Кіріспе
Испаниядағы Рим католик архиепископиясы Валенсия архиепископиясы (Archidioecesis Valentinus) - Валенсия автономды қауымының бөлігі Валенсия провинциясындағы Испанияның солтүстік-шығысында орналасқан Католик шіркеуінің латын шіркеуінің епархиясы. Архиепископ Валенсияның шіркеулік провинциясын басқарады, Ибица, Майорка, Менорка, Ориуэла Аликанте және Сегорбе Кастеллонның суфрагандық епархияларына билік етеді. Архиепископтар Валенсия кафедральді сотында отыр. 2014 жылдың 28 тамызында Папа Франциск Валенсияның келесі архиепископы болып кардинал Антонио Канижарес Лловераны тағайындады.
The Archdiocese of Valencia (Archidioecesis Valentinus) is a Latin Church diocese of the Catholic Church located in north eastern Spain, in the province of Valencia, part of the autonomous community of Valencia. The archdiocese heads the ecclesiastical province of Valencia, with authority over the suffragan dioceses of Ibiza, Majorca, Minorca, Orihuela Alicante and Segorbe Castellón. The archbishops are seated in Valencia Cathedral. On 28 August 2014, Pope Francis appointed Cardinal Antonio Cañizares Llovera as the next archbishop of Valencia.
Рим дәуірі (V ғасырға дейін)
Валенсия қаласы ежелгі Эдетания деп аталатын аймақта орналасқан. Флорустың айтуынша, Вириатты жаулап алған Юний Брут сол жерге (б. з. б. 140 ж.) Вириаттың қол астында соғысқан сарбаздарды көшірді. Кейін бұл Римнің әскери колониясы болды. Серторийге адал болғандығы үшін жаза ретінде оны Помпей жойды, бірақ кейін қайтадан тұрғызылды, ал Помпоний Мела оның Hispania Tarraconensis басты қалаларының бірі болғанын айтады. Валенсияға христиан дінінің енуі туралы нақты ештеңе белгілі емес, бірақ IV ғасырдың басында Дациан Сарагоса епискобы Валериус пен оның дияконы Хуескалық Винсент деген шейіт адамдарын Валенсияға әкелгенде, христиандар көп болған көрінеді. Сент-Винсент Валенсияда азап шекті; адалдар оның сүйегін иеленіп, ол қайтыс болған жерде ғибадатхана салдырды және оның өтінішін алды.
Визигот кезеңі (5-ден 7-ға дейінгі ғасырлар)
Валенсияның алғашқы тарихи ескіпіскопы - Юстиниан (531-546 жж.), оны өзінің Viri illustres еңбегінде атап өткен. Юстиниан "Респонсион" деп аталатын, белгілі бір Рустикусқа жауаптар сериясын жазды. Валенсияның епископтары Толедодағы түрлі соттарға қатысты. Витискл, XVI Толедо соборында (693) болған, мұхаммедшілдік шабуылдан бұрын соңғы епископ болды.
Мұсылман дәуірі (712-1238 жж.)
Мұзаның ұлы Әбділазид қаланы 712 жылы басып алды және берілу шарттарын бұзып, оны тонады; ол шіркеулерді мешіттерге айналдырды, тек біреуін христиандарға қалдырды. Бұл қазіргі Сан-Бартоломе немесе Сан-Винсенте-де-ла-Рокета шіркеуі болғаны сөзсіз. Валенсия бес ғасырдан астам уақыт бойы мордвалардың қолында болды. Валенсия тұрғындары Валенсияға маврлар шабуыл жасаған кезде, Сент-Винсенттің денесін қайыққа салып, қайықтың қазіргі Сан-Винсенте деп аталатын мысқа қонғанын айтады. Португалия королі Афонсу Генрикес оның денесін тауып, Лиссабонда сақтап қалды. Эль-Сид (Родриго Диас де Вивар) 1094 жылы 15 маусымда алғаш рет Валенсияны басып алды, тоғыз мешітті шіркеулерге айналдырды және француз монахы Жеромды епископ етіп тағайындады. Сид қайтыс болғаннан кейін (1099 жылдың шілдесінде) оның әйелі Дона Химена Валенсияны Альморавидтер қоршауға алған кезде екі жыл бойы билікті сақтап қалды. Кастилия королі Альфонсо VI оларды қаладан қуып шығарса да, оны ұстап тұру үшін жеткілікті күшті емес еді. Христиандар оны өртеп тастады, ал Almoravid Masdali оны 1109 жылы 5 мамырда иеленді.
