Кіріспе
19-шы және 20-шы ғасырдағы католик діни қызметкері және әулие Леопольд Мандич [Мандич], ОФМКАП (Leopold of Castelnuovo; 12 мамыр 1866 - 30 шілде 1942) - хорват капуцин манахы және католик діни қызметкері, сөйлеу және дене бітіміне әсер ететін мүгедектіктен зардап шеккен. Ол өзінің мүгедектігіне қарамастан, рухани күш-қуатты дамытты және өзінің құдай алдындағы қызметіне өте танымал болды, көбінесе 12-15 сағат құдай алдындағы құдай алдындағы құдай алдындағы құдай алдындағы құдай алдындағы құдай. Мандич Шығыс Еуропада миссионер болғысы келсе де, ол өзінің бүкіл ересектік өмірін Италияда өткізді, 1906 жылдан бастап өлімге дейін Падуада өмір сүрді. Ол бірінші дүниежүзілік соғыста хорваттық азаматтығынан бас тартпағаны үшін бір жыл итальян түрмесінде отырған. Мандич Венеция провинциясында орналасқан Капуцин монахтарының қауымдастығында өсті. Ол дене жағынан бұзылған және нәзік, тек 1,35 м (4'5 ") биіктікке дейін өсті, ал ол әуре жүрді. Ол да кекеш еді. Осы өмір жолына шақырылғандықтан, ол 1882 жылы 16 жасында Удинге барып, Венеция провинциясының капуциндер семинариясына оқуға түсті. Екі жылдан кейін ол Бассано-дель-Граппадағы монахтар noviciate-ге қабылданды, онда ол Капуцино киіміне киінді және оған Леопольд деген діни есім берілді. 1885 жылы 3 мамырда ол алғашқы діни антін берді, содан кейін оны Падуа мен Венециядағы капуцин монастырларында қасиетті тәртіптер бойынша оқуды жалғастыруға жіберді. Ол 1888 жылы мәңгілік ант берген.
Leopold Mandić [Mandich], OFMCap (also known as Leopold of Castelnuovo; 12 May 1866 – 30 July 1942) was a Croatian Capuchin friar and Catholic priest, who suffered from disabilities that would plague his speech and stature. He developed tremendous spiritual strength in spite of his disabilities and became extremely popular in his ministry as a confessor, often spending 12–15 hours in the confessional. Although Mandić wanted to be a missionary in Eastern Europe, he spent almost all his adult life in Italy, living in Padua from 1906 until his death. He also spent one year in an Italian prison during World War I, since he would not renounce his Croatian nationality. Mandić grew up in the orbit of a community of Capuchin friars based in the Province of Venice who had served in his town for two centuries, dating from when the area was ruled by the Republic of Venice. Physically malformed and delicate, he grew to a height of only 1.35 m (4'5"), with a clumsy walk. He also had a stutter. Having felt called to follow that way of life, in November 1882, when he was 16, he went to Udine to enter the minor seminary of the Capuchin Venetian Province. Two years later he was admitted to the friars' novitiate in Bassano del Grappa, where he was clothed in the Capuchin habit and given the religious name of Leopold. On 3 May 1885, he made his first profession of religious vows, after which he was sent to pursue his studies for Holy Orders in Capuchin friaries in Padua and Venice. He made his profession of perpetual vows in 1888.
Діни қызмет
1890 жылы 20 қыркүйекте Мандич 24 жасында Венеция патриархы кардинал Доменико Агостинидің қолынан Венециядағы Санта-Мария-делла-Салют базиликасында діни қызметке тағайындалды. Қасиетті болғаннан кейін Мандич Венеция аймағындағы және өзінің туған жері Хорватиядағы әртүрлі капуцин монастырларында қызмет атқарды. Оның әр түрлі міндеттері арасында оған ерген семинаристерді оқыту, сондай-ақ үйдің үй шаруасы, мысалы, портёр. Оның барлық тапсырмаларына монахтар қызмет еткен шіркеуде діни қызметкер міндеті ортақ болды. Бұл 1906 жылға дейін жалғасты, содан кейін ол Падуадағы Санта-Кроче монастырына тағайындалды. Ол өмірінің қалған уақытын сол жерде өткізеді.
Өлім
Мандич тамақ ішек қатерлі ісігінен зардап шекті, бұл оның 76 жасында өліміне әкелді. 1942 жылдың 30 шілдесінде ол діни рәсімге дайындалып жатқанда, жерге құлап түседі. Содан кейін оны камераға алып келіп, соңғы рәсім жасады. Оның төсегінде жиналған монахтар "Salve Regina" әнін айта бастады және Леопольд "О, мейірімді, сүйіспеншілік, жұмсақ Қасиетті Мария" әнін айтып жатқанда қайтыс болғанын көрді.
Құрмет
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде болған бомбалау нәтижесінде Падуадағы Мэндич тұратын шіркеу мен монастырьдың бір бөлігі қиратылды, бірақ оның камерасы мен мойындау бөлмесі зардап шекпеді. Ол өлер алдында: "Бірақ бұл кішкентай камераға бомбалар түспейді. Бұл жерде Құдай адамдарға мейірімділік танытты, бұл Құдайдың ізгілігінің ескерткіші ретінде қалуы керек". Леопольд Мандичтің киелі үйі конфессионалды орналастыру үшін салынған. Папа Пауль VI Леопольдты 1976 жылы 2 мамырда ақтады. Оны 1983 жылы 16 қазанда Епископтар Синодының Бас Ассамблеясы кезінде Иоанн Павел II қасиетті деп жариялады. Леопольдты "Бірліктің елшісі" деп атап жүр.
Мереке жылы
Рим папасы Францисктің жеке өтініші бойынша Мандичтің сүйегі 2015-2016 жж. Ол және оның капуциндік монах Пио Пиетрелциналық, адамдарды күнәларын мойындау арқылы шіркеумен және Құдаймен татуласуға талпындыратын қасиетті мойындаушылар ретінде тағайындалды. Олардың денелері құрметті түрде, алдымен Капуцин монахтары басқаратын, қабырғалардан тыс Сент-Лоуренс базиликасында, содан кейін Санкт-Петер базиликасында табынуға ұсынылды.