Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей әншісі (18981954) Пётр Константинович Лещенко (украинше: Петро Константинович Лещенко; Пётр Константинович Лещенко; 2 маусым 1898 Isayeve, Odessa uezd, Kherson Governorate, Russian Empire (қазіргі Украина) 16 шілде 1954 Бухарест), Ресей империясындағы әнші, кейін Румыния, жалпыға бірдей "Орыс тангосының патшасы" деп саналады және әсіресе "Сердце" тангосының орындалуымен танымал, әдетте испан тілінде емес, орыс тілінде әнделеді.
Russian singer (1898–1954)
Pyotr Konstantinovich Leshchenko (Ukrainian: Петро Константинович Лещенко; Пётр Константинович Лещенко; 2 June 1898 Isayeve, Odessa uezd, Kherson Governorate, Russian Empire (now Ukraine) – 16 July 1954 Bucharest), a singer in the Russian Empire, and later Romania, is universally considered "the King of Russian Tango" and specifically known for his rendition of "Serdtse"—a tango, sung unusually not in Spanish but in Russian.
Өмірбаян
Ол Херсон губернаторлығының Исаев ауылында (қазіргі Одесса облысының бөлігі, Украина) кедей және сауатсыз украиналық шаруа анасының (әкесіз туылған) отбасында дүниеге келген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның анасы мен асыраушысы Кишиневке (Бессарабия губернаторлығы) көшіп барды, кейін ол Румынияға (қазіргі Молдоваға) қосылды. Ол Ресей армиясына шақырылып, Киевтегі офицерлер колледжінде оқыды. Мектепті бітіргеннен кейін ол майданға жіберілді, көп ұзамай жараланды, Кишиневтегі әскери ауруханада емделді. Ол көптеген тілдерді жақсы білетін: орыс, украин, румын, неміс және басқа да тілдерді. Балалық шағында ол шіркеу хорында ән шырқады және жеті кыллы гитарада ойнауды үйренді. Соғыстан кейін Пётр, ешқашан нақты кәсіп үйренбеген, әртүрлі мейрамханаларда қызмет етіп, ыдыс жуу және шағын театрлық қойылымдар орындады. Оның жұмсақ баритон дауысы бар еді. Парижде балет сабақтарын бітіргеннен кейін, ол өзінің латыш әйелі Зинаида Закитпен би билеушімен бірге өнер көрсете бастады. Олардың өнерлері балет, фольклорлық билер мен еуропалық тангоның араласқан түрі болды, ол соншалықты танымал болды, ол Египет, Сирия, Ливан, Түркия, Германия және Ұлыбританияға турлерге әкелді. Ригада ол жүкті әйелі болмағандықтан, цыган музыкасы мен танго әндерін импровизациялап, көрермен алдында ән айта алатынын анықтады. 1935 жылы ол табыстың шыңына жетті. Ол репертуарына әлі де ескі орыс романстарын, тіпті кеңес әндерін (әуелде Леонид Утьёсов айтқан "Сердце" сияқты) қосқанмен, әндер енді тек өзіне арналып жазылды (танго әндері стилі мен аранжировкасы бойынша аргентиналық болып кетті). Оның сүйікті композиторларының бірі - Ежи Петербургский, сонымен қатар Павел Герман, Константин Подревский және Исаак Дунаевскийдің шығармаларын да орындаған. Оған арнап белгілі бір әндерді жазған композиторларға Оскар Строк, Марк Марьяновский және Ефим Скляров кірді. Лещенконың көптеген әндерінің сөздерін Борис Фомин жазған. Лещенко Бухаресттегі өзінің "Лещенко" кабаресінде (оның аты "Шығыс Максимы") еуропалық ақсүйектер мен "ақ" (большевиктерге қарсы) орыс эмигранттары үшін өнер көрсетті. Әр спектакльдің бірінші бөлігі әдетте цыган музыкасына арналады, бірақ екінші бөлікте Лещенко ақ жібек қолжапқышпен смокинг киіп, Аргентина тангосын әндеп билейді. Кеңес Одағында оның шығармаларына тыйым салынды, өйткені ол ақ эмигрант деп саналды (ол заңды түрде емес еді) және стилі (танго мен фокстрот) контрреволюциялық деп танылды. Дегенмен, жасырын түрде ол өте танымал болды: адамдар тіпті Тегеран радиосын тыңдап, оның музыкасын тыңдады, 78-ші жылғы пластинкалар Балтық елдерінен елге контрабандалық жолмен әкелінді, ал мамандар оның музыкасын "ribs" (қолданылған рентген пластинкалары) -ға жауып тастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Одессаны румын әскері басып алған кезде, Лещенко ақыры өзі әлі де өз елі деп санайтын елде өнер көрсете бастады. Адамдар оның Одессадағы концерттерінің біріне билет сатып алу үшін бірнеше сағат бойы кезекке тұрды. Осы жерде Петр