Edmund Oscar von Lippmann

Кіріспе

Неміс химигі және жаратылыстану тарихшысы (1857-1940) Эдмунд Оскар фон Липпманн (9 қаңтар 1857 жылы Венада 24 қыркүйек 1940 жылы Галледе) - неміс химигі және жаратылыстану тарихшысы. Өзінің еңбектері үшін ол неміс университеттерінен бірнеше құрмет докторлық дәрежесіне ие болды, сондай-ақ Лейбниц медалі мен Судхофф медалімен марапатталды.

Өмірбаян

Ол Цюрихтің ЭТХ-да оқыды және 1878 жылы Гейдельберг университетінде Роберт Бунсеннің басшылығымен докторлық дәрежесін алды. Липпманн Дуйсбургте, кейіннен Галледе үлкен қант өңдеу зауыттарын жүргізді. Осы кезеңде ол 1901 жылы профессор атағын алды. 1878 жылы Липпманн өзінің заманында қант химиясы бойынша анықтамалық монографияға айналатын алғашқы басылымын жариялады. 1904 жылы екі томда жарық көрген бұл еңбектің 3-ші басылымы 2000 бетті құраған және кең өріс алған саланың барлық аспектілерін қамтуға тырысқан. "Science" журналында сол кездегі бір мақаласында: "Ол өзінің алғы сөзінде сирек кездесетіндей әдемі түрде: "Барлық жағынан толықтығына қол жеткізу мүмкін емес", - деп мәлімдейді. 1890 жылы Липпманн қант өңдеудің өте егжей-тегжейлі және ықпалды тарихын жазды, История цукерс: его Darstellung und Verwendung, seit den ältesten Zeiten bis zum Beginn der Rübenzucker Fabrikation (Қант шарап өндірісінің басталуына дейін қанттың ежелгі кезеңінен бастап қант өндірісінің басталуына дейін). Оны көбірек оқып шығу үшін, 1894 жылы ол қысқартылған нұсқасын шығарды. 1929 жылы алғашқы жинағының жаңартылған нұсқасын (824 б.) жариялады. Ол өз заманында ықпалды еңбек болғанымен, XXI ғасыр ғалымдары оның орта ғасырдағы қант өндірісі туралы жалған мәлімет беретінін анықтады. Липпманн алхимия тарихы туралы кеңінен жазды, философиялық ойларға қарағанда химияның басында тұрған. Оның үш томдық Entstehung und Ausbreitung der Alchemie (Алхимияның пайда болуы мен таралуы) грек алхимиясының ең егжей-тегжейлі есебіне ие болып, Марселин Бертелот пен К. Руэллдің бұрынғы есептерін дәлдікпен алмастырды. 1931 жылғы томды қайта қараған кезде Сартон араб тіліндегі материалдармен айналысатын бөлік, әсіресе араб есімдерінің жазылуы бойынша, қалған бөліктерге қарағанда сапасы төмен екенін ескертті. Алайда, соңғы кездегі қайта бағалаулар мәтіннің бастапқы көздеріне дейін қайта келуін қиындататын кейбір цитата стильіндегі кемшіліктерге назар аударады. Содан бері бұдан да қысқаша баяндамалар жазылды.

He studied at the ETH Zurich and obtained a doctorate in 1878 under Robert Bunsen at the Heidelberg University. Lippmann ran large sugar refineries, in Duisburg and later in Halle. During this phase of his career, he was granted the title of professor in the year 1901. In 1878 Lippmann published his first edition of what would become a reference monograph on sugar chemistry in his time. The 3rd edition of this work, published in 1904 in two volumes was 2000 pages long and attempted to cover every aspect of what had become a vast field. A contemporary review in Science noted that "With a modesty as charming as it is rare, he states in his preface: 'Completeness could not be attained in any direction', and yet this work is the most thorough of all works ever published on the chemistry of sugars", concluding that it was "rivaled by few, excelled by none". In 1890 Lippmann wrote an extremely detailed and influential history of sugar processing, Geschichte des Zuckers: seiner Darstellung und Verwendung, seit den ältesten Zeiten bis zum Beginn der Rübenzucker Fabrikation (History of sugar from the ancient times until the beginning of beet sugar production). To make it more accessible, he wrote an abridged version in 1894, which was also translated in French. In 1929 he published an updated version of his initial volume (824 pp). Although an influential work in its day, 21st century scholars found it to be misleading with respect to sugar production in the Middle Ages. Lippmann also wrote extensively on the history of alchemy, from the perspective of it being a forerunner of chemistry rather than more philosophical considerations. His three volume Entstehung und Ausbreitung der Alchemie (Origin and propagation of Alchemy) is considered to contain the most detailed account of Greek alchemy, superseding earlier accounts of Marcellin Berthelot and C. Ruelle in accuracy. In a review of the 1931 volume, Sarton warned that the portion dealing with Arabic materials was of lesser quality than the rest, particularly with respect to spelling of Arabic names. Yet more recent reevaluations point to some deficiencies in citation style that make the text difficult to follow back to primary sources. More compact accounts have been written since.