Кіріспе
Ағылшын заңгері және реформаторы (1793-1862) Чарльз Пирсон (4 қазан 1793 - 14 қыркүйек 1862) - британдық заңгер және саясаткер. Ол Лондон қаласының адвокаты, реформалаушы және қысқа уақыт Ламбет үшін Либералды партияның парламенттік мүшесі болды. Ол сот төрешілерін таңдаудағы сыбайлас жемқорлыққа қарсы, қылмыстық реформаға, өлім жазасын жоюға және жалпыға бірдей сайлау құқығына қарсы науқан жүргізді. Пирсон өзінің ықпалын қалалық адвокаты ретінде көлік байланысын жақсартуға қолданады. Бастапқыда ол қалаға арнап орталық темір жол вокзалын ұсынды, оған туннель арқылы кіруге болады, оны бірнеше темір жол компаниялары пайдаланады, бұл жұмысшыларға қалаға алыстан келуіне мүмкіндік береді. Бұл жоспардан бас тартқаннан кейін Пирсон елорданың солтүстік терминалдарын байланыстыратын жер асты теміржолын іске қосты. Нәтижесінде пайда болған Метрополитен темір жолы әлемдегі алғашқы жер асты темір жолы болды және Лондонның кең ауқымды метро желісінің дамуына және астананың тез кеңеюіне әкелді.
Charles Pearson (4 October 1793 – 14 September 1862) was a British lawyer and politician. He was solicitor to the City of London, a reforming campaigner, and – briefly – Liberal Party Member of Parliament for Lambeth. He campaigned against corruption in jury selection, for penal reform, for the abolition of capital punishment, and for universal suffrage. Pearson used his influence as City Solicitor to promote improvements to transport communications. Initially, he proposed a central railway station for the City, accessed by tunnel, that would be used by multiple railway companies enabling workers to commute to the City from further away. When this plan was rejected, Pearson promoted an underground railway connecting the capital's northern termini. The resulting Metropolitan Railway was the first underground railway in the world and led to the development of the extensive London Underground network and the rapid expansion of the capital.
Ерте өмір
Пирсон 1793 жылы 4 қазанда Лондон қаласында 25 Клементс-Лейн қаласында дүниеге келді. Ол Томас Пирсонның, әбзелші және қауырсын саудагерінің және оның әйелі Сараның ұлы. Истборн қаласында білім алғаннан кейін ол әкесіне шәкірт болып оқыды, бірақ оның орнына заң зерттеді және 1816 жылы адвокатты болды. 1817 жылы ол Haberdashers компаниясы арқылы келісімшарттан босатылды және Мэри Марта Даттонға үйленді. 1820 жылы Мэри Даттон Пирсон есімді бір баласы дүниеге келді. Бейбіт тәрбиеге және жоғары әлеуметтік мәртебеге қарамастан, Пирсон радикалды болды және өмір бойы прогрессивті және реформалау мәселелеріне қатысты бірқатар науқандар өткізді, соның ішінде Ұлы Лондон өртін католиктерге кінәлайтын Монумент жазуын алып тастау, саяси сот процестері үшін арнайы қазылар алқасының тізімін жою және Ситидегі еврейлердің брокер болуына тыйым салу. Пирсон Англия шіркеуінің құрылуын жақтады және өлім жазасына қарсы болды. Саяси тұрғыдан ол жалпы сайлау құқығын және парламенттік округтердің мөлшерін теңестіру үшін сайлау реформасын қолдады. Ол газ компаниялары дамытқан жергілікті монополияларды бұзуға тырысты, ол тарату құбырларын тұтынушылардың ұжымдық меншігіне иеленуге шақырды. Оның бұл әрекеті өзінің қылмыстық реформаны парламенттегі үгіт-насихат жұмысына байланысты болды. Ол 1850 жылы өзінің орындығынан Chiltern Hundreds Stewardship қабылдау механизмін толықтай қабылдады.
Жер асты теміржолы үшін үгіт-насихат
Қаладағы және оның тез өсіп келе жатқан қала маңындағы тығындар көбейіп бара жатқанын мойындаған Пирсон 1845 жылы Флит аңғары арқылы Фаррингдонға жететін жер асты теміржолын салуды талап ететін памфлет жариялады. Ұсынылған темір жол атмосфералық темір жол болатын, онда пойыздар туннельдер арқылы қысылған ауамен қозғалатын. Ұсыныс күлкіге ұшырап, ештеңеге ұшырамағанына қарамастан (әгәр ол салынған болса, ұсынылған технологияның кемшіліктері салдарынан, әрине, сәтсіздікке ұшырайтын еді), Пирсон 1840 және 1850 жылдары темір жол жобаларының әртүрлілігіне үгіт-насихат жасауды жалғастырды. 1846 жылы Пирсон Сити Корпорациясының қолдауымен Лондонның орталық теміржол вокзалын Фаррингдонда салуды ұсынды, оның құны 1 миллион фунт стерлинг (қазіргі £ шамасында) деп бағаланды. Бірнеше теміржол компаниясымен бөлісетін станцияға солтүстіктен ені 24 метрге дейінгі жабық кесілген жол арқылы кіруге болатын. Пирсонның бұл жоспарды ілгерілетудегі мақсаты - қалалық жұмысшылардың әлеуметтік жағдайларын жақсартуды жеңілдету, оларға елордадан тыс жерлерде салынған сапалы, арзан тұрғын үйлердегі жаңа тұрғын үй кешендерінен Лондонға арзан пойыздармен жүруге мүмкіндік беру. Пирсонның бұл туралы түсініктемесі: қаланың толығуы, біріншіден, қоршаған ауданның халқы мен аумағының табиғи өсуінен; екіншіден, Лондонның солтүстігіндегі үлкен темір жолдар арқылы провинциялық жолаушылардың ағылуынан және алыс станциялардан келетін омнибус пен таксилердің көшеде кездесетін кедергісі, провинциялық саяхатшыларды қаланың жүрегіне және одан әкелу үшін. Мен көшіп-қонып жүрген халықтың, қала тұрғындарының саны артып келе жатқанын айтайын, олар қазір ауыл мен қала арасында жүріп, Лондон қаласынан күн сайын