екінші әйелі Вера Георгиевна Белоусовамен танысады. Румыния 1944 жылдың тамызында тарап ауыстырғаннан кейін және Кеңес әскері Румынияға кіргеннен кейін Лещенко тұтқындалмаған және Бухаресттегі Қызыл Армия гарнизонының әскери қолбасшысы генерал Владимир Иванович Бурениннің қорғанышына айналды. Кейбір дереккөздер бұл маршал Георгий Жуковтың оның музыкасының жасырын әуесқойлығынан туындаған деп санайды. Пётр, мүмкін, солай ойлаған шығар, соғыс аяқталғаннан кейін Кеңес Одағындағы достарына көптеген хат жазып, оларға жоғары деңгейдегі лауазымды адамдармен байланыс орнатуды сұрады, сонда оған және Вераға туған елдеріне оралуға рұқсат етіледі. 1951 жылы, оларға Совет Одағына қоныстануға рұқсат берген ресми хаттан бір апта өткен соң, Вера мен Пётрді румын полициясы тұтқындады. Вера Кеңес Одағына ұстап беріліп, онда "шетелдікке үйленгені" үшін мәжбүрлі еңбекке сотталды. Пётр Бухарестке жақын жердегі түрмеде ұсталды, содан кейін Дунай мен Қара теңіз каналындағы мәжбүрлі еңбек лагеріне жіберілді. Екеуі де Иосиф Сталиннен ұзақ өмір сүрді, бірақ Пётр 1954 жылы 16 шілдеде Таргу Очнадағы түрме ауруханасында қайтыс болды, оның жанында Вера жоқ (ол бұрын-соңды босатылған, бірақ күйеуінің әлі тірі екенін білмеді). Оның қайтыс болған кездегі кейбір достары оның соңғы сөздері "Достар, мен бақыттымын, өйткені мен өз отаныма қайта ораламын! Мен кетіп бара жатырмын, бірақ жүрегімді саған ...
He was born in the village of Isayeve, Kherson Governorate (now part of Odesa Oblast, Ukraine) into a poor and illiterate Ukrainian peasant mother (born with no father). During the First World War, his mother and stepfather moved to Chișinău (Bessarabia Governorate), which was later united with Romania (today's Moldova). He was drafted into the Russian army, and attended an officers college in Kiev. After graduating he was sent to the front, and was wounded soon thereafter, recuperating at a military hospital in Chișinău. He was proficient in numerous languages: Russian, Ukrainian, Romanian, German, and others. In his early childhood, he sang in a church choir and learned how to play the 7 string guitar. After the war, Pyotr, who had never learned a real trade, worked at various restaurants, serving, dish washing and performing small theatrical acts. He had a soft baritone voice. After taking some ballet lessons in Paris, he started performing with his Latvian wife Zinaida Zakit, a dancer. Their act was a mixture of ballet, folklore dance and European tango, which was so popular it led to tours to Egypt, Syria, Lebanon, Turkey, Germany, and Great Britain. It was at Riga, when he improvised gypsy music and tango singing to make up for the absence of his pregnant wife, that he discovered he could sing in front of an audience. In 1935, he was at the peak of his success. Though he still included old Russian romances, and even Soviet songs (like "Serdtse", which was originally sung by Leonid Utyosov) in his repertoire, songs were now composed for him exclusively (with the tango songs turning Argentine in style and arrangement). One of his favourite non Russian composers was Jerzy Petersburski, but he also sang work composed by Pavel German, Konstantin Podrevsky and Isaak Dunayevsky. Composers who composed certain songs specifically for him included Oscar Strok, Mark Maryanovsky and Yefim Sklyarov. Many lyrics of Leshchenko songs were written by Boris Fomin. Leshchenko performed for European nobles and "White" (anti Bolshevik) Russian émigrés at his own "Leschenko" cabaret in Bucharest (dubbed the "Eastern Maxim's"). The first part of every performance would typically be dedicated to gipsy music, but during the second part Leshchenko would dress up in a tuxedo, with a white silk handkerchief and sing and dance Argentine tango. In the Soviet Union his work was banned both because he was believed to be a White émigré (which he was not legally) and because the style (tango and foxtrot) was deemed counter