Валенсия епархиясы (1238-1492)
1238 жылы француз, ағылшын, неміс және итальяндықтардан тұратын әскерімен Жеңімпаз Джеймс Валенсияны қоршап алды және сол жылдың 28 қыркүйегінде оны берілуге мәжбүр етті. 50,000 мордва қаладан кетіп, 9 қазанда патша, оның соңынан оның әскері мен әскері еріп, иеленді. Негізгі мешіт шіркеуге айналдырылды, мейрамдар өткізілді және Те-Диум әнделді. Қауымдық қайта құрылды, қалада он приход құрылды; Жеңіс кезінде көмектескен Темплер және Госпитальгерлер, сонымен қатар доминикандықтар, францискандар, августиндіктер, мерседерийліктер және цистерциандар үйлерін ашты. Қамал қабырғасының сыртындағы Сант-Винсент шіркеуі қайтадан салынды, оның жанында аурухана тұрды. Доминикандық Беренгуер де Кастельбисбальды, Валенсияның епископтық орынды қайтадан алғаннан кейін, епископтық орынды иелену үшін Толедо мен Таррагона архиепископтарының арасындағы дау-дамайлар себепті, епископтық орынды иелену үшін епископтық қызметке тағайындауға кедергі болды. Папа Григорий IX Таррагонаның пайдасына шешім қабылдады, ал Беренгуер сол кезде Жирона епископы болып тағайындалғандықтан, Таррагонаның провосты Феррер де Сант-Марти (1239-43) Валенсия епископы болып тағайындалды. Оның орнын арагондық Арнау де Пералта (1243 - 1248) иеленді, ол Сеговия епискобы Педро Гарсесті өзінің орындықтарынан қуып жіберді. Валенсияның үшінші епискобы, доминикан Андреу д'Альбалат (1248 76), картузиан монастырының негізін қалаушы, собор құрылысын бастады; оны жалғастырды және аяқтады оның орынбасарлары: Сан-Фелин абысы Жасперт де Ботонах (1276 88); Арагондық доминикан, Раймондо де Понт (1288 1312); Каталондық Рамон Гасто (1312 48); Хуг де Фенолет, бұрынғы Вик епискобы (1348 56); және Видал де Блан (1356 69). 1369 жылы Прад және Фуас епискобы Жаум, Тортоза епискобы және король Пётр IV-тің бірінші туысы болды. Осы уақытқа дейін кафедра епископтарды сайлаған, бірақ епископ Видаль де Бланес қайтыс болғаннан кейін болған келіспеушіліктерге байланысты папа Урбан IV 1523 жылға дейін епископтарды тағайындау құқығын сақтап қалды, содан кейін іспан патшаларына ұсыну құқығы берілді. Жаум Прадес қайтыс болғаннан кейін (1396 ж.), Бенедикт XIII екі жылдан астам уақыт бойы бос қалдырды, содан кейін Хьюго де Лупианы Тортоса епископы етіп тағайындады (1398 - 1427 ж.). Оның орнын Альфонсо де Борья (ол кезде Папа Каликст III) басады. Соңғысы Родриго де Борьяны (сонан кейін Папа Александр VI) Валенсияның кафедрасына тағайындады.
Валенсия архиепископиясы (1492 жылдан бері)
Родриго де Борья Рим папасы Иннокентий VIII-ден өзінің кафедрасы үшін митрополит дәрежесін алды (1492) және папалық мәртебеге көтерілгеннен кейін (Поп Александр VI), бұл жарлықты бекітті. Сонымен қатар, ол Валенсияның studium generale-ін университет дәрежесіне көтерді, оған басқа университеттерде бар барлық артықшылықтарды берді. Сезар Борджа Валенсияның архиепискобы атағын алып, оның орнын Хуан де Борья и Лансол, Педро Луис де Борья және Фердинанд Католиктің заңсыз ұлы, сонымен қатар Сарагоса архиепискобы (1512-1520) Альфонсо де Арагон иеленді. Вилланованың (1544-55) Августиндік Сент-Томас епископтығы, Colegio de la Presentación de Nuestra Señora, сондай-ақ Colegio de Santo Tomás деп аталатын колледжінің негізін қалаушы, Валенсия тарихында ең танымал болды. Қасиетті Томасты папа Пауыл V (1619) жарылқады, ал папа Александр VII (1658) қасиетті деп жариялады. Оның орнын басқан Франсиско де Наварра и Хуалде мен Мартин Перес де Аяла Трент соборына қатысқан. Валенсияның барлық архиепископтарының ішіндегі ең танымал Патриарх Хуан де Рибера (1569-1611) болды. Ол маврларды бағындырудың барлық мүмкіндігін пайдаланып, оларды қаладан қуып шығаруға шешім қабылдады. Ол "Корпус-Кристи" колледжін құрып, монастырь реформасын, әсіресе Валенсияға алып келген капуциндер арасында, алға жылжытты. Көптеген қасиетті адамдар осы дәуірге сәулесін төкті, соның ішінде Сент-Луи Бертрам, францискан Николас Фактор, кармелиттер Франсиско де Нино Хесус және Миним Гаспар Боно. Архиепископ әрі инквизитор генерал Хуан Тома Рокаберти Валенсияның губернаторына шіркеулік сотқа араласқаны үшін көпшіліктің алдында жаза берді. Андрес Майорал Алонсо де Мелла (1738-69) қайырымдылық және қоғамдық білім беру жүйесін жақсартты, Colegio de las Escuelas Pías және қыздар үшін Casa de Enseñanza-ны құрды. Ол 12 000 томдық кітапхана жинады; ол Тәуелсіздік соғысында өртелген.
Валенсия епископтары (1094-1101)
Эль-Сид (Родриго Диас де Вивар) 1094 жылы Валенсияны жаулап алды. 10 1094 жылы: Зает ал Матран 1096 1102 жылы: Джеронимо де Перигор (шамамен 1096 1102 ?) 1101 жылы Кастилия королі Альфонсо VI Валенсияны эвакуациялауға бұйрық берді, ал Альморавидтер оны басып алды.
1096–1102 : Jerónimo de Périgord — (c. 1096 – 1102 ?) In 1101 king Alfonso VI of Castile ordered the evacuation of Valencia, and the Almoravids took it.