Кіріспе
Ежелгі Грекиядағы әлеуметтік немесе діни топтардағы ерлер мен жастар үшін жалпы тамақ Сыссития (συσσίτια syssítia, συσσίτιον syssítion көпшесі) ежелгі Грекияда, әсіресе Крит пен Спартада, сонымен қатар Мегараның Теогнисі (біздің заманымызға дейінгі алтыншы ғасыр) мен Периандрдың (біздің заманымызға дейінгі жетінші ғасыр) кезінде Коринфте ерлер мен жастар үшін жалпы тамақ болды. Гомер айтып отырған тойлар дәстүрге байланысты. Осыған ұқсас тағамдарға қатысты кейбір мәліметтерді Карфагенде және Аристотельдің (Politics VII. 9), ол Калабрияның энотриандары арасында бұдан да ертерек таралған. Сисситияның пайда болуы Криттегі Кносстың заң шығарушысы Радамантпен байланысты. Бұл туралы Афиналық пен спартандықтармен сөйлескен Криттік Клиний түсіндіреді. Спарталық Ликургтың Спартада осы тәсілді қолданғаны сөзсіз.
The syssitia (συσσίτια syssítia, plural of συσσίτιον syssítion) were, in ancient Greece, common meals for men and youths in social or religious groups, especially in Crete and Sparta, but also in Megara in the time of Theognis of Megara (sixth century BCE) and Corinth in the time of Periander (seventh century BCE). The banquets spoken of by Homer relate to the tradition. Some reference to similar meals can be found in Carthage and according to Aristotle (Politics VII. 9), it prevailed still earlier amongst the Oenotrians of Calabria. The origin of the syssítia is attributed to Rhadamanthus, the legendary lawgiver of Knossos of Crete. This is explained by Cleinias of Crete in conversation with an Athenian and a Spartan, in Plato's dialogue the Laws. Lycurgus of Sparta certainly made use of the practice in Sparta.
Спарта
Спартада бұл жүйе ең дамыған, олар сондай-ақ пхеидития деп аталды (φειδίτια, Термин, ықтимал, филитияның бұзылуы (φιλίτια, "махаббат мейрамы"), бұл сөз Криттік Хетарияға сәйкес келеді. Бұл әскери бау-бақшамен салыстыратын күнделікті міндетті қонақасы болды. Б.з.б. V ғасырдан бұрын бұл рәсімді ὰνδρεῖα andreia деп те атаған, сөзбе-сөз "еркектерге тиесілі". Бұл міндетті орындаудың ешбір мүмкіндігі болмады, тіпті екі патша да құрбандық шалу сияқты жақсы себепсіз бұл рәсімнен тыс қалмауға тиіс еді. Шағын ақталулар, мысалы, аң аулау, үстелге сыйлық беру талабын білдіреді (Смит 1870). Агоге басқа да аспектілері сияқты, Homoioi, Peers мүшелігіне қатысу міндетті болды. Спартандықтар жиырма жастан бастап Плутархтың Ликургтың өмірі (тарау 12) баяндаған рәсімнен кейін қабылданды: Жас жігітке өзінің ерстасы (сүйіктісі) ұсынған, ол әдеттегі педерастикалық қарым-қатынастағы үлкені болған мұғалім. Әркімге араласқан шарап құйылған тостаған беріліп, қажет болған кезде қайтадан толығатын, бірақ маскүнемдікке жол берілмейтін. Негізгі тағамнан кейін қара шұба (μέλας ζωμός melas zōmos) ἐπάϊκλον (epaiklon, немесе тамақтан кейін) қызмет етілді, ол аң, жеміс, құс еті және басқа да дәмді тағамдардан тұратын. Алкман (Frag. 31) "Ерлердің той-томалақтары мен ішімдіктерінен қонақтардың ән айтуы орынды болды" деп жазған. Бұл шараны полямарх қадағалап отырды. Әр мүше ортақ ыдысқа ай сайынғы үлесін қосуды талап етті, φιδίτης phidítes, оның құрамын Дикеарх атап өтті (Афиней мен Плутарх арқылы ibid., 12): 77 литр арпа, 39 литр шарап, үш килограмм ірімшік, 1,5 килограмм өрік және он Эгина оболы, олар ет сатып алуға қызмет етті. Бұл негізгі тағамды, қара шұпыны дайындау үшін қызмет етті, оның құрамына Афиней ингредиенттерді атап өтті: шошқа еті, тұз, сірке және қан. Клерос, әр спартанға берілген және елоттар өсіретін үлестер, барлық азаматтарға өз үлестерін төлеуге мүмкіндік береді деп болжалды. Егер бұл мүмкін болмаса, олар ссыстиядан шығарылды. (Аристотель, Саясат, II, 9). Әр секция мүшелерінің саны белгісіз. Плутархтың Ликургтың өмірінде жазғандай, әр секцияда шамамен 15 адам болған, бірақ оның Агис өмірінде патша өзінің 4500 азаматын 400 немесе 200 мүшеден тұратын 15 фидитке, яғни 400-ден 7 фидит, 200-ден 7 фидит және 300 гиппеиге (Спартанның элиталық күзетшілері) бөледі.
