Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артур Хоторн Кархарт (1892-1978) - АҚШ орман қызметі қызметкері, жазушы және табиғатты қорғаушы, АҚШ-та жабайы табиғатты қорғауға ықпал еткен. Ол табиғатты қорғаудың маңыздылығын бірінші болып түсінген және ұлттық деңгейде танылған табиғатты қорғау тәжірибесі жөніндегі өкілі болды.
Arthur Hawthorne Carhart (1892–1978) was a US Forest Service official, writer and conservationist who inspired wilderness protection in the United States. He was one of the first to realize the importance of conservation and became a nationally recognized authority on conservation practices.
Өмірбаян
Кархарт 1892 жылы 18 қыркүйекте Айова штатының Мэйплтон қаласында дүниеге келген. Ол Джордж В. және Элла Луиза (Хоторн) Кархарттың ұлы болды. Оның "Дауни ағаш қайың" атты очергі он бір жасында "The Women's Home Companion" журналында жарық көрді. 1916 жылы Айова штатының колледжін ландшафт дизайны және қала құрылысы мамандығы бойынша ғылым бакалавры дәрежесімен бітірген алғашқы адам болды. Айова штатының колледжінде оқыған кезінде ол Акасия бауырластығының мүшесі болды. Ол 1917 жылға дейін Чикагодағы ландшафт архитектурасы компаниясында жұмыс істеді, содан кейін Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ армиясына кірді. Оның білімі пайдаланып, Мэриленд штатындағы Камп Мидте санитариялық корпуста бактериолог және қоғамдық денсаулық сақтау қызметкері болып тағайындалды. 1918 жылы 16 тамызда ол Вера Амелия ВанСиклге үйленді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол армияны тастап, АҚШ Орман қызметіне жұмыс істеуге Колорадо штатының Денвер қаласына көшіп барды. 1919-1922 жылдары орман қызметіне инженер болып жұмыс істеді.
Carhart was born on September 18, 1892, in Mapleton, Iowa. He was the son of George W. and Ella Louise (Hawthorne) Carhart. His essay "The Downey Woodpecker" was published in The Women's Home Companion when he was eleven years old. In 1916, he was the first to graduate from Iowa State College with a Bachelor of Science degree in Landscape Design and City Planning. During his time at Iowa State College, he was a member of Acacia Fraternity. He worked for a Chicago landscaping architecture company until 1917, when he entered the United States Army for World War I. His education was put to use and he was made a lieutenant as a bacteriologist and public health officer in the Sanitary Corps at Camp Mead, Maryland. On August 16, 1918, he married Vera Amelia VanSickle. He left the Army after the war ended and moved to Denver, Colorado, to work for the United States Forest Service. He worked for the Forest Service from 1919 till 1922 as a recreation engineer.
Жұмыс
1919 жылы Кархарт орман қызметі үшін Трапперс көлінің жанында, Уайт Ривер ұлттық орманындағы жолды зерттеді. Жерді зерттеуді аяқтаған соң, ол жерді құла түз ретінде сақтап қалу керек деп шешті. 1919 жылдың желтоқсан айында Кархарт Денверде (Колорадо штаты) Орман қызметіне қатысты өзінің басшысымен Алдо Леопольдпен кездесті. Кейіннен Кархарт Леопольдқа Ұлттық орманды аймақтарды адам дамуынан сақтау үшін Орман қызметіне қолдау білдіретін меморандум тапсырды. Орман қызметі Трапперс көлінде жол салу мен жазғы қоралар салу жоспарларын тоқтатты. Трапперс көлінің қорғалуы орман қызметі тарихында бірінші рет болды. 1975 жылы Трапперс көлі ресми түрде АҚШ-тың Жайлау аймағы ретінде белгіленді. Кархарт ұлттық ормандардағы рекреациялық пайдалану бағдарламаларының қозғаушы күші болды, алдымен Колорадодағы Сан-Исабель ұлттық орманында, содан кейін Миннесотадағы Супериор ұлттық орманында. 1922 жылы федералды қаржыландыру жоғалды, ол орман қызметіне жеке практика үшін жер сәулет және қала құрылысы бойынша серіктес ретінде МакКарри, Калли және Кархарт. Ол 1928 жылы алғашқы кітабын сатып, 1931 жылы фирмадағы үлесін сатып, толық уақытты еркін жазушы болып жұмыс істеді. Ол сегіз жыл бойы кітаптар, әңгімелер мен журнал мақалаларын сатумен өмір сүрді. Содан кейін ол 1943 жылға дейін атқарған федералды көмек бойынша жабайы табиғатты қалпына келтіру бағдарламасының Колорадо координаторы болды. Ол 1944-1946 жылдары АҚШ-тың Бағалық әкімшілік кеңсесінің Рокки таулар аймағындағы ақпараттық атқарушы болып жұмыс істеді. 1946 жылы ол жазуға қайта оралды. Ол жиырма төрт кітап пен 4000-нан астам мақала жазды. Кархарт тарихи романдар, вестерндер, орман шаруашылығы, жабайы табиғатпен айналысу және табиғатты қорғау туралы кітаптар, әңгімелер мен мақалалар жазды. 1960 жылдан 1970 жылға дейін Денвердің қоғамдық кітапханасында Консервациялық кітапхана орталығының консультанты болып қызмет етті.
