Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лотар Мендестің 1937 жылғы фильмі "The Man Who Could Work Miracles" - Лотар Мендес режиссерлік және Александр Корда продюсерлік жасаған 1937 жылғы британдық фантастикалық комедиялық фильм. Фильмде Роланд Янг, оның ішінде сэр Ральф Ричардсон бар қосалқы актерлер ойнайды. Мүмкін, Мендестің 20 фильмінің ішіндегі ең танымал, бұл Х. Г. Уэллстің 1898 жылы шыққан сол атты қысқа әңгімесінің кеңейтілген нұсқасы. Уэллс экранизация бойынша жұмыс істеді, британдық жоғарғы таппен және Еуропада коммунизм мен фашизмнің күшейіп келе жатқан қауіптерімен байланысты социалистік ренжітулерін көрсету үшін сюжетті қайта қарады.
1937 film by Lothar Mendes
the film
The Man Who Could Work Miracles is a 1937 British fantasy comedy film directed by Lothar Mendes and produced by Alexander Korda. The film stars Roland Young with a cast of supporting players including Sir Ralph Richardson. Possibly the best known of Mendes' 20 films, it is an expanded version of H. G. Wells's 1898 short story of the same name. Wells worked on the adaptation, revising the plot to reflect his socialist frustrations with the British upper class and the growing threats of communism and fascism in Europe.
Сюжет
Фильм аспан әлемдерінен басталады, Жер планетасына қатысты үш адамнан жоғары тұлға - құдайлар немесе періштелер. Олардың бірі қамын ойлайтын осы "жануарлардан" үміт үзген қалған екеуі оған осындай төменгі жаратылыстардың жұлдыздарға жетуге лайық болатын шындыққа қатысты билікті қолдай алатынын тексеру үшін тәжірибе жүргізуге батылдық береді. Тәжірибелердің жалғыз шектеуі ретінде Аспандықтар адамның ерік-жігеріне ешқандай бақылау жасауға жол бермейді, бұл олардың қожайыны (бәлкім, Құдай) бұйырған. Кездейсоқ таңдап алған адам, күшті басқаратын адам, оны ағылшын орта таптық дүкеншісінің көмекшісі Джордж Фотэрнгейге береді. Бір барада Фоттергей достарымен кереметтер мен олардың мүмкін еместігі туралы айтысады. Ол өзінің "еркін" өзгертуге мәжбүрлейді, ал ол байқамай керемет жасайды; ол май шамның астына ешкім тиместен, оны төмен қарай жағып отырады. Үйінде ол осындай амалды шаммен жасайды, содан кейін үстелді көтеру, төсекті көтеру, шам сөндіргішті жарқын боялған конусқа дейін ұлғайту, оның астында кішкентай мысықты пайда ету және төсегін жемістер мен қоянның мүйізді бұрышына айналдыру сияқты өнерге көшеді. Фотрейнгей жұмыс істейтін киім дүкенінде кереметтер жасайды, мысалы, біреудің көгершіктерін жоғалту. Ол полиция қызметкерін тозаққа лақтырғанда, ол өзін от пен түтіннің қоршауында көреді. Фотэргей оның қаламаған әрекетіне үрейленіп, полиция қызметкерін Сан-Францискоға көшірді. Фотэргей өзінің жаңадан тапқан күшін қалай қолдану керектігін шеше алмай, жергілікті викарий М. Мейдигпен байланысады, ол Фотэргейдің ашаршылықты, обаны, соғысты, кедейлікті және билеуші тапты жою жоспарын жасайды. Фотхеренгэй полковник Винстанлиге керемет ойын ойнайды, бірақ Винстанли Фотхеренгэй туралы естігенде, ол діни қызметкердің жоспарларынан қорқып, қорқып қалады. Винстанли және оның серіктері Фотэргейді өлтіруге тырысады, бірақ Фотэргей өзін сиқырлы түрде зақымданбайды. Басқалар, соның ішінде викарий оны өз мақсаттары үшін пайдалануды қалайтынын түсінген Фоттергей викарийдің жоспарын жүзеге асырмауға шешім қабылдайды. Оның орнына ол өзінің әлемнің орталығы болып табылатын ескі патшалықты құрады. Ол еріншекпен, өркөкірекпен, полковниктің үйін алтын мен мәрмәрден жасалған тамаша сарайға айналдырады. Ол көптеген адамдарды сарайына шақырып, патшадай киім кигізіп, сүйікті қызын патшайым етіп тағайындайды. Ол әлем