Кіріспе

Австриялық музыкант және композитор (1759-1824) альпинист Мария Терезия фон Паради (15 мамыр 1759 - 1 ақпан 1824) - Австриялық музыкант және композитор. Ол жас кезінде көру қабілетін жоғалтып алды. 18 би-мажор күйінде. Ол сондай-ақ Сальери, Гайдн және Глюкпен байланыста болды.

Еуропаны аралау

Паради Венада ғана тұрмады. 1783 жылы ол Париж мен Лондонға ұзақ сапарға шықты. Оған анасы және композиция тақтасын ойлап тапқан либреттошы Иоганн Ридингер еріп барды. Сол жылдың тамызында олар Зальцбургтегі Моцарттарды аралады, бірақ Наннерлдің күнделігі бұл кездесуді қыркүйекте өткізген сияқты. Ол Франкфурт пен Германияның басқа қалаларында, содан кейін Швейцарияда ойнады. Паради 1784 жылдың наурыз айында Парижге жетті. Оның алғашқы концерті сәуір айында "Концерт-спиритуэльде" өтті; Journal de Paris журналында ол туралы: "біреу оның ойнауының әсері, дәлдігі, ағылшылдығы мен жан-жақтылығы туралы түсінік алу үшін оны тыңдаған болуы керек" деп атап өтті. Барлығы ол Парижде 14 рет өнер көрсетті, ол өте жақсы сын-пикирлер мен мақтауларға ие болды. Сондай-ақ, ол Валентин Хауйға ("соқырлардың әкесі және елшісі") 1785 жылы ашылған соқырлар үшін алғашқы мектепті құруға көмектесті. Паради Джозеф Хайднның фортепиано концертін орындады (HXVIII: 4), ол 1784 жылы Парижде де премьераланған болуы мүмкін, бірақ ол 1770 жылдары жазылған сияқты, ал түпнұсқа қолжазба қазір жоғалып кетті. Сондай-ақ 1784 жылы Паради фортепиано концерті (бәлкім, No. Моцарттың "К. 456" әні. K.456 концерті Paradis-ке арналған концерті деп есептелетін болса да, бұл туралы күмәндер әлі де бар. Рут Хэлливелл былай дейді: Бұл қандай концерт болғаны белгісіз. Леопольд [Венадан жазған хатында] оны Наннерлге "мақтанышты концерто" деп сипаттады және оны Мария Терезия фон Парадиске "Париж үшін" жазғанын айтты. Оның сипаттамасы оның да, Наннерлдің де оны бұрыннан білмейтінін көрсетеді; егер бұл солай болса, ол K.453 -тен кейінгі болуы керек, бұл сол кезде Зальцбургте болған ең жаңасы болған сияқты. Паради 1784 жылдың соңында Вестминстерге барып, келесі бірнеше айда соттың, Карлтон үйінің (Уэльс принсі қаласындағы үй) және Вестминстердегі Ганновер алаңындағы кәсіби концерттерде өнер көрсетті. Ол Георг III-ге Гендельдің фугаларын ойнады, кейін Уэльс принсі виолончельшімен бірге болды. Алайда оның концерттері Париждегіге қарағанда Англияда аз қабылданады. Ол Батыс Еуропада гастрольді жалғастырды (соның ішінде Гамбургте Карл Филипп Эммануэль Бахпен кездесті), Берлин мен Прагадан өткеннен кейін 1786 жылы Венаға оралды. Ол Италия мен Ресейде концерттер беруді жоспарлаған, бірақ бұл жоспар орындалмады. Ол 1797 жылы өзінің операсы Ринальдо және Альцинаның қойылымы үшін Прагаға оралды.