In 1919, Carhart surveyed a road in the White River National Forest, near Trappers Lake for the Forest Service. Upon completion of the survey, he decided that the land should be preserved as wilderness. In December 1919, Carhart met with Aldo Leopold, his superior at the Forest Service, in Denver, Colorado. Carhart later submitted a memorandum to Leopold advocating for the Forest Service to preserve areas throughout the National Forests from human development. The Forest Service canceled plans to build a road and summer cabins at Trappers Lake. The protection of Trappers Lake was the first of its kind in the history of the Forest Service. In 1975, Trappers Lake was officially designated as a U. S. Wilderness Area as part of the Flat Tops Wilderness Area. Carhart was the driving force behind recreational use programs in national forests, first at San Isabel National Forest in Colorado and then at Superior National Forest in Minnesota. In 1922 Federal funding was lost, and he left the Forest Service for private practice in land architecture and city planning as a partner in McCrary, Culley & Carhart. He sold his first book in 1928 and sold his interests in the firm to work full time as a freelance writer in 1931. He made a living selling books, short stories and magazine articles for eight years. He then became the Colorado co ordinator for the Federal Aid in Wildlife Restoration program, a position he held until 1943. He worked as the U. S. Office of Price Administration's information executive for the Rocky Mountain Region from 1944 to 1946. In 1946, he returned to writing. He wrote twenty four books and over 4,000 articles. Carhart wrote historical novels, westerns, and books, stories and articles about forestry, wildlife management, and conservation. From 1960 to 1970, he served as a consultant to the Conservation Library Center At the Denver Public Library.
Мүшеліктер
Кархарт Американың сыртқы жазушылар қауымдастығының, Американың ландшафт сәулетшілері қоғамының және Американың орман шаруашылығы қауымдастығының құрметті мүшесі болды. Ол Desert Protective Association, Colorado Authors League-дің президенті болды, сондай-ақ ол Denver Posse of the Westerners-тің негізін қалаушы және президенті болды. Ол J. N. "Динг" Дарлинг Қорының сенімді өкілі, Табиғи ресурстар жөніндегі азаматтар комитетінің мүшесі болды және 1970 жылдан 1972 жылға дейін Америка орман шаруашылығы қауымдастығының жүз жылдық мерейтойының тарихи кеңесші комитетінің мүшесі болды.
Carhart was an honorary member of the Outdoor Writers Association of America, and the American Society of Landscape Architects, and the American Forestry Association. He was a member of the Desert Protective Association, Colorado Authors League, serving as President, and was a founder and president of the Denver Posse of the Westerners. He served as a trustee, J. N. "Ding" Darling Foundation, was a member of the Citizens Committee on Natural Resources, and served as a member of historical advisory committee, American Forestry Association Centennial Celebration from 1970 to 1972.
Марапаттар
Ол бірнеше марапаттарға ие болды. Ол 1956 жылы Американың Izaak Walton League's Founders Award сыйлығын, 1958 жылы Американың аула жазушылар қауымдастығының қорғау сыйлығын, 1966 жылы қорғаныс үшін Американың орман өнімдері индустриясының сыйлығын және Американың моторларды қорғау сыйлығын алды. 1968 жылы Колорадоның аң және балық комиссиясы оны құрметті аң қорғаушы етіп тағайындады. 1972 жылы Айова штатының Университеті түлектерінің қауымдастығы оған ерекше жетістіктер туралы мақтау қағазы берді.
He received a number of awards. He received the Izaak Walton League of America's Founders Award in 1956, the Outdoor Writers Association of America's Conservation Award in 1958, the American Forest Products Industries Award for conservation in 1966, and the American Motors Conservation Award. In 1968, the Colorado Game and Fish Commission made him and Honorary Game Protector. In 1972, the Alumni Association of Iowa State University gave him a Distinguished Achievement Citation.
Өлім
Ол Калифорнияға ауырып, әйелі қайтыс болғаннан кейін немересіне жақын тұруды талап етті. 1978 жылы 27 қарашада қайтыс болды.
He moved to California when ill health required that he live closer to his niece after the death of his wife. He died on November 27, 1978