басшыларына ашкөздік, соғыс, індет, ашаршылық, қызғаныш пен еңбексіз утопия құруды тапсырады. Мейдиг Фотэренгейге келесі күнге дейін күтуді сұрайды, сондықтан Фотэренгей Жердің айналуын тоқтату арқылы біраз уақыт алады. Алайда, бұл барлық тірі жаратылыстар мен заттарды Жер бетінен айналып шығады. Өркениет пен Фотрейнгейден басқа барлық тіршілік түрі жойылып, әлемдегі барлық нәрсе ауаға ұшып, бөлшектерге бөлініп кетеді. Өкінішке орай, Фоттергей өзінің күшін соңғы рет қолданады, әлемді бұрынғы күйіне қайтарады, ол бір күн бұрын пабқа кірген, кереметтер жасау үшін күшін жіберуге дайын. Ол қайтадан бараға келеді, бірақ шаммен айналыса бастағанда, сәтсіз болады. Аспандықтардың бірі эксперименттен шыққанның бәрі "негативизм, құмарлық және кекшіл ашу" екенін айтады, бұл адамдарда бар нәрсе. Билікті беруші адамдар тек кеше ғана маймыл болған және өсіп-жетілу үшін уақыт қажет екенін және адам жүрегінде әділетсіздікке қарсы ашудың шырыны бар екенін қорғайды. Билікті беруші адамзаттың билігін баяу әрі біртіндеп беруге шешім қабылдайды, даналық пен жетілудің қадамдарын қадағалайды. Басқалары да солай болады деп ойлайды, бірақ бірнеше жылдан кейін қайта оралып, өз көздерімен көруге батылы жетеді.
The film begins in the celestial realms, with three superhuman entities — gods, or perhaps angels — regarding the planet Earth. Despairing of these "animals" that one of them continues to care about, the other two dare him to conduct an experiment to see if such lesser creatures can handle the kind of power over reality that might let them deserve to reach the stars. As the experiment's only limit, the Celestials will allow no control over a person's free will, as decreed by their master (possibly God). Choosing a human subject at random, the one who controls Power reaches down and bestows it upon George Fotheringay, an English middle class haberdasher's assistant. In a pub, Fotheringay argues with his friends about miracles and their impossibility. He calls upon his "will" to force a change and inadvertently causes a miracle; he makes an oil lamp turn upside down without anyone touching it and with the flame burning steadily downward. At home, he performs the same trick with a candle and moves on to feats such as lifting his table, lifting his bed, enlarging a candle extinguisher to a brightly painted cone and making a kitten appear under it and turning his bed into a cornucopia of fruits and bunnies. Fotheringay performs his miracles at the clothing store where he works, such as making someone's freckles vanish. When he curses a policeman to hell, the man finds himself surrounded by flames and smoke. Fotheringay, horrified at his unintended action, has the cop relocated to San Francisco. Because Fotheringay cannot decide how to use his newfound powers, he contacts local vicar Mr. Maydig, who concocts a plan to have Fotheringay abolish famine, plague, war, poverty and the ruling class. Fotheringay plays a miraculous trick on Colonel Winstanley, but when Winstanley hears about Fotheringay, he is baffled and threatened by the vicar's plans. Winstanley and his mates try to shoot Fotheringay, but Fotheringay makes himself magically invulnerable. Realizing that others, including the vicar, wish to exploit him for their own ends, Fotheringay decides not to carry out the vicar's plan. Instead, he creates an old fashioned kingdom in which he is the centre of the universe. In a fit of reckless pomposity, he changes the Colonel's house into a spectacular palace of gold and marble. He summons many people to his palace, where he