revolutionary. Nevertheless, secretly he was very popular: people would even listen to Radio Tehran to hear his music, '78 records were smuggled into the country from the Baltics, and specialists would bootleg his music onto "ribs" (used X ray plates). When during the Second World War and the subsequent occupation of Odessa by the Romanian army, Leshchenko was finally able to perform in the country he still considered his own, people would queue for hours on end to buy a ticket to one of his Odessa concerts. It was at Odessa that Pyotr met his second wife, Vera Georgievna Belousova, for whom he would later, back in Romania, divorce Zinaida. After Romania switched sides in August 1944 and the Soviet army entered Romania, Leshchenko was not arrested, and became the protégé of general Vladimir Ivanovich Burenin, military commander of the Red Army garrison in Bucharest. Some sources believe this was due to Marshal Georgy Zhukov being a secret admirer of his music – Pyotr probably thought so, and after the war, wrote many letters to friends in the Soviet Union asking them to contact high level officials so that he and Vera might be allowed back to the country of their birth. In 1951, a week after receiving an official letter granting them permission to settle in the Soviet Union, Vera and Pyotr were arrested by the Romanian police. Vera was extradited to the Soviet Union, where she was condemned to forced labour for amongst other things, "marrying a foreigner". Pyotr was detained in a prison near Bucharest, and then was sent to a forced labor camp at the Danube–Black Sea Canal. Both outlived Joseph Stalin, but Pyotr died in a prison hospital in Târgu Ocna on 16 July 1954, without Vera at his side (she had already been released but did not know her husband was still alive). Some friends present when he died claimed his last words were "Friends, I am happy, for I will return to my fatherland! I am going away, but I leave you my heart." Vera died on December 18, 2009, age 86. In 1988, his 90th birthday was marked by several articles in Soviet newspapers, and several radio shows were dedicated to him at the time.
Белгілі әндер
Әлемдегі көптеген танго билері тек Сердце биін біледі, бірақ арнайы тақырыптық кештер мен заманауи дискілерде Петр Лещенконың басқа әндері де айтылуы мүмкін. Олардың қатарына: Аргентинаның Аникуша, Барселона, Чорные Глазы, Давай Простимся, Голубя Глазы, Мойо Последнее Танго (Строк), Не Уходи, Остансия, Признайся Мне, Студентокка, Сказита Почему, Скучно, Ти И Эта Гитара (кейде екеуін де "Польшаның Танголары" деп атайды), Вернулас Снова, Вино Любви (Марянковский) және Забытья, Цыган Романс Что Мне Горье және За Гитарный Перебор және, ақырында, "Вальц" Моя Дрог және Песня о Капитане (соңғысы, Сердце сияқты, совет ақыны Василий Лебедевченің мәтінімен)
While most tango dancers around the world only know Serdtse, on special theme evenings and modern CDs, other songs sung by Pyotr Leshchenko may get a mention. They include: the Argentinian Tangos Anikusha, Barselona, Chornye Glaza, Davay Prostimsya, Golubye Glaza, Moyo Poslednee Tango (Strok), Ne Uhodi, Ostansya, Priznaysya Mne, Studentochka, Skazhite Pochemu, Skuchno, Ty I Eta Gitara (both sometimes called "Polish Tangos"), Vernulas Snova Ty, Vino Lyubvi (Maryankovsky) and Zabyt Tebya, the Gypsy Romances Chto Mne Gorye and Za Gitarnyi Perebor and finally the "waltzes" Moy Drug and Pesnya o Kapitane (this last one, like Serdtse, with text written by the Soviet poet Vasily Lebedev Kumach)
Танымал мәдениетте
2012 жылдың тамызында Ресейдің Central Partnership компаниясы оның өмірбаянына негізделген "Пётр Лещенко" сериялы теледрама шығарды. "Барлығы бұрын болған" фильмінде Константин Хабенский Лещенко рөлін ойнайды.
In August 2012, Russian production company, Central Partnership, produced a television drama based on his biography, The series Pyotr Leschenko. Everything That Was stars Konstantin Khabensky as Leshchenko.