Кіріспе
Өліп кеткен қиялы қуыстардың туысы Мейолания - Австралияға жататын, кенозойдың көп бөлігінде мекендеген мейоланидтік тұқымдық қиялы қуыстардың өліп кеткен туысы. Мейолания - үлкен торнадо, тек қана қабығының ұзындығы шамамен... Қазіргі уақытта төрт түрі танылған, бірақ олардың екеуінің жарамдылығы таласқа ұшырады. Мейоланияны алғаш рет 19-шы ғасырдың аяғында Ричард Оуэн Мегаланияға қатысты қылқаламның бір түрі ретінде сипаттады, одан әрі жаңа қазбалар табылғаннан кейін оның бір түрі ретінде орналасуы нығайды. Ең танымал түрі - М. платицепс, ол Лорд-Хоу аралының плейстоценді қабаттарында жиналған жүздеген үлгілерден белгілі. Ең көне түрі - Австралияның Миоцен кезеңіндегі M. brevicollis. Басқа түрлерге Плейстоцендегі Жаңа Каледониядан келген М. маккайи жатады, ол М. платицепспен синоним болуы мүмкін, ? М. дамелипи Голоцен Вануатудан, ол мейоланид емес торналар, және Вьяндот түрін, Плейстоцен Австралиядан шыққан аталмаған форманы, М. cf. Мейоланид зерттеушісі Юджин С. Гаффнидің платицепсі. Қосымша қазба қалдықтары Австралия, Жаңа Каледония және Фиджидегі бірнеше жерлерде Мейоланияның немесе оның жақын туыстарының бар екендігін көрсетеді. Мейолания - бұл жақсы броньдалған жануар, оның қабығы тікенді шеттері бар, алдыңғы аяқтары остеодермамен жабылған, басы сиыр мүйізіндей мүйіздермен безендірілген, құйрығы тікенді құйрық сақиналармен қоршалған және ұзын сүйекті шүмектің ұшы бар. Бұл ерекшеліктердің көбісі өзін-өзі қорғау немесе жұптасу кезеңінде түр ішіндегі шайқаста қолданылған болуы мүмкін деген болжам бар. Сонымен қатар мүйіздер азық іздеу кезінде, мал жайылымда жапырақтарды бір жағына сүртіп тастауға көмектескен болуы мүмкін. Ояның қазбалары мен мұрын қуысына құмның кірмеуіне қарсы белгілі бір бейімделулері олардың кем дегенде біраз уақыт құрғақ аймақтарда немесе олар мекендеген аралдардың жағажайларында болғанын көрсетеді. Мейоланияның таралуы да, жойылуы да толық түсініксіз. Бірнеше гипотезалар ұсынылған, олар қазір су астында қалған Зеландия материгінде таралғаннан бастап аралдар арасында жүзіп жүргенге дейін (соңғысы қазір оның ауыр құрылысына және суға бейімделуінің жоқтығына байланысты мүмкін емес деп саналады). Бұл торғайдың құрып кетуі, ықтимал, климаттың өзгеруіне байланысты, теңіз деңгейінің көтерілуімен оның туған аумағының азаюына, инвазивті малдың жыртқышылығына және мүмкін, адам аулауына байланысты көп қырлы процесс болған. Алайда, ең жас жазбалардың кейбірі күмәнді, шамамен 3000 жыл бұрынғы ?M. damelipi - бұл, мүмкін, басқа бір түрі, тіпті жас, шамамен. 2000 1500 жыл, Пиндай үңгірінің мейоланиді.
Meiolania is an extinct genus of meiolaniid stem turtle native to Australasia throughout much of the Cenozoic. Meiolania was a large turtle, with the shell alone ranging from in length. Four species are currently recognized, although the validity of two of them is disputed. Meiolania was first described as a species of lizard related to Megalania by Richard Owen towards the end of the 19th century, before the continued discovery of additional fossils solidified its placement as a kind of turtle. The best known species is M. platyceps, known from hundreds of specimens collected in Pleistocene strata of Lord Howe Island. The oldest known species is M. brevicollis from the Miocene of mainland Australia. Other species include M. mackayi from Pleistocene New Caledonia, which may be synonymous with M. platyceps, ? M. damelipi from Holocene Vanuatu, which may represent a non meiolaniid turtle, and the Wyandotte species, an unnamed form from Pleistocene Australia tentatively identified as M. cf. platyceps by meiolaniid researcher Eugene S. Gaffney. Additional fossil remains indicate the presence of Meiolania or a close relative in multiple localities across Australia, New Caledonia and Fiji. Meiolania was a well armored animal with a somewhat raised carapace with spiky edges, osteoderm covered frontlimbs, a head adorned by massive cow like horns and a tail encased by spiked tail rings and tipped by a large bony club. It has been hypothesized that many of these features could have been used either in self defense or in intraspecific combat during the mating season. Furthermore, the horns could have served a role during foraging, helping the animal brush aside foliage while grazing. The discovery of fossil nests and certain adaptations against sand entering its nasal cavity indicate that they spent at least some time in arid regions or on the beaches of the islands they inhabited. Neither the dispersal nor the extinction of Meiolania are fully understood. Several hypotheses have been proposed ranging from it spreading across the now submerged continent of Zealandia to it swimming between islands (the latter of which is now considered unlikely based on its heavy build and lack of aquatic adaptations). The extinction of this turtle was most likely a multi facetted process with ties to climate change, reduction of its native territory by rising sea levels, predation from invasive livestock and possibly hunting by humans. However, some of the youngest records are uncertain, with the roughly 3.000 year old ?M. damelipi possibly being another type of turtle and the even younger, ca. 2.000 1.500 year old, Pindai Cave meiolaniid being indeterminate at a genus level.
