Кіріспе

Ресейлік генерал Николай Иудович Иванов (Николай Иудович Иванов, tr. Николай Иванов; 1851 - 27 қаңтар 1919) - Ресей империясының Армиясының артиллерия генералы. 1914 жылдың шілдесінде Ивановқа Оңтүстік-Батыс майданда австро-венгерлік армияға қарсы төрт армияның командалығы берілді, ол Галиция шайқасында жеңіске жетті. 1917 жылғы наурыздағы Ресейдегі революция кезінде патша Николай II Ивановқа революционерлерді басуға бұйрық берді, бірақ уәде етілген күшейтулер оған көмектеспегендіктен, ол тоқтатылған миссияны тоқтатты. 1917 жылы ол зейнеткерлікке шықты, бірақ бір жылдан кейін Ақ армияның қолбасшылығын алды. 1919 жылы Иванов Оңтүстік Ресейде тиф ауруынан қайтыс болды.

Отбасы

Ивановтың отбасы шығу тегі талас тудырады, кейбір дереккөздер Ивановтың Калуга губернаторлығынан шыққан ақсүйектер отбасынан шыққандығын айтады, бірақ басқа дереккөздер оның кантонисттің ұлы екенін айтады. Оның отбасы туралы барлық деректерге қарамастан, оның отбасы қайдан шыққандығы туралы шындық әлі күнге дейін құпия болып табылады.

Ерте өмір

Иванов 1851 жылы 22 шілдеде (ол кезде Ресей империясында қолданылған ескі күнтізбеге сәйкес) Калуга губернаторлығының Мосальск қаласында дүниеге келген. Ол Санкт-Петербургтегі 2-ші кадет корпусына және Павловский кадет корпусына ерте жаста оқуға түсті, 1869 жылы Михайловский артиллерия мектебін бітірді, 3-ші Гренадерлік гвардияда және артиллерия бригадаларында қызмет етті. Ол алғаш рет орыс-түрік соғысында (1877-1878) әскери іс-қимылға қатысып, 1877 жылдың тамызының ортасында полковник болып тағайындалды. Содан кейін ол Румынияда Румыния армиясының нұсқаушысы болып қызмет етті. 1884 жылдың шілде айының соңында ол Император гвардиясы артиллериясының 2-ші батальонының командирі болды, ал 1890 жылдың сәуір айының басында Кронштадт бекінісі артиллериясының коменданты болып тағайындалды. 1899 жылдың желтоқсан айының ортасында ол Ұлы герцог Михаилдің лагерь көмекшісі болып таңдалды. Ол сондай-ақ, ғасырдың басында Қытайдағы Боксерлік көтерілісті басуға қатысты, содан кейін ол 1901 жылдың желтоқсанының басында генерал-лейтенант болып тағайындалды.