шығып, таңертең қайтып келеді. Ұсынылған жобалардың көбі қабылданбады, бірақ Комиссия терминалды кемежайлармен және Сент-Мартиннің Ле-Грандтағы Бас пошта кеңсесімен байланыстыратын темір жол салуды ұсынды. Паддингтон мен Фаррингтонның Прайд көшесі арасындағы Метрополитен темір жолы үшін жеке шотқа 7 тамызда 1854 жылы келісім берілді. Жаңа компанияның директоры немесе маңызды акционері болмағанымен, Пирсон келесі бірнеше жылда жобаны ілгерілетуді жалғастырды және компанияға желі құрылысына қажетті 1 миллион фунт стерлингтік капитал жинауға көмектесу үшін өзінің ықпалын қолданды. Ол Лондонның азаматтарына арналған "Елу минут хат" атты кітапшасын шығарды, ол Метрополитен темір жолы мен Сити стансасын қолдап, инвестицияларды көтермеледі және ол Лондон қаласын темір жол қаланың тығырықтан арылатындығы негізінде инвестиция жасауға көндірді. Темір жол іске қосылғаннан кейін қала өз акцияларын пайдамен сатып жіберді. 1860 жылы қаржы жиналып, соңғы бағыт анықталды. Темір жолдың құрылысы басталды. Виктория дәуіріндегі Лондонның ең нашар тұрмыстық аудандарын және ең көп жүретін көшелерін қазу үш жылдан аз уақытқа созылды. Алайда темір жол ашылғаннан кейін көп ұзамай оның жесірі жылына 250 фунт стерлингпен қамсыздандырылды. Майкл Роббинс "Пирсонның үнемі қолдауынсыз - оның Лондон қаласындағы жоғары лауазымды лауазымға ие болумен біріктіре алған - метрополитен темір жолы, әлемдегі алғашқысы және Лондонның жер асты жүйесінің өзегі, ол пайда болған кезде пайда бола алмады" деп санайды. Метрополитен темір жолы және одан өскен жер асты желілері желісі әлемде бірінші болды және бұл идея 1896 жылға дейін Будапешт метросы мен Глазго метросы ашылғанға дейін басқа жерде қабылданбады. Пирсонның жер асты темір жолы идеясын алға жылжытпаса, XIX ғасырдың аяғындағы көлік саласының дамуы, мысалы, электр трамвайлары мен ішкі жану қозғалтқыштарымен жұмыс істейтін көліктер жер асты шешімін елемеген болуы мүмкін. Жер асты желісі мен оның қала сыртындағы кеңейтулері қолға алған астананың кеңейуі айтарлықтай және тез болды және қазіргі Ұлы Лондонның халқының 1861 жылы 3,094,391-ден 1901 жылы 6,226,494-ке дейін өсуіне көмектесті.
the overcrowding of the city is caused, first by the natural increase in the population and area of the surrounding district; secondly, by the influx of provincial passengers by the great railways North of London, and the obstruction experienced in the streets by omnibuses and cabs coming from their distant stations, to bring the provincial travellers to and from the heart of the city. I point next to the vast increase of what I may term the migratory population, the population of the city who now oscillate between the country and the city, who leave the City of London every afternoon and return every morning. Many of the proposed schemes were rejected, but the Commission did recommend that a railway be constructed linking the termini with the docks and the General Post Office at St. Martin's Le Grand. A private bill for the Metropolitan Railway between Praed Street in Paddington and Farringdon received assent on 7 August 1854. Although not a director or significant shareholder of the new company, Pearson continued to promote the project over the next few years and use his influence to help the company raise the £1 million of capital needed for the construction of the line. He issued a pamphlet, A twenty minutes letter to the citizens of London, in favour of the Metropolitan Railway and City Station, encouraging investment and he even persuaded the City of London to invest on the basis that the railway would alleviate the City's congestion problems. Once the railway was in operation, the City sold its shares at a profit. By 1860, the funds had been collected and the final route decided. Work on the railway started; taking less than three years to excavate through some of the worst slums of Victorian London and under some of the busiest streets. but, shortly after the railway's opening, his widow was granted an annuity of £250 per year. Michael Robbins considers that "without Pearson's constant advocacy–his gadfly conduct, which he managed to combine with holding high office in the City of London–the Metropolitan Railway, the first of its kind in the world, and the nucleus of London's underground system, could not have come into existence when it did." The Metropolitan Railway and the network of underground lines that grew from it was the first in the world and the idea was not adopted elsewhere until 1896 when the Budapest Metro and the Glasgow Subway were both opened. Without Pearson's promotion of the idea of an underground railway when he did it is possible that transport developments at the end of the 19th century developments, such as electric trams and vehicles powered by internal combustion engines, might have meant the underground solution was ignored. The expansion of the capital that the underground network and its suburban surface extensions enabled was considerable and rapid and helped the population of what is now Greater London to increase from 3,094,391 in 1861 to 6,226,494 in 1901.