіп тұрғанын білмеді. Көлікпен басқа жолдарды іздеп, ереуіл туралы білген кейбір адамдар өздерінің жол бойындағы автобус пен трамвай аялдамаларында басқаларға айтуы керек болды. Кейбіреулер басқа амал жоқ болғандықтан, жаяу жүруді шешті. Басқару мен кәсіподақ мүшелері осы келіспеушілікті жақсы білетін. Тіпті, жауынгерлік шабуылдың өзі таңғаларлық жағдай болса да, кейбіреулер бұл екі партия арасындағы қарым-қатынастың шиеленісуі өз алдына да белгі болуы керек деп санайды. Жұмысшылар таңғы сағат 12-де жұмыс істеді, автобустар мен трамвайлар мен метролар жұмыс істеді. Онтарионың еңбек қатынастары жөніндегі кеңесі (OLRB) түскі сағат 12-де "жұмысты тоқтату туралы бұйрық шығарып, жұмысшылардан дереу жұмысқа оралуын талап етеді". Бұл бұйрықты пикетшілер мүлдем елемеді. Шахтерлер шабуылшыларды кезекке тұрып, Кинеардың өзінен бұйрық күтуге кеңес берді. Бірнеше сағаттан кейін, OLRB қайта жиналып, жұмысына қайта оралу туралы бұйрық жіберді, олардың бұрынғы жарлығын күшейтті. Кинер жауынгерлік ереуіл кезінде қарсылық білдірді, бірақ ақырында қысымға бой алдырып, барлық пикетшілерге жұмысқа оралуға кеңес берді. Ол жұмысшылардан "ТТК басшылығы үшін емес...

Workers argued that there was a declining state of conditions since the latest collective bargaining agreement was ratified, and worker morale in the TTC was lingering along the lines of discontent. Workers perceived a lack of good health premiums, arbitrary shift changes, lack of action on operator safety, and an assortment of other grievances assembled by the Amalgamated Transit Union (ATU) Local 113; Many argued that these were not being fully acknowledged by the management. Indeed, a series of rebuttals were assembled by management's executives and several commissioners against the union's grievances. The most notable refutation is owed to the issue of operator safety. It had been suggested by several union detractors that in roads were being made in regard to improving working conditions for operators. Among several recommendations laid out by a joint task force (the inception of this panel was approved by both the union and management), the most publicized suggestions involved the idea of installing cameras and erecting some form of artificial barrier between the operator and individual customers. This seemingly conciliatory approach to union grievances gave TTC's management much valued public sympathy. Some experts in worker relations suggest that a wildcat strike would have been unfathomable if relations were indeed amicable. Growing tension between TTC's management and its union were not relenting. Signs of an impending strike action on the part of unionized workers were becoming evermore apparent to those inside the TTC. Evidence is seen in a press conference held by union executives days before the strike action. As well, Bob Kinnear, president of ATU Local 113, issued a series of automated messages to his constituents who numbered up to and around 8,500 TTC workers. He informed them that many of the most critical issues had yet to be resolved through joint negotiations with management. Although Kinnear's comments never implied any form of job action, it was suggested that many members of the union took his messages as such. The wildcat strike which took place on the May 29, 2006, was not initiated by joint action of all the unionized workers in the TTC. Picket lines were assembled by a relatively small number of mechanical and janitorial workers (approximately 800) across many of the TTC's yards and garages; locations that housed buses, streetcars, and subway trains. Many operators who showed up for their morning shift joined their co workers in a sign of solidarity, and the remainder were asked by the TTC not to cross the picket lines. Without the operators passing through the picket lines, transit service was halted. Over 700,000 commuters were forced to find alternate forms of transportation for the day. The bewilderment observed on the faces of many early day commuters speaks volumes as to the spontaneity of the strike. The public was essentially left in the dark throughout the build up of tensions within the TTC. The day was also notable as it was the hottest day of the year to that point, with the temperature peaking 40 degrees Celsius when the humidex was added in. Rumours of the strike only hit the news very late on Sunday night, and many who were sleeping or working at the time had no way of knowing what was waiting for them in the morning. Finding alternate forms of transportation, some people who became aware of the strike action had to tell others at bus and streetcar stops along their way. Some decided to walk as there was no other option at their disposal. Both management and union members were fully aware of this state of discord. Even though the wildcat strike itself was a surprise, some suggest that the stressed relationship between these two parties should have been indicators on their own right. The strike began at 12 am for maintenance employees and the bus drivers and streetcar and subway operators followed early in the morning. At around noon, the Ontario Labour Relations Board (OLRB) "issue[d] a cease and desist order requiring workers to report back to work immediately." This order was completely ignored by picketers. Shop stewards kept strikers in line by advising them to await orders from Kinnear himself. A couple hours later, the OLRB reassembled, dispatching a back to work order, reinforcing their earlier promulgation. Kinnear remained defiant throughout the wildcat strike, but eventually bowed to pressure and advised all picketing workers to return to work. He asked the workers to do it "For the travelling Public, not the TTC Management". Rogue picket lines that refused to dissolve were done so through the assistance of the Toronto Police Service.

