Martin Cameron (South Australian politician)

Кіріспе

Мартин Брюс Кэмерон (24 тамыз 1935 жылы туған) - австралиялық саясаткер. Ол Австралия Сенатының 1969 жылдың мамыр айынан қазан айына дейін Австралияның либералды партиясының мүшесі болды. Кейін ол 1971 жылдан 1990 жылға дейін Оңтүстік Австралияның заң шығарушы кеңесінің мүшесі болды, 1973-1976 жылдар аралығында, ол бөлінген Либералды қозғалысты білдіргеннен басқа, Либералды ретінде отырды.

Мемлекеттік жеңіліс және Сенат мерзімі

1968 жылы Кэмерон жол көлігін бақылау жөніндегі Des Corcoran-дың пікірлеріне қарсылық білдіргеннен кейін Либералды және Оралдық Лига (LCL) үшін Миллисенттің қауіпсіз Еңбек палатасының Ассамблеясының орындығына қарсылық білдірді. Камерон 13%-ға көтеріліп, бір дауыспен жеңілді. Камерон бұл шешімді даулы қайтарым сотына шағымдады, ол сайлауды тапсырды. Коркоран қосымша сайлауда жеңіске жетті. 1969 жылдың басында сенатор Кит Лотт кенеттен қайтыс болды және Камеронды премьер Стил Холл оның орнына тағайындады. Алайда, Камеронның Сенаттағы уақыты қысқа болды, өйткені 1969 жылы қазан айында өткен Австралиядағы федералды сайлауға сәйкес бос орынға сайлау өткізілді және ол Еңбек партиясының Дон Камероннан (жұмыспен байланысты емес) жеңілді. Сэр Норман Джуд пенсияға шыққаннан кейін. Ол Стил Холлдың (содан кейін Оппозиция көшбасшысы) маңызды одақтасы болды, ол партияның ішіндегі айқын көрінетін орташа күштерді білдірді. Кэмерон LCL заң шығарушы кеңесшілерінің әріптестеріне жиі қарсылық білдірді, себебі ол палатаға жалпыға бірдей сайлау құқығын қолдады. LCL ішіндегі бұл шиеленістер келесі жылы Либералды қозғалыстың құрылуына әкелді. Холл мен Робин Миллхаус бастаған бұл қозғалыс бастапқыда LCL ішіндегі фракция ретінде жұмыс істеді. Камерон оның ең көрнекті қолдаушыларының бірі болды. 1973 жылғы сайлаудан кейін LCL (бұл кезеңде Брюс Истик басқарды) Либералды қозғалысты қуып жіберді. Либералды қозғалыстың кейбір мүшелері, мысалы болашақ премьерлер Дэвид Тонкин мен Дин Браун LCL-де қалуға шешім қабылдаса да, Кэмерон Холл мен Миллхаузбен бірге кетті. 1975 жылғы сайлауға дейін Камерон Заң шығарушы Кеңестің жалғыз Либералды қозғалыстың мүшесі болды, оған Джон Карни қосылды. Алайда Либералды қозғалысты LCL (Либералды партия деп 1974 жылы қайта аталды) қатты жеңіп алды, және екі партияның ішінде де қайта бірігуге итермелеу болды. 1976 жылы Кэмерон мен Холл Либералды партияға қайта қосылды, ал Миллхаус бастапқыда Австралия демократиялық партиясын құруға көмектесуден бұрын Жаңа LM-ді құрды. Тонкин министрлігінде қызмет етпегеніне қарамастан, Кэмерон 1982 жылғы сайлауда Джон Бэннонның Еңбек үкіметі сайланғаннан кейін Заңнамалық кеңесте Оппозиция көшбасшысы лауазымын алды. Бұл лауазымда ол 1990 жылы саясаттың зейнетке шыққанға дейін қызмет етті. Кеңестен зейнетке шыққаннан кейін Кэмерон оңтүстік Австралияның Либералды партиясының президенті болып қызмет етті. Кейін ол 1999 жылғы референдумда "иә" деген дауысты дауыспен қолдады.

In 1968 Cameron contested the safe Labor House of Assembly seat of Millicent for the Liberal and Country League (LCL) after objecting to the views of incumbent Des Corcoran on road transport control. Cameron gained a 13% swing but lost by one vote. Cameron challenged the result at the Court of Disputed Returns, which ordered a by election. Corcoran comfortably won the by election. Early in 1969, Senator Keith Laught died suddenly and Cameron was nominated by Premier Steele Hall as his replacement. However, Cameron's time in the Senate was brief, for an election for the vacancy was held to coincide with the 1969 Australian federal election in October and he was defeated by Labor's Don Cameron (no relation). following the retirement of Sir Norman Jude. He became an important ally of Steele Hall (then Leader of the Opposition), representing the increasingly visible moderate forces within the party. Cameron often opposed his fellow LCL Legislative Councillors, due to his support for Universal Suffrage for that chamber. This tension within the LCL led to the formation of the Liberal Movement the following year. Led by Hall and Robin Millhouse, the movement originally functioned as a faction within the LCL. Cameron was one of its most prominent supporters. After the 1973 Election, the LCL (led at this stage by Bruce Eastick) expelled the Liberal Movement. Although some Liberal Movement members, such as future Premiers David Tonkin and Dean Brown, decided to remain in the LCL, Cameron left with Hall and Millhouse. Cameron was the only Liberal Movement member of the Legislative Council until the 1975 Election when he was joined by John Carnie. However the Liberal Movement was vastly outpolled by the LCL (renamed the Liberal Party in 1974), and there was a push from within both parties for reunification. In 1976 Cameron and Hall rejoined the Liberal Party, while Millhouse initially formed the New LM before helping found the Australian Democrats. Despite not serving in the Tonkin ministry, Cameron assumed the position of Leader of the Opposition in the Legislative Council after the election of the John Bannon Labor government at the 1982 Elections. He held this position until his retirement from politics in 1990. Following his retirement from the council, Cameron served a term as president of the South Australian branch of the Liberal Party. Later, he became a vocal supporter of the 'yes' case in the 1999 republic referendum.