Кіріспе

Ресей әншісі (18981954) Пётр Константинович Лещенко (украинше: Петро Константинович Лещенко; Пётр Константинович Лещенко; 2 маусым 1898 Isayeve, Odessa uezd, Kherson Governorate, Russian Empire (қазіргі Украина) 16 шілде 1954 Бухарест), Ресей империясындағы әнші, кейін Румыния, жалпыға бірдей "Орыс тангосының патшасы" деп саналады және әсіресе "Сердце" тангосының орындалуымен танымал, әдетте испан тілінде емес, орыс тілінде әнделеді.

Өмірбаян

Ол Херсон губернаторлығының Исаев ауылында (қазіргі Одесса облысының бөлігі, Украина) кедей және сауатсыз украиналық шаруа анасының (әкесіз туылған) отбасында дүниеге келген. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оның анасы мен асыраушысы Кишиневке (Бессарабия губернаторлығы) көшіп барды, кейін ол Румынияға (қазіргі Молдоваға) қосылды. Ол Ресей армиясына шақырылып, Киевтегі офицерлер колледжінде оқыды. Мектепті бітіргеннен кейін ол майданға жіберілді, көп ұзамай жараланды, Кишиневтегі әскери ауруханада емделді. Ол көптеген тілдерді жақсы білетін: орыс, украин, румын, неміс және басқа да тілдерді. Балалық шағында ол шіркеу хорында ән шырқады және жеті кыллы гитарада ойнауды үйренді. Соғыстан кейін Пётр, ешқашан нақты кәсіп үйренбеген, әртүрлі мейрамханаларда қызмет етіп, ыдыс жуу және шағын театрлық қойылымдар орындады. Оның жұмсақ баритон дауысы бар еді. Парижде балет сабақтарын бітіргеннен кейін, ол өзінің латыш әйелі Зинаида Закитпен би билеушімен бірге өнер көрсете бастады. Олардың өнерлері балет, фольклорлық билер мен еуропалық тангоның араласқан түрі болды, ол соншалықты танымал болды, ол Египет, Сирия, Ливан, Түркия, Германия және Ұлыбританияға турлерге әкелді. Ригада ол жүкті әйелі болмағандықтан, цыган музыкасы мен танго әндерін импровизациялап, көрермен алдында ән айта алатынын анықтады. 1935 жылы ол табыстың шыңына жетті. Ол репертуарына әлі де ескі орыс романстарын, тіпті кеңес әндерін (әуелде Леонид Утьёсов айтқан "Сердце" сияқты) қосқанмен, әндер енді тек өзіне арналып жазылды (танго әндері стилі мен аранжировкасы бойынша аргентиналық болып кетті). Оның сүйікті композиторларының бірі - Ежи Петербургский, сонымен қатар Павел Герман, Константин Подревский және Исаак Дунаевскийдің шығармаларын да орындаған. Оған арнап белгілі бір әндерді жазған композиторларға Оскар Строк, Марк Марьяновский және Ефим Скляров кірді. Лещенконың көптеген әндерінің сөздерін Борис Фомин жазған. Лещенко Бухаресттегі өзінің "Лещенко" кабаресінде (оның аты "Шығыс Максимы") еуропалық ақсүйектер мен "ақ" (большевиктерге қарсы) орыс эмигранттары үшін өнер көрсетті. Әр спектакльдің бірінші бөлігі әдетте цыган музыкасына арналады, бірақ екінші бөлікте Лещенко ақ жібек қолжапқышпен смокинг киіп, Аргентина тангосын әндеп билейді. Кеңес Одағында оның шығармаларына тыйым салынды, өйткені ол ақ эмигрант деп саналды (ол заңды түрде емес еді) және стилі (танго мен фокстрот) контрреволюциялық деп танылды. Дегенмен, жасырын түрде ол өте танымал болды: адамдар тіпті Тегеран радиосын тыңдап, оның музыкасын тыңдады, 78-ші жылғы пластинкалар Балтық елдерінен елге контрабандалық жолмен әкелінді, ал мамандар оның музыкасын "ribs" (қолданылған рентген пластинкалары) -ға жауып тастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Одессаны румын әскері басып алған кезде, Лещенко ақыры өзі әлі де өз елі деп санайтын елде өнер көрсете бастады. Адамдар оның Одессадағы концерттерінің біріне билет сатып алу үшін бірнеше сағат бойы кезекке тұрды. Осы жерде Петр екінші әйелі Вера Георгиевна Белоусовамен танысады. Румыния 1944 жылдың тамызында тарап ауыстырғаннан кейін және Кеңес әскері Румынияға кіргеннен кейін Лещенко тұтқындалмаған және Бухаресттегі Қызыл Армия гарнизонының әскери қолбасшысы генерал Владимир Иванович Бурениннің қорғанышына айналды. Кейбір дереккөздер бұл маршал Георгий Жуковтың оның музыкасының жасырын әуесқойлығынан туындаған деп санайды. Пётр, мүмкін, солай ойлаған шығар, соғыс аяқталғаннан кейін Кеңес Одағындағы достарына көптеген хат жазып, оларға жоғары деңгейдегі лауазымды адамдармен байланыс орнатуды сұрады, сонда оған және Вераға туған елдеріне оралуға рұқсат етіледі. 1951 жылы, оларға Совет Одағына қоныстануға рұқсат берген ресми хаттан бір апта өткен соң, Вера мен Пётрді румын полициясы тұтқындады. Вера Кеңес Одағына ұстап беріліп, онда "шетелдікке үйленгені" үшін мәжбүрлі еңбекке сотталды. Пётр Бухарестке жақын жердегі түрмеде ұсталды, содан кейін Дунай мен Қара теңіз каналындағы мәжбүрлі еңбек лагеріне жіберілді. Екеуі де Иосиф Сталиннен ұзақ өмір сүрді, бірақ Пётр 1954 жылы 16 шілдеде Таргу Очнадағы түрме ауруханасында қайтыс болды, оның жанында Вера жоқ (ол бұрын-соңды босатылған, бірақ күйеуінің әлі тірі екенін білмеді). Оның қайтыс болған кездегі кейбір достары оның соңғы сөздері "Достар, мен бақыттымын, өйткені мен өз отаныма қайта ораламын! Мен кетіп бара жатырмын, бірақ жүрегімді саған ...

Белгілі әндер

Әлемдегі көптеген танго билері тек Сердце биін біледі, бірақ арнайы тақырыптық кештер мен заманауи дискілерде Петр Лещенконың басқа әндері де айтылуы мүмкін. Олардың қатарына: Аргентинаның Аникуша, Барселона, Чорные Глазы, Давай Простимся, Голубя Глазы, Мойо Последнее Танго (Строк), Не Уходи, Остансия, Признайся Мне, Студентокка, Сказита Почему, Скучно, Ти И Эта Гитара (кейде екеуін де "Польшаның Танголары" деп атайды), Вернулас Снова, Вино Любви (Марянковский) және Забытья, Цыган Романс Что Мне Горье және За Гитарный Перебор және, ақырында, "Вальц" Моя Дрог және Песня о Капитане (соңғысы, Сердце сияқты, совет ақыны Василий Лебедевченің мәтінімен)

Танымал мәдениетте

2012 жылдың тамызында Ресейдің Central Partnership компаниясы оның өмірбаянына негізделген "Пётр Лещенко" сериялы теледрама шығарды. "Барлығы бұрын болған" фильмінде Константин Хабенский Лещенко рөлін ойнайды.