Салдары

Шабуыл аяқталғаннан кейін бірден Торонто қалалық кеңесінің бірнеше мүшесі, сансыз жолаушылармен бірге кәсіподаққа және оның мүшелеріне қатаң тәртіптік жазалар қолдану идеясын көрді. Торонто қаласының әкімі Дэвид Миллер бұрынғы одақшылдыққа қарсы, "Алмагматталған транзиттік одақ" ісіне айыптау идеясын ұсынды; бұл стратегиялық қадам оның сайлаушыларының пікірлеріне сәйкес келді. Егер мұндай жол жалғаса берсе, онда пикет желісін бастаған 800-ден астам механиктер мен тазалаушы жұмысшыларға айыппұл салу прокуратураның басты басымдықтарының бірі болады деп болжалды, содан кейін кәсіподаққа айыппұл салу. Бұл сыртқы тәсілмен жоғалған табысты басқаруға 2005 жылдың қысында Нью-Йоркте орын алған ұқсас оқиғадан бастау алды. Нью-Йорктегі транзиттік ереуіл кәсіподақ басшысына қысқа мерзімге бас бостандығынан айыру жазасы беріліп, кәсіподақ өзі оның салдарынан туындаған экономикалық ахуал үшін айыппұл төледі. Кинер өзінің де түрмеге түсуі мүмкін деген пікірлерді жоққа шығарды. Оның орнына, ол идеяны қабылдады, бұл одақтың шейітін болуға дайын екендігін білдірді. 2006 жылдың 31 мамырында Local 113 комиссия төрағасы Говард Моско, Мэр Миллер және ТТК бас бас директоры Рик Дючармге қарсы жарнама жариялады. Онда кәсіподақ үш адамның абайсызда және абайсызда әрекет еткені, негізінен, басқару ұстанымын көрсетеді, бұл ауысымда физикалық шабуылға ұшыраған автобус операторы Бобби Лоуды айырмашылыққа әкелді. Жарнама Лоудің өмірі комиссиядан өтемақының кемшіліктерін алу нәтижесінде және оператордың қауіпсіздігі мәселесіне қатысты жалпы лазерлік ұстанымынан қалай қирағанын тиімді көрсетті. Москоу жарнаманы оның дұрыстығына қатысты сынға алғаннан кейін, Лоу өзінің қалалық кеңсесіне барып, оның жалаларына наразылығын көрсетті. Кейіннен Моско өзінің пікірлерінің көпшілігін қайтарып алды. Кейбіреулер шабуыл жарнамасын жабайы ереуілді заңды ететін маңызды айнымалы ретінде көрді, ал басқалары оны кәсіподақтың басқа да даулы мәселелерге, мысалы, тазалаушылар мен механикалық жұмысшылардың жағдайына деген қанағаттанғандығы ретінде көрді; оператордың қауіпсіздігі мәселесімен салыстырғанда бұқаралық ақпарат құралдарына жағымсыз болып көрінетін мәселе. Сонымен қатар, егер кәсіподақ осындай пиар-акцияны жауынгерлік ереуілге дейін жүргізсе, онда олар көпшіліктің ықыласына ие болар еді деген пікірлер айтылды. Кейбіреулер сонымен қатар алғашқы шабуылшылардың өздеріне төнетін проблемаларға назар аудармай, одақты бұрыс ойын ойнауға айыптайды. 2006 жылы 6 маусымда Рик Дючармның отставкасымен басқару, комиссия мүшелері мен одақ арасындағы билік күресін аяқтады. Дючарм ТТК кеңесіндегі кеңесшілерді еңбек келіссөздеріне араласқаны үшін сынға алды, өйткені ТТК комиссарлары мен кәсіподақ арасында менеджментті қоспағанда жабық кездесулер болды; менеджмент одақпен келіссөз жүргізуші емес, кеңес болды. 2007 жылдың соңында ТКК кәсіподаққа қарсы 3 миллион долларлық сот ісі тоқтатылды, ал бұл оқиға енді "жабайы ереуіл" деп аталмайды, бірақ оқиға.

Immediately after the strike's end, several members of Toronto City Council, along with countless commuters, saw recourse in the idea of enforcing strict disciplinary penalties against the union and its membership. Toronto Mayor David Miller, contrary to pro union inclinations of the past, introduced the idea of prosecuting the Amalgamated Transit Union; a strategic move that paralleled the opinions of his constituents. If such a route were to proceed, it had been suggested that individual fines for the over 800 mechanical and janitorial workers who started the picket lines would be one of the prosecution's top priorities, behind charging the union itself. This externalized approach to dealing with lost revenue was inspired by a similar event that erupted in New York City during the winter of 2005. New York's transit strike ended with a union boss being given a short prison sentence, while the union itself was fined for the economic disruption it caused. Kinnear brushed off suggestions that he too was in line for incarceration. Instead, he embraced the idea, signifying his willingness to act as the union's martyr. On May 31, 2006, Local 113 published an attack ad against the commission chair Howard Moscoe, Mayor Miller, and Rick Ducharme, chief general manager of the TTC. In it, the union argued that negligent and careless behaviour by the three men, essentially reflecting management's posture, had led Bobby Lowe, a bus operator who was physically assaulted on shift, into disparity. The ad effectively illustrated how Lowe's life was ruined as a result of receiving deficient forms of compensation from the commission, and due to their overall laissez faire stance on the issue of operator safety. After Moscoe rebuked the ad with scathing criticisms of its accuracy, Lowe himself visited the former in his city hall office, illustrating his discontent over the allegations. Moscoe later retracted most of his comments. Some saw the attack ad as the essential variable that legitimized the wildcat strike, while others saw it as the union's complacency over other contentious issues such as the state of janitorial and mechanical workers; an issue that was seen as less media friendly in comparison to the matter of operator safety. It had also been suggested that if the union moved forward with a similar Public Relations campaign before the wildcat strike, they would have received more sympathy from the public. Some also charge the union of foul play by not concentrating on the problems facing initial strikers themselves. The power struggle between management, the commissioners, and the union, eventually ended with Rick Ducharme's resignation on June 6, 2006. Ducharme had criticized the councilors on the TTC board for interfering with labour negotiations, as there were closed door meetings between TTC commissioners and the union which excluded management; management was the traditional negotiator with the union, not the board. At the end of 2007, the TTC dropped its $3 million lawsuit against the union, while the event was no longer referred to as a "wildcat strike", but an incident.