It was also possible for the young man to be presented by his erastes (lover), a teacher figure who was the elder in a typically pederastic relationship. Each person was supplied with a cup of mixed wine, which was filled again when required, although drunkenness was not tolerated. Following a main meal of black soup (μέλας ζωμός melas zōmos), an ἐπάϊκλον (epaiklon, or after meal) was served, which consisted of game, fruit, poultry and other delicacies. Alcman (Frag. 31) tells, "at the banquets and drinking entertainments of the men it was fit for the guests to sing the paean". The arrangements were under the supervision of the polemarch. Each member was required to contribute a monthly share to the common pot, the φιδίτης phidítes, of which the composition has been noted by Dicaearchus (through Athenaeus and Plutarch ibid., 12): 77 litres of barley, 39 litres of wine, three kilograms of cheese, 1.5 kilograms of figs, and ten Aegina obols, which served to purchase meat. That served to prepare the main dish, the black soup, of which Athenaeus noted the ingredients: pork, salt, vinegar and blood. The kleros, the allotment given to each Spartan and cultivated by helots, was supposed to allow all citizens to pay their share. If that proved impossible, they were excluded from the syssitia. (Aristotle, Politics, II, 9). The number of members in each syssition remains vague. According to Plutarch in Life of Lycurgus, there were approximately 15 men in each syssition, but in his Life of Agis, the king divides his 4,500 citizens into 15 phidites of 400 or 200 members, that is 7 phidites of 400, 7 of 200, and 300 hippeis (elite Spartan guards).
Крит аралы
Сисситияның ежелгі крит атауы да Андрея, бірегейі (ἀνδρεῖον (andreion) олар берілген ғимаратты немесе қоғамдық залды білдіру үшін пайдаланылған. ταιρίαι hetairiai атауы да қолданылған. Спартадағыдай, тамақ ер азаматтар мен жастарға ғана арналған. Алайда, кем дегенде бір дереккөзге сүйенсек (Пиндар, Пифий Одасы, IX, 18), Дориан мемлекеттерінің кейбіреулерінде жас үйленбеген әйелдердің сисситиясы болған болуы мүмкін. Азаматтар туыстық желілер бойынша болған көрінеді, бірақ бос орындар кейіннен мүшелердің қалауы бойынша толтырылды. Зевс Хетейреиос (Зеς ταιρεῖος) - бас құдай. Афинейде келтірілген Досиадастың айтуынша, Криттегі әрбір қалада екі қоғамдық ғимарат болған; біреуі бейтаныс адамдарға арналған (коиметерион), ал екіншісі - сисситиялар өткізілетін андрейон. Жоғарғы бөлмеде шетелдік қонақтар үшін екі үстел, жергілікті мүшелер үшін үстел және Zeus Xenios үшін кіреберісінің оң жағында үшінші үстел болды, ол, мүмкін, тартулар мен су тартулары үшін пайдаланылған. Криттік сиссития қарапайымдылығы мен ұстамдылығымен ерекшеленді. Олар әрқашан өз үстелінде отырды, тіпті кейінгі уақытта, әдеттегі жақындап отырып, енгізілген кезде Спарта. Ойын-сауық құдайларға дұға етумен және шарап тартумен басталады. Ересектерден әрқайсысы тең мөлшерде ақы алды, Архонтты немесе "Кестелердің қожайынын" қоспағанда, ол ежелгі дәуірде, бәлкім, біздің заманымызға дейінгі 3-ші ғасырдан бұрын Крит полисіндегі ең жоғары лауазымды адам болған Космоидің бірі болған, және жақында Герусияның мүшесі. Архонт төрт бөлікті алды: "бірін қарапайым азамат ретінде, екіншісін Президент ретінде, үшіншісін үй немесе ғимарат үшін, төртіншісін жиһаз үшін", бұл ғимаратқа қамқорлық жасау және қажетті ыдыстар мен жиһаздарды қамтамасыз ету оның жауапкершілігіне жатқызылған сияқты. Азат туылған әйел үстел мен қызмет көрсетуді басқарады; ол ең жақсы бөлігін ашық алып, оны ең көрнекті азаматқа ұсынды. Оның үш-төрт көмекшісі бар еді, әрқайсысына екі қызметші тағайындалды. Шетелдіктер азаматтардан бұрын, тіпті Архонттан бұрын қызмет көрсетті. Әр үстелдің үстінде бір топқа жататын қонақтар ішіп отырған аралас шарап құйылған тостаған тұрды. Тамақ ішу аяқталған соң, оны толығымен толтырып, ішімдік ішкенге тыйым салынады. Он сегіз жасқа толмаған жасөспірімдер жетім балалармен бірге әкесін ертіп сисситияға барды. Кейбір жерлерде жетімдердің кішілері ер адамдарға қызмет көрсетті, ал