Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Корольдік әскери-теңіз флотының офицері (1750-1829) адмирал сэр Джордж Монтегю (12 желтоқсан 1750 - 24 желтоқсан 1829) - Корольдік әскери-теңіз флотының офицері, адмирал Джон Монтегюдің екінші ұлы, капитан Джеймс Монтегю мен подполковник Эдвард Монтегюдің інісі.
British Royal Navy officer (1750–1829)
Admiral Sir George Montagu (12 December 1750 – 24 December 1829) was a Royal Navy officer, the second son of Admiral John Montagu, and the brother of Captain James Montagu and Lieutenant Colonel Edward Montagu.
Ерте мансап
1763 жылы Монтегу Портсмуттағы Корольдік академияға оқуға түсіп, содан кейін капитан Алан Гарднермен (кейін адмирал лорд Гарднер) бірге контр-адмирал Уильям Пэрридің туын алып, Ямайка станциясына шығады. Ол капитан Гарднердің артынан HMS Levant кемесіне дейін 3 жыл бойы Престон қаласында қызмет етті. Ақыры 1770 жылы Англияға оралды. 1770 жылы 2 қазанда лейтенант емтиханын тапсырып, 1771 жылы 14 қаңтарда лейтенант болып тағайындалды. 1773 жылы 9 сәуірде ол 18 пулеметті шлюптің командирі болып тағайындалды, ал 1774 жылы 15 сәуірде (Фоуидің жалақы кітабы) ол Солтүстік Америка станциясында Тәуелсіздік соғысының алғашқы жылдары жалғасты, наурыз айында Бостонға кірісуде және 1776 жылы қазанда Нью-Йорк қаласын қысқартуда армиямен белсенді түрде жұмыс істеді. Көп ұзамай ол денсаулығы нашар Англияға оралды. 1777 жылдан 1779 жылға дейін ол Ньюфаундлендте әкесіне флаг капитаны ретінде басшылық етті. Қайтып оралғаннан кейін ол 32 пулемётты фрегатқа тағайындалды, ол 1779 жылы 14 қыркүйекте Азор аралдарына жақын жерде жүріп, тең күшті испан фрегатын тұтқынға алды. Желтоқсанда Перл сэр Джордж Роднидің флотилиясымен бірге жүзіп, Каракас конвойын тұтқындауға көмектесті, бірақ оның алдыңғы мачтасын көтеріп, сыйлықпен үйге қайтаруға бұйрық берілді. Кейін Солтүстік Америкаға жіберілді. 1780 жылы 30 қыркүйекте Бермуда аралдарынан шығып, 32 пулялы фрегат "Эсперанс" атты кемеге қол жеткізді. 1781 жылы 16 наурызда Генри мысығы шайқасында фрегат ретінде әрекет етті. Ол 5 қыркүйекте Чесапик шайқасында флотта болған жоқ, бірақ 14 -те Генри мысығынан шығып, оған қосылды және 25 -ке дейін француздардың қозғалысын қадағалап, Нью -Йоркке жөнелтті. 19 қазанда ол флотамен бірге қайтадан жүзіп кетті, ал 23-і күні қарауыл ретінде (Pearl's Log) алға орналасты. Ол 1782 жылы Англияға оралды. 1790 жылғы испандық қарулану кезінде Монтегу (74) болып тағайындалды және 1793 жылы контр-адмирал Гарднермен бірге Ливард аралдарына, содан кейін Ямайкаға, үйге баратын сауданы алып бару үшін барды. Кейін ол контр-адмирал Макбрайдтің бұйрығы бойынша Даунс эскадрильясында болды. 1794 жылдың 12 сәуірінде контр-адмирал дәрежесіне көтеріліп, Хекторда өз туын көтеріп, Лорд Хоудың қол астындағы ұлы флотқа қосылды.
