Christopher Nesham

Кіріспе

Кристофер (Джон Уильямс) Нешем (1771 жылы 4 қарашада 1853 жылы) адмирал, 1771 жылы туған, 63-ші полк капитаны Кристофер Нешемнің әйелі Мэри Уильямс, флоттың адмиралы Уильям Пир Уильямс Фрименнің қарындасы. Нешам 1782 жылдың қаңтарында капитан Джеймс Монтегьюмен бірге HMS Juno кемесімен әскери теңізге кірді және 1783 жылдың 20 маусымында Куддалордың алдындағы іс-әрекетте болды. 1785 жылы Англияға оралғаннан кейін ол Портсмутта капитан Адам Дункан, кейін Лорд Дункан командалық жасақтаған HMS Эдгар атты күзет кемесінде және 1788 жылдың наурызына дейін HMS Druid фрегатында болды. Ол Франциядағы колледжге жіберілді, ал француз төңкерісі басталған кезде ол әлі де сол жерде болды. Ол 1789 жылы қазан айында Нормандиядағы Вернон қаласында болған, онда ашулы бұқаралық бұқаралық бұзақылықпен қалаға аштан өлтіруді қалаған деп айыпталған. Қалалық әкімдікке шабуыл жасалып, Плантер ғимараттың бұрышында орналасқан шам бағанасына қарай төменге сүйретілді. Оның мойнына арқан байлап қоюға тырысты. Нешам, басқа екеуімен бірге, Плантермен бірге болды және оған және өздеріне бағытталған соққылардан қорғалды. Нешам жерге жығылғаннан кейін қайтадан тұрып, бұқараға қарсы күресті. Өсімдік өсіруші ұзындықта болды, қашып, шам постынан көрші көшеге, және, есікті ашық лақтырылған, ақыры, ілгерілеп, сақталды. Қалалық тәртіпті қалпына келтіру бойынша алғашқы әрекеттердің бірі Нешамға (17 қараша) азаматтықты беру болды. Көп ұзамай ол 1790 жылдың қаңтарында Парижге шақырылды, онда оған жиналыс ұлттық гвардияның бірқалыпты семсерін ұсынды және оның басына азаматтық тәжді қойды. 1790 жылы маусымда ол HMS Salisbury кемесіне тағайындалды, оның батыры вице-адмирал Милбанк болды, оның батыры капитан Эдвард Пеллев болды, кейіннен Виконт Эксмут. 17 қарашада 1790 жылы лейтенант болып көтерілді және келесі екі жыл бойы Керегеу флотында Китс пен Роберт Мурсомның тікелей қолбасшылығында қызмет етті. 1793 жылы ол 50 пушкалы HMS Адамт кемесіне тағайындалды, онда ол Батыс Индия, Ньюфаундленд және үй станцияларында қызмет етті. 1797 жылы ол Солтүстік теңізде бірінші лейтенант болды, көтеріліс кезінде және жаз бойы вице-адмирал Ричард Онслоудың туын көтеріп жүрді. Кейін ол Кампердаун шайқасына қатысқан. Ол келесі, 13 сәуір 1801, командалық (ол оны 29 сәуір 1802 дейін сақтады) HMS Suffisante. 1802 жылы 29 сәуірде ол лауазымдық дәрежеге көтерілді, ал 1804 жылдың қазанынан 1805 жылдың ақпанына дейін Бискай шығанағында өзінің туысы және байланысы, контр-адмирал сэр Томас Грейвс туысының туымен HMS Foudroyant капитаны болды. 1807 жылы наурыз айында ол 44 пулялы "Улисс" кемесіне тағайындалды, оны Батыс Үндістанға алып барды және 1808 жылы наурыз айында Мари Галанте кемесінің кемуіне басшылық етті. 1808 жылдың шілдесінде ол 64 пулялы HMS Intrepid-ке ауыстырылды, ал келесі ақпанда Мартиниканы басып алуға қатысты, онда ол коммодор сэр Джордж Кокберннің тікелей қолбасшылығымен жағалауда қызмет етті және ауыр қарулар мен минометтерді тасымалдауды қадағалады. 1809 жылы 15 сәуірде "Интрепид" Гваделупа форты Матильданың қаруымен екі француз фрегатына қарсы сәтсіз шабуылдан қатты зардап шекті. Желтоқсан айында ол Англияға оралды және ақысын төледі. 1830 жылы Нешам 74 пушкалы "Мелвилл" кемесіне командалық жасады. Ол 1837 жылы 10 қаңтарда контр-адмирал болып зейнеткерлікке шықты, бірақ 1840 жылы 17 тамызда белсенді тізімде ауыстырылды. 1846 жылы 9 қарашада вице-адмирал, ал 1852 жылы 30 шілдеде адмирал болды. Ол 1853 жылы 4 қарашада 82 жасында Экзмутта қайтыс болды. Нешем екі рет тұрмысқа шыққан: бірінші 1802 жылы оның туған апасы Маргарет Аннмен, Томас, бірінші лорд Грейвстің кіші қызымен; ол 1808 жылы қайтыс болды; екінші 1833 жылы, қазіргі жаратылыстың бірінші графының ағасы полковник Николас Бейлидің кіші қызы Элизабетпен. Екі некеден де бала қалды.

