Кіріспе
Англия Парламенті мүшесі сэр Роджер Манвуд (1525-1592) - ағылшын заңгері және қазынашылықтың лорд-бароны.
Sir Roger Manwood (1525–1592) was an English jurist and Lord Chief Baron of the Exchequer.
Туу
Сэр Роджер Томас Манвудтың (1538 жылы қайтыс болған, драпировкашы) және Кэтриннің (1566 жылы қайтыс болған, Джон Галлоуэйдің қызы, Норфолк қаласы) екінші ұлы болды. Ол 1524/5 жылы Кент штатының Сандвич қаласында дүниеге келген. Сэр Роджер Сандвичте, содан кейін Кентерберидің маңындағы Хакингтон қаласында тұрды.
Білім
Роджер Манвуд Сент-Питер мектебінде білім алған. 1548 жылы ол ішкі ғибадатханада адвокаттық оқуды бастады. 1555 жылы адвокаттық дәріс алды.
Мансап
1555 жылы Роджер Манвуд Сэндвичтің жазушысы болып тағайындалды және Гастингс депутаты болды. 1557 жылы ол Гастингспен Сэндвичті алмастырды, ол 1572 жылға дейін өкілдік етуді жалғастырды. 1566 жылы Сандвичтің жазбасынан кетті, бірақ 1558, 1559, 1563, 1571, 1572 жылдары және өліміне дейін Сандвич қаласының кеңесшісі болды. Ол 1565 жылы ораза кезінде Ішкі ғибадатханада оқыды; оның 21 -ші ережесіндегі оқуы. 3., Британ кітапханасында сақталған Харли MS 5265 (Торсби, Дукат Леодты да қараңыз). Мысық. МСС- ның белгілері 4то-да, Жоқ. 119-бап). Сонымен қатар, Манвуд бірнеше жыл бойы жалпы өтініштің төрелігіне көтерілгенге дейін, Довердің канцлерлік және адмиралтействолық соттарының судьясы болды. Манвуд заңгердің ең жоғары және беделді дәрежесін, атап айтқанда сержант заңгерін алды. 1567 жылы 23 сәуірде. Парламентте ол 1571 жылғы сатқындық заң жобасын қолдады, 1572 жылы мамыр айында Шотландия королевасы Мэридің ісі қаралған лордтар мен жұртшылықтың бірлескен комитетінің мүшесі болды және оның өлім жазасына кесілуіне кеңес берді. 14 қазанда ол жалпы шағымдардың судьясы болып тағайындалды. Ол 1574 жылы Льюишемде құрылған Елизавета патшаның грамматикалық мектебінің алғашқы басқарушыларының бірі болды. 1575 жылы Рочестер көпірінің мәңгілік сақталуын қамтамасыз ететін Парламент актісін алды, бірақ 1856 жылы оны бұзуға жол бермеді, қазіргі темір құрылысқа жол ашылды. Манвуд Лондон мен Рочестер епископтарымен бірге 1575 жылы 11 мамырда анабаптизмге күдікті шетелдік иммигранттарды тексеру жөніндегі комиссияға қосылды. Инквизиция нәтижесінде екі фламанд, Джон Петерс пен Генри Твиверт, Вест-Смитфилдте өртеліп өлтірілді. 1576 жылы 23 сәуірде Манвуд жоғары комиссияға орналастырылды. Уолсингхем мен Хаттонның ықпалымен 17 қарашада 1578 жылы Манвуд қазынаның бас бароны болды. Ол екі күн бұрын Ричмондте ерлік атағын алды және 1592 жылға дейін Елизавета I патшаға қызмет етті. Ол келесі Хиллари мерзімінде (Add. MS. 16169, f. 67 b) бойынша Лорд-шеф барон Манвуд 1581 жылы 15 қарашада Вильямға, Харроуденнің лорды Воксқа және иезуит Эдмунд Кэмпионның басқа да күдікті портшылары мәселе туралы тергеуден бас тартқаны үшін айыппұл мен бас бостандығынан айыру туралы үкім шығарған Стар-камера сотының мүшесі болды. Оның "Nemo tenetur seipsum prodere (ешкімді қылмыстық іс бойынша өзіне қарсы куә болуға мәжбүрлеуге болмайды) " деген заң қағидасын өмір мен денеге қатысты істерге шектейтін үкімі "Archaeologia" журналында басылып шықты. 