dresses like a king and appoints the girl whom he loves as queen. He commands the leaders of the world to create a utopia, free of greed, war, plague, famine, jealousy and toil. Maydig begs Fotheringay to wait until the following day, so Fotheringay buys some time by stopping the Earth's rotation. However, this causes all living creatures and objects to whirl off the Earth's surface. Civilization and all life other than Fotheringay are obliterated as everything in the world flies through the air and is dashed to pieces. The desperate and contrite Fotheringay calls on his powers one last time to return the world to its state before he had entered the pub the day before, willing away his power to work miracles. He appears again in the pub, but when he tries the lamp trick, he fails. One of the Celestials remarks that all that came of the experiment was "negativism, lust and vindictive indignation," which is all that humans have. The giver of power defends that humans were only apes yesterday and need time to grow up, and that there is a spark of indignation against wrongness in the human heart. The giver of power decides to give humanity power slowly and gradually, allowing wisdom and maturity to keep pace. The others think that the end result will be the same but are dared to return years later to see for themselves.
Қабылдау
1936 жылы "The Spectator" журналында Грэм Грин фильмді "қапшаң" деп қорытып, "бұрынғы ойын-сауық, кейде жалған поэзия, кейде сәтсіз комедия, кейде фарс, кейде әлеуметтанушылық талқылау, шығармашылық таланттың бір бөртпесі немесе кино қабілеті жоқ" деп түсіндірді. Грин режиссерлік және продюсерлік жұмысты "жекеме-жеке, еріншек, [және] артық көңіл бөлінген" деп сынға алды, актерлік құрам мен кейіпкерлерді "қате типті" деп, арнайы эффекттерді "қасіретті қайталанатын, [ ] өрескел және сенбейтін және [] иллюзияны жоюға бейім" деп, ал Уэллстің түпнұсқалық әңгімесін "талапшыл" деп атады. The New York Times газетінде Франк Нюгент "салауатты Велл философиясының тұстары бар тамаша күлкілі фантазия" деп атап өтті, Роланд Янгтың рөлін "қасиетті образды керемет сипаттаған, оны рабби жанды, шектеулі қиял және басқа да сипаттамалық адамгершілік әлсіздіктері мен қасиеттері бар кішкентай адам ретінде суреттеген" деп мақтады және "Лотар Мендестің режиссері шалақырлық пен тереңдік арасындағы дұрыс тепе-теңдікке қол жеткізді. Қысқаша айтқанда, Веллс мырза жаңа ортада жақсы жұмыс істеп жатыр".
In The Spectator in 1936, Graham Greene summarized the film as "a muddle" and commented that "the whole entertainment, sometimes fake poetry, sometimes unsuccessful comedy, sometimes farce, sometimes sociological discussion, [is] without a spark of creative talent or a trace of film ability." Greene criticized the direction and production as "shocking [with] slowness, vulgarity, [and] over emphasis," the casting and characterization as "quite the wrong type," the special effects as "grimly repetitive, [ ] dull and unconvincing and [apt to] destroy illusion" and Wells' original story as "pretentious." Writing in The New York Times, Frank Nugent noted "a delightfully humorous fantasy with an undertone of sober Wellsian philosophy," praising Roland Young's performance as having "described the character perfectly, drawing him as a fumbling little man with a rabbity soul, a limited imagination and other characteristic human frailties and virtues" and concluding that "Lothar Mendes's direction has achieved a sound balance between the jocund and the profound. Mr. Wells, in brief, is doing well in his new medium."