Christopher (John Williams) Nesham (1771 –4 November 1853), admiral, born in 1771, was son of Christopher Nesham, a captain in the 63rd regiment, by his wife Mary Williams, sister of William Peere Williams Freeman, admiral of the fleet. Nesham entered the navy in January 1782 on board HMS Juno, with Captain James Montagu, and in her was present at the action off Cuddalore on 20 June 1783. On his return to England in 1785, he was for some time aboard HMS Edgar, guardship at Portsmouth, commanded by Captain Adam Duncan, afterwards Lord Duncan, and aboard the frigate HMS Druid until March 1788. He was then sent to a college in France, and was still there at the outbreak of the French Revolution. He was at Vernon, in Normandy, in October 1789, when a furious mob fell upon a corn merchant, Planter by name, who had been charitable to the poor, but who, having sent flour to Paris, was accused of wishing to starve the town. The town hall, where he had taken refuge, was stormed, and Planter was dragged down the stairs towards the lamp post at the corner of the building. Attempts were made to fasten a rope round his neck. Nesham, however, with two others, remained by Planter and warded off the blows aimed at him as well as themselves. Knocked down, Nesham sprang up again and vigorously resisted the mob. Planter was at length got away from the lamp post into an adjoining street, and, a door being thrown open, was finally pushed in and saved. One of the first acts of the municipality on the restoration of order was to confer citizenship on Nesham (17 November). He was shortly afterwards summoned to Paris, January 1790, when he was presented by the assembly with a uniform sword of the national guard, and a civic crown was placed on his head. In June 1790 he was appointed to HMS Salisbury, bearing the flag of Vice admiral Milbanke, who had, as his flag captain, Edward Pellew, afterwards Viscount Exmouth. On 17 November 1790 he was promoted to be lieutenant, and during the next two years served in the Channel Fleet under the immediate command of Keats and Robert Moorsom. In 1793 he was appointed to the 50 gun HMS Adamant, in which he served on the West Indian, Newfoundland, and home stations. In 1797 he was her first lieutenant in the North Sea, when, during the mutiny and through the summer, she carried the flag of Vice admiral Richard Onslow. She afterwards took part in the battle of Camperdown. He was next, 13 April 1801, invested with the command (which he retained until posted 29 April 1802 of the sloop HMS Suffisante. On 29 April 1802 he was advanced to post rank, and from October 1804 to February 1805 was captain of HMS Foudroyant, in the Bay of Biscay, with the flag of his kinsman and connection, Rear admiral Sir Thomas Graves. In March 1807 he was appointed to HMS Ulysses of 44 guns, which he took out to the West Indies, and commanded at the reduction of Marie Galante, in March 1808. In July 1808 he was moved into HMS Intrepid of 64 guns, and in her, in the following February, took part in the capture of Martinique, where he served on shore under the immediate command of Commodore Sir George Cockburn, and superintended the transport of the heavy guns and mortars. On 15 April 1809 the Intrepid suffered severely in an unsuccessful attack on two French frigates under the guns of Fort Mathilde of Guadeloupe; and in December she returned to England and was paid off. In 1830–1 Nesham commanded HMS Melville of 74 guns, in the Mediterranean. He retired as a rear admiral on 10 January 1837, but was replaced on the active list on 17 August 1840. He became vice admiral on 9 November 1846, and admiral on 30 July 1852. He died at Exmouth on 4 November 1853, aged 82. Nesham was twice married: first, in 1802, to his cousin, Margaret Anne, youngest daughter of Thomas, first lord Graves; she died in 1808; secondly, in 1833, to Elizabeth, youngest daughter of Colonel Nicholas Bayly, brother of the first Earl of Uxbridge, of the present creation. He left children by both marriages.