Алғашқы зерттеулер
Мейоланидтердің алғашқы табылған жері 19-ғасырдың ортасында Лорд-Хоу аралында өмір сүрген Джон Фулис деген дәрігерге тән болуы мүмкін. Фулис аралдың геологиясын сипаттағанда, бір торғайдың сүйектерін тапқанын айтты, кейінірек авторлар оның бас сүйегін белгісіз мұражайға жібергенін айтады. Оның жазбалары бар болса да, кейінгі мәлімдемесі тексерілмеді және күмәнді болып қала береді. 1869 жылы Тетис кемесімен аралға тағы да ғалымдар келді. Бұл ғалымдардың арасында ботаник және ақын Роберт Д. Фицджеральд болды, ол Кларктың айтуынша (1875) тасбақалардың қалдықтарын тапты. Алайда бұл талапты да кейіннен жүргізілген зерттеулер растай алмады, өйткені бұл қалдықтар британдық палеонтолог Ричард Оуэнге жіберілгеніне қарамастан, басқа коллекцияны мырза Леггат жасаған деген талапты растай алмады. Алайда Фицджеральдтың Оуэнге Лорд Хоу аралындағы кейінгі табылған жерлері туралы жазған жазбалары және зоолог Эдвард П. Рамсей жазған қиялдақ қалдықтары туралы жазбалары бар. Тағы бір ерте жазбада мейоланид қалдықтары туралы геолог Х. Уилкинсонның 1882 жылы Тетистің аралға тағы бір экспедициясы кезінде жиналғандығы туралы айтылады. Бұл табылған қалдықтар бастапқыда екі түрге бөлінген, олар - M. platyceps және M. minor, бірақ соңғысы кейіннен M. platyceps-ке қосылды. Оуэн Мейолания деп атағаннан кейін көп ұзамай, одан да көп материал жарияланды, оның ішінде голотипке қарағанда жақсы сақталған қазбалар, бұл Мейоланияның жіктелуіне қатысты қайта қарауға әкелді. 1887 жылы Томас Генри Хаксли коллекционерлермен келісіп, Мейоланияның шаян емес, әсіресе, кеміргіш түрі екендігін айтты. Квинслендтің бас сүйегін де Хаксли осы жаңа тұқымға жатқызды. Осы арада Уилкинсон жинаған кейбір қосымша қалдықтарды (оның ішінде толықтай сақталған бас сүйегі) алғаннан кейін Оуэн Мейоланияның шегірткелер мен қалпақтарға байланысты екеніне сенді және осылайша жануарларды ол Кератозаурия деп атаған топқа орналастырды (динозаврлар кладының аты). Қалдықтарды Джордж Альберт Боуленгер зерттегенде, ол Хакслидің жағына шықты, бірақ жануарды Криптодира емес, Плеуродира (жағалы мойынды торғайлар) деп атады. Бұл мейоланидтер мен қазіргі әуесқойлық торналар арасындағы қарым-қатынас туралы әртүрлі пікірлердің алғашқысы болды. Артур Смит Вудворд, екінші жағынан, континенттік қалдықтар бойынша қосымша зерттеулер жүргізді және Оуэннің композиттік Мегаланиясында мониторлы кеміргіш пен қиялы қалдықтарына қоса, марсупиалдың қалдықтары бар екенін мойындады. Ол да Хакслидің табылған қалдықтар - қиялы екендігімен келіскенмен, ол да, Буленгер де Мейоланияның Цератохелиске қарағанда басым екенін және осылайша дұрыс атау болатынын атап өтті. Ол сондай-ақ Квинслендтің бас сүйегі Лорд Хоу аралында жиналған материалдан анық ерекшеленетінін анықтады және 1888 жылы континенттік материалға Мейолания овени деген атау берді.
Құрып кету
Бір-біріне мүлдем тәуелсіз көптеген экожүйелерді қамтыған Мейоланияның кең ауқымынан кейін, тұқымның құрып кетуі бір-бірімен тікелей байланысты емес әртүрлі факторлар салдарынан туындаған көп қырлы процесс болған деп есептеледі. Адам заманынан аман қалған мейоланидтердің тағы бір, тіпті жас үлгісі Жаңа Каледониядан шыққан. Пиндай үңгіріндегі қалдықтар 1720 ± 70 жыл бұрын (б.з. 160300 жылы) калибрленбеген радиоуглеродтық даталау арқылы және 18201419 жыл бұрын (130531 жылы) калибрленген 14C даталау арқылы даталанған. Бұл қалдықтардың жақын маңдағы Уолпол аралындағыдай Мейоланияға жататыны анық емес, бірақ ол, кем дегенде, М. damelipi.