In 1763 Montagu entered the Royal Academy at Portsmouth, and was then appointed to with Captain Alan Gardner (afterwards Admiral Lord Gardner), going out to the Jamaica station with the flag of Rear Admiral William Parry. He served in Preston for three years, before following Captain Gardner to HMS Levant. He finally returned to England in 1770. He passed his lieutenant's examination on 2 October 1770, and on 14 January 1771 was appointed lieutenant of In February he was moved into HMS Captain, going out to North America as the flagship of his father. On 9 April 1773 he was appointed commander in the 18 gun sloop , and on 15 April 1774 (Pay book of the Fowey) he was posted to In her he continued on the North American station during the early years of the war of independence, actively co operating with the army in the embarkation at Boston in March, and in the reduction of New York City in October 1776. Shortly after he returned to England in bad health. From 1777 to 1779 he commanded , as flag captain to his father at Newfoundland. On his return he was appointed to the 32 gun frigate , which when cruising near the Azores on 14 September 1779, captured the Spanish frigate Santa Monica of equal force. In December Pearl sailed with the fleet under Sir George Rodney, and assisted in the capture of the Caracas convoy; but having sprung her foremast, was ordered home with the prizes. She was afterwards sent out to North America, and on 30 September 1780, while on a cruise off the Bermudas, captured the Espérance, a frigate built privateer of 32 guns. In the battle of Cape Henry, on 16 March 1781, she acted as repeating frigate. She was not with the fleet during the battle of the Chesapeake on 5 September, but joined it, still off Cape Henry, on the 14th, and was left to keep watch on the movements of the French till the 25th, when she sailed for New York. On 19 October she sailed again with the fleet, and on the 23rd was stationed ahead as a look out (Pearl's Log). She returned to England in 1782. During the Spanish Armament of 1790 Montagu was appointed to (74) and went out to the Leeward Islands in 1793 with Rear Admiral Gardner, and thence to Jamaica, to convoy the homeward bound trade. He was afterwards with the squadron in the Downs, under the orders of Rear Admiral MacBride, until 12 April 1794, when he was promoted to the rank of rear admiral, and, hoisting his flag in the Hector, joined the grand fleet under Lord Howe.
Марапатты маусымның бірінші күні
4 мамырда ол алты кеменің эскадрильясымен бірге Финистерр мысығына дейін сауда кемелерінің үлкен флотын алып бару үшін бөлінді. Оның келесі бұйрықтары 20 мамырға дейін батысқа қарай жүзуге, Америкадан күн сайын күтілетін француздық конвойды қарсы алуға үміттену болды. Алайда, конвой сол уақытта келмеді, және Монтегю бірнеше маңызды тұтқындаудан кейін 30 мамырда Плимутқа оралды. Ол өзінің круизін белгіленген мерзімнен бірнеше күнге ұзартты, бірақ Хоумен байланыс жасай алмады. 2 маусымда ол Адмиралтействодан барлық кемелермен теңізге шығуға және француздық флотты тосқауылдау үшін Брест маңында жүзуге бұйрық алды. 3 - ші күні "Аудазиус" 28 мамырдағы ішінара іс - қимыл туралы хабар алып келді; бірақ Монтегю басқа бұйрықтары жоқ, 4 маусымда тоғыз сызықтық кемемен теңізге шықты. 