Композициялар және кейінгі өмір

Еуропалық турне кезінде Паради фортепиано үшін соло музыкасын, сондай-ақ дауыс және клавиатура үшін шығармалар жаза бастады. Оған тиесілі ең ерте музыка көбінесе 1777 жылы жасалған төрт фортепиано сонатасы ретінде келтіріледі, бірақ бұл шынымен Пьетро Доменико Парадизидің шығармалары, оның музыкасының көп бөлігі оған қате тиесілі. Оның ең алғашқы ірі жұмысы - 1784 және 1786 жылдар аралығында жазылған "Zwölf Lieder auf ihrer Reise in Musik gesetzt" жинағы. 1789 жылы Паради орындаудан гөрі композицияға көбірек уақыт жұмсады, бұл 1789 жылдан 1797 жылға дейін ол бес опера мен үш кантата құрастырғандығымен дәлелденді. 1797 жылы "Ринальдо и Альцина" операсының сәтсіздігінен кейін ол өз күш-жігерін көбірек оқытуға аударды. 1808 жылы ол Венада өзінің жеке музыка мектебін құрды, онда жас қыздарға ән, фортепиано және теорияны үйретті. Бұл мектепте жексенбі күндері өткен концерттерде оның үздік оқушыларының шығармалары көрсетілді. Ол 1824 жылы қайтыс болғанға дейін сабақ беруді жалғастырды. Композиция жазғанда ол Ридингер ойлап тапқан композициялық тақтаны, ал хат-хабар үшін Вольфганг фон Кемпелен ойлап тапқан қолмен баспа машинасын қолданды. Оның әндері көбінесе колоратура мен трилдерді көрсететін опера стилін білдіреді. Сальеридің әсері драмалық сценалардан көрінеді. Сахналық жұмыстарының көп бөлігі Венаның әнші-ойын стиліне негізделген, ал фортепианолық шығармалары оның мұғалімі Леопольд Козелюхтың үлкен әсерін көрсетеді.

Сицилиялық

Парадиске жатқызылған ең танымал композиция - скрипка мен фортепиано үшін Ми-дюжордағы Сицилиялық - ХХ ғасыр скрипкашысы Сэмюэл Душкиннің музыкалық аңызы. Бұл шығарма Карл Мария фон Вебердің F мажордағы скрипкалық сонатасынан алынған Larghetto қозғалысына негізделген. 10, No 1.

Роман және әңгіме

Барнс, Джулиан. "Пулс" журналында "Гармония" - Джулиан Барнстың қысқа әңгімелер жинағы. Нью-Йорк: Альфред А. Кнопф, 2011. Халберштадт, Мишель. "Қараңғыдағы пианист" [Нұрманы]. Нью-Йорк, Пегасус кітаптары, 2011. О'Доэрти, Брайан. Мадемуазель П. [Новеллдің] таңғажайып жағдайы. 1992 жылы Лондонда жасалған, Уолсер, Алисса. "Қояндырмаған [Нәжіс]". Лондон: MacLehose Press, 2012 жыл. Тюльер, Жан, "Франц Антон Месмер немесе магниттік экстаз" [Өмірбаян/ Роман]. Париж, Роберт Лаффонт 1988.

Пьесалары

Стивенс, Клаудия. 1994 жылы Paradis-те ойнаған. Видео құжаттама, сценарий, музыкалық эскиздер және орындау тарихы, Клаудия Стивенс қағаздарында, Арнайы жинақтарда, Эрл Грегг Свим кітапханасында, Уильям және Мэри колледжінде бар. Клаудия Стивенстің екі актідегі, мәтін мен музыкамен бірге музыкалық жеке ойын Мария Терезияның Месмермен қарым-қатынасы мен метафора ретінде соқырлық туралы. Кэрол К. Мак. "Бірде-бір із қалдырмау" 1997.

Фильмдер

Форман, Милош, директор. Amadeus Warner Brothers, 2002 жылы шыққан. Парадистің аты бір сахнада аталады. Антонио Сальери император Жозеф II Парадистің оны Моцарт сабақ кезінде қорлағандығы туралы мәлімдемесін айтады. Фильмнің мән-жайы бойынша бұл талап, ақыр соңында, Моцарттың императордың жас немере қызының мұғалімі ретінде сот лауазымына тағайындалуына кедергі жасау үшін Сальеридің айла-амалы ретінде суреттеледі. Споттисвуд, Роджер. Месмер. Image Entertainment, 2000 жыл. Мадемуазель Парадиз - Барбара Альберт, 2018 жылы Кливленд халықаралық кинофестивалінің қатысушысы, мадемуазель Парадиз туралы көбірек ақпарат. com