басқаларында барлық ұлдар қызмет көрсетті. Осылай айналыспаған кезде, олар төменгі орындықта ер адамдарға жақын отырды және тек жарты ет бөлігін алды: жетімдердің үлкені ер адамдармен бірдей мөлшерде, бірақ тағамның қарапайым сипаттамасын алған көрінеді (Афиней IV, 143). Ерлер мен жігіттердің де араласқан шарап құйылған тостағаны болды, бірақ ол бос болған кезде толтырылмаған. Асты әдетте қуанышпен, ән-күймен, музыкамен өткізілетін. Бұл әңгімеден кейін, ол алдымен мемлекеттің қоғамдық істеріне бағытталған, содан кейін соғыстағы ерлік әрекеттері мен атақты адамдардың ерліктері туралы әңгіме болды, олардың мақтауы жас тыңдаушыларды құрметті еліктеуге талпындыруы мүмкін. Осы әңгімеге құлақ асқан жастардың әрқайсысы арнайы тағайындалған офицердің бақылауында болатын. Осылайша сиссития маңызды саяси және білім беру мақсаттарына қызмет етті. Спартандық форматынан айырмашылығы (жоғарыда қараңыз), Криттің көптеген қалаларында жердің барлық жемістері мен қоғамдық жерлерде өсірілген малдың және Периоки төлеген алымның бір бөлігі құдайларға және мемлекетке қызмет етуге, ал екіншісі жалпы тамаққа беріледі, сондықтан ерлер, әйелдер мен балалар жалпы қордан қамтамасыз етіледі. (Аристотельдің саясаты II. 10; Беккер 1272а) Аристотель мен Афинейдің мәліметтеріне сүйенсек, азаматтар өз үлестерін тікелей қоғамдық үстелге төлеу үшін және отбасының әйелдерін тамақтандыру үшін басқа бөлікті алған көрінеді. Алайда бұл әдет барлық уақытта және Криттің барлық қалаларында ғана қолданылған деп айтуға болмайды. Мысалы, Спартаның колониясы Ликксте әдет басқаша болды: сол қаланың азаматтары өздерінің үстелдеріне өздерінің өнімдерінің оннан бір бөлігін қосқан, бұл басқа қалаларда алынған деп есептеуге болады, онда қоғамдық домендер сеситияның төлемдерін төлеуге жеткіліксіз болды. Алайда Ликтуста да, басқа жерлерде де кедей азаматтар мемлекеттік шығынға қолдау тапқан. Басты мәселе - бір ғимараттың Lyctus және Gortyna сияқты қалалардың ересектер мен жастарды қалай орналастыруы. Немесе ақпарат дұры�...
Based on Aristotle and Athenaeus, it appears that citizens received their share directly to pay part to the public table and another part to feed the females of the family. That practice, however, does not appear to have prevailed exclusively at all times and in all the cities of Crete. In Lyctus, for instance, a colony from Sparta, the custom was different: the citizens of that town contributed to their respective tables a tenth of the produce of their estates, which may be supposed to have obtained in other cities, where the public domains were not sufficient to defray the charges of the syssitia. However, both at Lyctus and elsewhere, the poorer citizens were in all probability supported at the public cost. The principal question is how one building would accommodate the adult citizens and youths of towns like Lyctus and Gortyna. Either the information is incorrect, and there was more than one andreion in larger towns, or the number of citizens in each town was small, a hypothesis supported by Xenophon (Hellenica, III, 3), who reported only 40 citizens in a crowd of 4,000 in Sparta. Crete had similar massive numbers of noncitizens.
Маңыздылығы
Сюстия туыстық топтарды біріктіруге қызмет еткен. Бірге соғысатын екі жақтың да татулық кезінде бірге тамақтануына мүмкіндік туғанда, бір-бірімен тығыз қарым-қатынас орнады. Бұл отбасы шын мәнінде "мемлекеттің балалары" болып табылатын үлкен отбасыға айналды. Олар сондай-ақ, азаматтар мен азаматтар арасындағы бөлінуді қамтамасыз етті және Спартада, станцияға және байлыққа негізделген қосымша бөліну, сондықтан ұлтшылдықты дамытудың күшті құралы болды. Геродот (I, 65) спартандықтардың жауынгерлік әрекеті "адамдар кездейсоқ жолдастарынан гөрі батыл және ұят сезімін сезіне білген" әскерлерге әкелгенін атап өтті (Смит 1870). Алғашқыда симпозиумнан айырмашылығы сиссития қарапайымдылық пен салауаттылыққа негізделген болса, Спартада олар бірте-бірте өршіп, сән-салтанатқа бөленді. Агис IV бұрынғы тәртіпті қалпына келтіруге бірнеше рет тырысты, бірақ олар сәтсіздікке ұшырады.