8-ші күні кешке ол сегіз кемеден тұратын француз эскадрильясын Брестке қуып жетіп, 9-шы күні таңертеңнен бастап оның батысына қарай бірнеше шақырым жерде он тоғыз кемеден тұратын француз флотын тапты. Олардың бірнешеуін қазылар алқасының астында немесе басқалармен бірге болса да, олардың барлығы өзін-өзі қорғауға қабілетті болып көрінді және олардың он төртеуі әдетте тиімді болып көрінді. Хоу жетістіктерін Монтегу туралы ешқандай ақпарат жоқ. Ол тек солтүстік желмен оңтүстікке қарай созылып, француздарды порттың солтүстік жағына қарай итермелеуі мүмкін, егер оларды Хоу ұстанса, оларды қауіпсіз ете алады. Француз командирі Вилларет мұндай тәуекелге барғысы келмеді, оны қуудың аздап көрінісін көрсеткеннен кейін, өз курсын қайтадан жалғастырып, Брестке қарай бет алды, ал Монтегу, Хоуды солтүстік-батысқа қарай іздеп, оны таба алмады, Каналға қарай ұшып, 12-ші күні Каусанд шығанағына шығып кетті. 1823 жылы капитан Брентон осы оқиғаларды өзінің "Көмектік тарихының" бірінші томында баяндады. 296300, Монтегюдің жалпы іс-әрекетті қозғамауына шабуыл жасады және "Лорд Чатем мен адмиралтейство кеңесі контр-адмиралдың жүріс-тұрысына реніш білдірді және оған өз туымен шабуыл жасауға рұқсат етілді немесе рұқсат етілді" деді. Монтегю баспасында "Капитан Брентонның "Ұлыбританияның әскери-теңіз тарихында" жазылған қате мәлімдемелер мен әділетсіз инсинуациялардың дәлелдері" баспасында, адмирал сэр Джордж Монтегюдің мінез-құлқына қатысты; Авторға арналған хатта. Монтегю, бәлкім, тым қарт, тым ашулы және әдеби қоршаумен айналысуда аз тәжірибелі болған Брентонды лайықты жазалауға; бірақ Брентонның фактілері шындыққа қайшы екенін көрсетуде оған қиындық туғызған жоқ. Хау мен Адмиралтейство Монтегюдің мінез-құлқын толықтай мақұлдады; және денсаулығы нашар болған кезде, ұрыс кезінде ағасының өліміне ұшыраған шоктан кейін, ол өзінің командасынан кетуге рұқсат сұрап өтініш бергенде, екеуі де өкініш білдірді және оның болмауы қысқа болуы мүмкін деген үміт білдірді. 1795 жылы 1 маусымда вице-адмирал болып тағайындалды, ал 1799 жылы наурыз айында оған Норде командалық қызмет ұсынылды, ол өз дәрежесінен төмен деп, бас тартты. 1800 жылы сәуірде Лорд Сент-Винсент оған Каналдағы екінші командирдің лауазымын ұсынды; бірақ басқа офицерлер адмиралтействомен тағайындалды, ал бос орын болмады (Addit. MS. 31158, т.б. 113, 117) деген сөздермен аяқталады. 1801 жылдың 1 қаңтарында ол адмирал болды; бірақ көп ұзамай ол командалық үшін өтініш бергенде, адмиралтействоның бірінші лорды болған Сент-Винсент "қалай да жұмысқа орналасуына" "жоғарыдан түспейтін кедергі" бар екенін білді. Ол бардың не екенін айтудан бас тартты, бірақ 1794 жылы оның жүріс-тұрысы туралы кейбір түсініспеушіліктер болған сияқты, өйткені ол Монтегюдің сол кезде алған ресми хаттарын оқып шыққаннан кейін жол берді. 1803 жылы ол Портсмуттың бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол осы лауазымға бес жарым жыл қызмет етті. 1810 жылдың тамызында оған Портсмутта болған капитандар "қадір-қасиет пен құрметке" орай "өте керемет табақ" сыйлады. 1815 жылы 2 қаңтарда ол G. C. B. болып тағайындалды, бірақ бейбітшілік орнағаннан кейін қызметте болмады. Ол 1829 жылы 24 желтоқсанда қайтыс болды.