108 және одан кейінгі (осыны да қараңыз) М.С.С. Байланыс. 11-ші Реп. қосымша. pt. VII. 163 б. 5). 1582 жылы жалпы өтініштің бас судьясы сэр Джеймс Дайердің өліміне байланысты Манвуд Берглиге оның орнына үлкен сома ұсынды, бірақ ол Эдмунд Андерсонға берілді. 1584 жылдың ақпан айында 5 ол корольді өлтіруші Уильям Пэрриді соттауға көмектесті, ал келесі маусымда ол Нортумберленд графының Тауэрдегі өліміне қатысты тергеуге қатысты. Ол 1586 жылдың 11 қазанында Шотландия королеві Мэридің тергеуіне Фотергейде жиналған арнайы комиссияның мүшесі болды және кейіннен оған қарсы жұлдызды палатада (25 қазан) шығарылған үкімге келісті. Ол сонымен қатар 1587 жылдың 28 наурызында министр Дэвисонды оның өлім жазасына кесуде 'қате тұтқындау мен қорлау' үшін кінәлі деп тапқан комиссияда отырды. 1591 жылы ол өзінің сыйлық кеңселерінің бірін сату кезінде анықталды және патшайым оны қатты сынға алды. Ол өзінің ақталу үшін прецеденттерге сілтеме жасайтын қызықты хатты Харли МС 6995, 49-бетінде сақталған. Бұл Манвудты кейінгі жылдары айыпталған әртүрлі ауырлықтағы бірнеше қателіктердің бірі ғана болды. Томас Диггз және Довер қамалының лейтенанты Ричард Барри оны Довердің канцлерлік және адмиралтействолық соттарында және қазынада әдейі әділетсіздікпен айыптады; сэр Томас Перрот және Томас Чейне канцлерлік сотта жалған өтінішпен; және Ричард Роджерс, Довердің суфрагандық епискобы, патшайымның кешірімін 240 фунтқа сатумен. Мэннингэмнің айтуынша (Күнделік, Камден Сок, 91-бет), ол тіпті алтын шебердің қолдарына тексеру үшін берген алтын шынжырды иеленуге ие болды және алтын шебердің ісіне қол қою арқылы араласқан құпия кеңеске: "Malas causas habentes semper fugiunt ad potentes. Ubi non valet Veritas, praevalet auctoritas. - Бұл - заңсыз. Currat lex, vivat Rex, және сондықтан сіз жақсы менің иелерім. " "Бірақ", - деп қосты ол, - "ол тұтқынға алынды". Бұл таңғажайып оқиға Манвудтың сақталған хаттарымен расталады, олардан ол 1592 жылы сәуірде құпия кеңес алдында айыпты деп танылды, оның "fugiunt ad potentes" деген сөздерді қамтитын қарапайым хатпен оның юрисдикциясын танудан бас тартты, содан кейін ке�...
Неке және отбасы
Ол бірінші болып Дороти Теобальдқа (Шеппидің Джон Теобальдтың қызы), Джон Кроук пен Кристофер Алленнің жесіріне, ал екінші болып Джон Уилкинстің жесірі Элизабет Коппингерге (John Copinger, of Allhallows қызы) үйленді. Дороти Теобальдпен оның балалары Джон және Томас (жас қайтыс болды), Маргарет (Сэр Джон Левесонның бірінші әйелі), Энн (Персиваль Харттың бірінші әйелі) және Питер (кейін Сэр Питер Манвуд, Бат атты).
Елизавета патшамен байланысы
Роджер Манвуд патшайымның оң пікірін білдірді, ол 1563 жылы оған Сент-Стефанның немесе Хаккингтонның корольдік сарайын берді, ол үйді "магнитивті" стильде қайта тұрғызып, оны өзінің негізгі орнын етті. Елизавета 1572 жылы Сандвичке жақын Манвудтың үйінде тұрды, онда Генрих VIII де бұрын болған.