Ресей-жапон соғысы

Генерал Иванов 1904 жылы орыс-жапон соғысына қатысқан, 1-Манчжур армиясына тағайындалған. 1904 жылдың шілде айының ортасында ол Шығыс жасағының қолбасшысы болып тағайындалды, оның қолбасшысы генерал-лейтенант Федор Келлер Мотиен асуы шайқасында қаза тапқаннан кейін, кейіннен 3-ші Сібір армиясының корпусына тағайындалды және шайқас аяқталғаннан кейін Ляояннан кері шегінген кезде корпусқа басшылық етті. Кейін Шахо шайқасында оған жапон армиясының сол жақ флангін айналып өтіп, оларды Кореяға қайтаруға бұйрық берілді. Одан кейін жапондықтар ресейліктердің қатты қарсылығына қарамастан кері шегінді. Мұқденде жапондықтарға қарсы қорғаныста өзін ерекше танытты. Осы қысқа сәттіктен кейін ол әскери атақ-даңқы үшін 3-ші және 4-ші дәрежелі Орденімен марапатталды. Соғыстан кейін ол Маньчжурия армиясының қолбасшысы болды. 1907 жылдың қараша айының басында 1-ші армия корпусының командирі болды. Осыдан кейін ол сол жылдың сәуір айының ортасында Кронштадт қаласының штаб бастығы, ал қараша айында генерал-губернаторы болып тағайындалды. Сол жылы генерал-адъютанты болып тағайындалды. 1908 жылдың сәуір айының ортасында ол артиллерия генералы болды; сонымен қатар желтоқсан айының басында Киев әскери округінің бас қолбасшысы болып тағайындалды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Иванов Оңтүстік-Батыс майданының бас қолбасшысы болып тағайындалды. Алғашында ол қарт генерал Салтзамен бірге Красникте жеңіліске ұшырады, ал Плехве Эвертпен Комаров шайқасында жеңілді; бірақ сәттілік одан кейін оның ресейліктері Гнила Липа мен Рава шайқастарында жеңіске жетіп, Австрияға жақсы жетістіктер жасады. Фронттағы үлкен жетістіктері үшін ол 1-ші дәрежелі семсерлі Санкт-Владимир орденімен және 2-ші дәрежелі Санкт-Георгий орденімен марапатталды. Бұл жоғары наградаға ие болған үш генералдың бірі, басқа екі генерал - генерал Николай Рузский және Николай Юденич. Висла өзеніндегі шайқаста ол өзінің Оңтүстік-Батыс майдан әскерлерімен (4-ші армия және 9-шы армия), Солтүстік-Батыс майданның бас қолбасшысы генерал Рузскиймен бірге өз әскерлерімен (2-ші армия және 5-ші армия) Солтүстікке қарай аттанды. Бір айдың ішінде генерал Иванов пен генерал Рузскийдің әскерлері неміс жорығын сәтті теріске шығарып, жүз шақырым жерді басып алды. Кейінірек генерал Иванов Краковқа қарай операция жүргізді, ол алдымен сәтті болды, бірақ кейіннен кері шегінуге бұйырылды, бұл алғашқы сәттілікке аяқ қойды. 1915 жылдың басында генерал Иванов "Ставканың" мажарстанға қарсы шабуылға шығуына келісім алды, бірақ шабуылды Польшадағы немістер бұзды. Сонымен қатар, австрогерман әскерлері Польшаның оңтүстігінде шабуылға түсті. Ұрыс барысында ресейліктердің 350 мыңға жуық адамы қаза тапты, ал ресейліктер Галициядан сүрініп, Ресейдің Ұлы кері қашуын бастады. Генерал Иванов, сол кездегі көптеген ресейлік генералдар сияқты, әскерлерді дұрыс басқарудың және шешімсіздіктің мысалдарын қайта-қайта көрсетті. Ең бастысы, ол және генерал Радко Димитриев (3-ші армияның қолбасшысы) 3-ші армияны нығайтуға ешқандай күш салмайды, ол австрогермандық күштерге негізгі соққы берді және армияны жойып жіберді. Кейін маусым айында генерал Иванов Киев әскери округінің бас қолбасшысы генерал Николай Ходоровичке 1000 жергілікті неміс азаматының біреуін тұтқынға алып, оларды соғыс аяқталғанға дейін түрмеге қамауды бұйырды. Генерал Иванов сонымен қатар барлық неміс тұтқындарына алған барлық заттарынан аз ғана азық-түлік алуға болатындығын және тұтқындар өте қауіпсіз тұрғын үйге орналастырылғанын талап етті. Егер ол бұйрықтарға бағынбаса, өлім жазасына кесіледі. 1915 жылдың соңында ол 11-ші армияның қарсыласқа қарсы сәтсіз операциясын жүргізді. 1916 жылы наурыз айында оның орнын генерал Алексей Брусилов бас қолбасшы ретінде Оңтүстік-Батыс майданының, ол кейін тағайындалды мүшесі Мемлекеттік кеңес, және болды адъютант патша Николай II-нің өзіне. Генерал Брусилов өзінің келгенімен қатар, генерал Ивановтың да бұл лауазымға тағайындалғанын еске алып, жылап, оның орнына басқа адамды тағайындауға болатынын түсінбейтінін айтты. Генерал Брусилов бұл генерал Ивановтың тым пассивті болуынан туындады деп болжады, ол майданның табысқа жете алмайтынына сенді. Генерал Иванов патшаға, таңғаларлықтай, патшайым Александра Федоровнаға және мистик Распутинге деген адалдығымен патша отбасының үлкен сенімін және беделін сақтады. 1915 жылдың ортасында генерал Михаил Алексеев бас қолбасшының штаб бастығы болып тағайындалғаннан кейін, патшаның өзі күйеуіне хат жазып, Алексеевке Ставкаға жауапты жалғыз адам болмауға кеңес берді және Ивановқа көмектесуге кеңес берді. Алдағы әрекеттері Алексеевтің артында Ивановтың тұрғанын, оған патшайымның сенбейтінін көрсетті. Ивановты Николай өте жақсы қабылдады. Кейін патша әйеліне: "Мен қарт Ивановты көргеніме өте қуаныштымын. Бақытымызға орай, ол әдеттегіден аз күңкілдеді. Ол сізге жаңа суретіңізді жіберіңіз деп сұрады, солай етсеңіздер, ол қартты тыныштандырады. 1915 жылдың қыркүйегінен бастап патшайым күйеуіне көптеген хаттар жіберіп, оған генерал Ивановты соғыс министрі лауазымына шақыру үшін қысым көрсетті. Кейін патша оны наурыз айында қабылдап, генералды патшаның жеке өкілі ретінде штаб-пәтеріне шақырды. 1916 жылдың аяғында патшайым генерал Алексеевке қарсы хаттар сериясын бастады, Иванов оған қосылып, Ставканың жағдайы туралы хабардар етті және Алексеевке хабарлады.

Ресейлік Азамат соғысы

Қазан төңкерісінен кейін Ресейдің оңтүстігіндегі ақтар қозғалысына қосылды. 1918 жылдың қазан айында ол Пётр Красновтың шақыруын қабыл алып, Оңтүстік армияның қолбасшылығын қолға алды. 1918 жылдың күзінде оның құрамында 20 000-нан астам әскер болды, оның ішінде майданда 3000-ға жуық адам болды. Воронеж және Царицын аудандарында әрекет ететін әскер бөлімдері ауыр зардап шекті. 1919 жылдың ақпан-наурызында олар реформаланды және Оңтүстік Ресей Қарулы Күштерінің 6-шы жаяу әскер дивизиясының құрамына енді. Николай Иванов 1919 жылы 27 қаңтарда Новочеркасск қаласында тиф ауруынан қайтыс болды.