On 4 May he was detached, with a squadron of six ships of the line, to convoy a large fleet of merchant ships as far as Cape Finisterre. His further orders were to cruise to the westward till 20 May, in the hope of meeting the French provision convoy daily expected from America. The convoy, however, did not arrive at that time, and Montagu, after making several important captures, returned to Plymouth on 30 May. He had extended his cruise for several days beyond the prescribed limit, but had not been able to communicate with Howe. On 2 June he received orders from the Admiralty to put to sea again with every available ship, and to cruise off Brest in order to intercept the French provision fleet. On the 3rd the Audacious came in with news of the partial action of 28 May; but Montagu, having no other orders, put to sea on 4 June with nine ships of the line. On the evening of the 8th he chased a French squadron of eight ships into Brest, and at daybreak on the 9th found a French fleet of nineteen ships of the line a few miles to the westward of him. Though several of these were under jurymasts, or in tow of others, they all appeared capable of defending themselves, and fourteen of them seemed to be ordinarily effective. Of Howe's success Montagu had no information. All he could hope was that by stretching to the southward, with a northerly wind, he might tempt the French so far to leeward of their port that Howe, if following them up, might be able to secure them. The French commander, Villaret, however, was not inclined to run such a risk, and, after a slight demonstration of chasing him, resumed his course and steered for Brest, while Montagu, after looking for Howe to the north west, and failing to find him, bore away for the Channel, and on the 12th anchored in Cawsand Bay. In 1823 Captain Brenton, in relating these events in the first volume of his Naval History, pp. 296–300, attacked Montagu's conduct in not bringing on a general action, and said that "Lord Chatham and the board of admiralty expressed some displeasure at the conduct of the rear admiral, and he was ordered or permitted to strike his flag." Montagu published A Refutation of the Incorrect Statements and Unjust Insinuations contained in Captain Brenton's "Naval History of Great Britain," as far as the same refers to the Conduct of Admiral Sir George Montagu; in a Letter addressed to the Author. Montagu was perhaps too old, too angry, and too little practised in literary fencing to punish Brenton as he deserved; but he had no difficulty in showing that Brenton's facts were untrue. Howe and the Admiralty fully approved of Montagu's conduct; and when, in bad health, rendered worse by the shock of his brother's death during the battle, he applied for permission to resign his command, they both expressed their regret and a hope that his absence might be short. On 1 June 1795 he was promoted to vice admiral, and in March 1799 he was offered the command at the Nore, which he declined, as beneath his rank. In April 1800 Lord St. Vincent offered him the post of second in command in the Channel; but other officers were appointed by the admiralty, and there was no vacancy (Addit. MS. 31158, ff. 113, 117). On 1 January 1801 he was made admiral; but when shortly afterwards he applied for a command, St. Vincent, who had become first lord of the admiralty, replied that he had learned there was "an insuperable bar" to his "being employed in any way". He refused to say what the bar was; but it would appear to have been some misunderstanding of his conduct in 1794, as it gave way on a perusal of the official letters which Montagu had received at the time, and in 1803 he was appointed Commander in Chief, Portsmouth. He held this post for five and a half years, and in August 1810 was presented with "a superb piece of plate" as "a tribute of respect and esteem" by the captains who had fitted out at Portsmouth during his command. On 2 January 1815, he was nominated a G. C. B., but had no service after the peace. He died on 24 December 1829.
Отбасы
1783 жылы Монтегю өзінің бірінші туысы Шарлоттамен, Уилкот, Уилтширдің Джордж Вругтонның қызы және мұрагерімен үйленді. Үлкен ұлы Джордж 1826 жылы Wroughton есімін қабылдады және 1871 жылы армияда подполковник болып қайтыс болды. Екіншісі Джон Уильям 1882 жылы зейнеткерлік тізімде адмирал болып қайтыс болды; үшіншісі Джеймс 1868 жылы қайтыс болған кезде де зейнеткер адмирал болды; төртіншісі Эдвард (1820 жылы қайтыс болды) киелі ордені алды. Оның қызы Джорджанна (1854 жылы қайтыс болды) адмирал сэр Джон Горға үйленді.
In 1783 Montagu married his first cousin, Charlotte, the daughter and co heiress of George Wroughton of Wilcot, Wiltshire, and had a daughter and four sons. The eldest son, George, adopted the name of Wroughton in 1826, and died a lieutenant colonel in the army in 1871. The second, John William, died an admiral on the retired list in 1882; the third, James, was also a retired admiral at his death in 1868; the fourth, Edward (died 1820), was in holy orders. His daughter, Georgiana (died 1854), married Admiral Sir John Gore.