Кіріспе
Ежелгі Грециядағы Афинаның бірінші заң шығарушысы Дракон ( /ˈd//r//eɪ//k//oʊ/; , Drakōn; шамамен б.з.д. 625 – 600 ж.) сондай-ақ Драко немесе Дракон деп те аталады. Ол ежелгі Грециядағы Афинаның алғашқы заң шығарушысы болып есептеледі. Дракон ауызша заң мен қандық дау жүйесін Дракондық конституциямен – жазба кодекспен алмастырды, ол тек сот арқылы ғана қолданылатын болды. Оның аты метафора болуы мүмкін (δράκων сөзінің мағынасы – "көргенді"), ол нақты адамның есімі емес, себебі оның толығымен немесе жартылай ойдан шығарылған тұлға екеніне сенуге негіздер бар. Бұл оның әкесінің аты мен өмірбаянының жоқтығымен дәлелденеді. 19-шы ғасырдан бері "дракондық" (грекше: δρακόντειος drakónteios) деген сөз грек, ағылшын және басқа да еуропа тілдерінде кешірімсіз ережелерді немесе заңдарды білдіреді.
Draco ('/d//r//eɪ//k//oʊ/; , Drakōn; fl. c. 625 600 BC), also called Drako or Drakon, was the first recorded legislator of Athens in Ancient Greece. He replaced the prevailing system of oral law and blood feud by the Draconian constitution, a written code to be enforced only by a court of law. His name may be a metaphor (δράκων literally means "sharp sighted"), not the name of an actual person, since there are reasons to believe that he is also a fiction, entirely or in part. This is supported by the lack of a patronymic and any biographical information. Since the 19th century, the adjective draconian (Greek: δρακόντειος drakónteios) refers to similarly unforgiving rules or laws, in Greek, English, and other European languages.
Өмір
Б.з.б. 622 немесе 621 жылы 39-олимпиада кезінде Дракон оның есімімен байланысты заң кодексін қабылдады. Драконның өмірі туралы көп мәлімет белгілі емес. 10 ғасырдағы Византия энциклопедиясы – Суда мәліметінше, ол Гректердің жеті данасынан бұрын Атика аристократиясынан шыққан болуы мүмкін. Судада оның Эгина театрындағы өлімі туралы халық әңгімесі жазылған: ежелгі гректердің дәстүрлі бейімдеуі бойынша, оның қолдаушылары "оның басына сонша көп бас киім, көйлек және плащ лақтырды, одан ол тұншығып, сол театрдың ішінде жерленді". Оның өлімі туралы шындық әлі де нақты емес, бірақ Дракон афинялықтар тарапынан Афинадан көршілес Эгина аралына қуылғаны және өмірінің соңына дейін сонда тұрғаны белгілі.
Адам өлтіру туралы заң
Көптеген талқылардан кейін афиналықтар б.з.б. 409 жылы заңдарды, оның ішінде адам өлтіру туралы заңды қайта қарастыруға шешім қабылдады. Адам өлтіру туралы заң өте шашыраңқы жазу болып табылады, бірақ ол кісі өлтірушіні сотқа тарту құрбан болған адамның туыстарына жүктеледі делінеді. Жазбаның сақталған бөлігіне сәйкес, қасақана емес кісі өлтіруге жер аудару жазасы берілген. Драк заңының қасақана кісі өлтіруге қандай жаза қарастырғаны белгісіз. Б.з.б. 409 жылы қасақана адам өлтіру өлім жазасымен жазаланды, бірақ Драк заңы: "καὶ ἐὰμ μὲ κ [π]ρονοί[α]ς [κ]τ[ένει τίς τινα, φεύγ]ε[ν]" деп басталады. Бұл сөздердің мағынасы түсініксіз және аудару қиын, бірақ бір ұсынылған аудармасы: "Егер адам білмей тұрып басқаны өлтірсе де, ол жер аударылады" делінеді.
Төрт жүздің кеңесі
Дракон Афина демократиясында үлкен рөл атқару үшін кейінгі конституцияларда дамыған Ареопагтан ерекшеленетін Төрт жүздік кеңесін енгізді. Аристотельдің айтуынша, Дракон заңдарды жазғанмен, ол Афинаның бұрыннан бар, жазылмаған конституциясын ғана заңдастырды, мысалы, лауазымға үміткер болу үшін нақты талаптарды белгіледі. Аристотель Драконның әскери жабдықтарымен қамтамасыз ете алатын барлық еркін адамдарға сайлау құқығын бергенін айтады. Алайда, бұл мәлімдеме нақты дәстүрге негізделмеген, демек, 1998 жылы Велвейдің айтуынша, бұл шындыққа сай келмейді. Олар өздерінен сайланғандардың арасынан Төрт жүздік кеңесін сайлады; тоғыз архонт пен қазынашылар кемінде он миналық мүліктің иесі болған адамдардан, генералдар (стратегтер) және атты әскер командирлері (иппархтар) кемінде жүз миналық мүліктің иесі және оннан асқан, заңды некеде туған балалары бар адамдардан тағайындалды. Осылайша, олар қайтыс болған жағдайда, мүліктері құзырлы мұрагерге өтуі мүмкін болды. Бұл лауазым иелері өткен жылғы питандарды (кеңесшілерді), стратегтерді (генералдарды) және иппархтарды (атты әскер офицерлерін) есептері тексерілгенге дейін есеп беруге міндетті болды. Ареопаг кеңесі заңдардың сақшысы болды және шенеуніктердің заңға сәйкес қызмет атқаруын қадағалады. Өзін зардап шеккен деп санаған кез келген адам, өзіне келген зиян үшін қандай заң бұзылғанын түсіндіріп, Ареопаг кеңесіне шағымдануға құқылы болды. Бірақ, жоғарыда айтылғандай, қарыздар қарызкерлердің өзіне кепілдік ретінде берілді, ал жер аз адамдардың қолында болды.