Кристофер Марлоумен байланысы
Эпитафияда Марлоуның неліктен өзінің жалғыз латын поэмасын Манвудтың есіне жазуы керек деген сұрақ туындайды. Бірнеше сілтеме бар. Роджер Манвуд 1589 жылы желтоқсанда Марлоуның адам өлтіргені үшін сотталған судьялардың бірі болды. 1589 жылдың қыркүйегінде Кристофер Марлоу және оның досы және драматург Томас Уотсон Уильям Брэдлидің өліміне әкелген жанжалға қатысты. Томас Уотсон және "Кристофер Марлоу nuper de [Нортон Фолгейт] yoman" 18 қыркүйек 1589 жылы Уильям Брэдлиді Хого Лейндегі Хриппгейтсіз Сент-Джайлз еншісіндегі қамауға алынып, Ньюгейт түрмесіне жіберілді. Брэдлидің өліміне қатысты тергеу келесі күні өткізілді, бірақ екі аптадан кейін ғана, 1 қазанда "Лондонның Кристофер Марли, мырза" кепілдікпен босатылды. Оның кепілдіктері 40 фунт стерлинг сомасына "Клиффорд Иннінің Ричард Китчин, мырза және жоғарыда аталған округтегі Шығыс Смитфайлдтен Хэмфри Роуленд, мүйізшік". "Марлоу мен Уотсон 1589 жылы 3 желтоқсанда "Ольде Бейлидегі сот залында" пайда болды. Сотта Лондонның Лорд-мэрі сэр Джон Харт, Корольдік сот төрешісі Урей және жалпы сот төрешісі Андерсон, Канцелярияның өкілі Гилберт Джеррард, Санкциялардың шебері Роджер Манвуд, қазынаның 15 басты бароны, алдермендер сэр Роуланд Хейвард пен сэр Джордж Бонд, Лондонның тіркеушісі сержант Флитвуд, Роберт Врот, эсквайр және т.б. болды ". Уотсон Брэдлиді өзін-өзі қорғауда өлтіргені анықталды, ал Марлоу тиісті түрде босатылды. Роджер Манвуд Мэтью Паркердің досы болды, оның "Паркер стипендиясы" Кембридждегі Корпус-Кристи колледжінде оқитын алушыларға қаржылық қолдау көрсетті. Марлоу алғаш рет 14 қаңтар 1579 жылы Кентерберидегі Корольдер мектебінде оқыды. Бір жылдан кейін, Мэтью Паркер стипендиясы бойынша, ол магистратураға оқуға Corpus Christi колледжіне оқуға түсті. Паркер стипендиясы Кентерберидің тумасына ғана берілді және ол Кентерберидегі Король мектебінде оқыған "достар көмегінен айырылған және білім алуға бейім ақыл-оймен жаратылған" кедей балаларға арналған. Марлоу 1584 жылы бакалавр дәрежесін алды. Бірақ Марлоуның стипендиясы жалғасты, ал 1587 жылға қарай Марлоу стипендияны шамамен рұқсат етілген ең ұзақ уақыт бойы ұстады. Алайда 1587 жылы университет оған магистр дәрежесін беруден тартынды; оның күмәндануы (ол университеттен жиі қалуынан туындаған) оның "оның елінің игілігіне қатысты мәселелерде" жұмыс істегенін мәлімдеген хат жіберген кезде тыншыған сияқты. Паркер Кембридждегі Корпус-Кристи колледжінің магистрі (1544 - 1553) және Кембридж университетінің вице-канцлері (1545, 1549). Кейіннен ол королева Елизавета I-нің тұсында Кентербери архиепискобы болды (1559 75). Роджер Манвудтың отбасы Лондонның театр сахнасымен байланысты болды, оның ішінде Марлоу елеулі тұлға болды. Манвудтың қызы Маргарет сэр Джон Левесонның бірінші әйелі болды. Джон Левесонның кіші інісі Уильям Левесон 1599 жылы Глобус театрының жер жалға беру шартында үлестерді бөлуде Лорд Чемберленнің адамдарына, соның ішінде Стратфорд ан Авоннан Уильям Шекспирге сенімгер ретінде қызмет етті. Дәлелделген отбасылық байланыс Манвудтың өлімінен жеті жыл өткеннен кейін және сондықтан біршама әлсіз болса да, Манвудтың өзі бұрын қатысқан болуы мүмкін.
Roger Manwood's family was connected with the theatre scene of London, of which Marlowe was a notable figure. Manwood's daughter Margaret was the first wife of Sir John Leveson. John Leveson's younger brother, William Leveson, acted as trustee to the Lord Chamberlain's Men, including William Shakespeare of Stratford upon Avon, in the allocation of shares in the ground lease of the Globe Theatre in 1599. Whilst the documented family connection is seven years after Manwood's death, and therefore somewhat tenuous, it is possible that Manwood had prior involvement himself.
Ричард және Джон Манвуд
Кейде оны "Ричард Манвуд" деп қате атаған (мысалы, Ричард Бойлдың өмірбаянында). Ол Джон Манвудтың жақын туысы, мүмкін, ағасы, Линкольн қонақүйінің адвокаты, Уолтем Орманның аңшылық күзетшісі және Англияның Елизавета I кезінде Жаңа Орманның Эйрдегі әділ.