Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хауард Хоукстың 1949 жылғы фильмі Мен еркек соғыс келіні болдым - Хауард Хоукс режиссерлік жасаған және Кэри Грант пен Энн Шериданды ойнаған 1949 жылғы комедиялық фильм. Фильм "Армияға еркек соғыс келіні сынағы" атты фильмге негізделген, ол америкалық медбикеге үйленген бельгиялық Анри Рошардың (Роджер Шарлиердің псевдонимі) өмірбаянына негізделген. Фильм француз армиясының офицері Анри Рошард (Грант) туралы, ол әйелдер армиясының офицері Кэтрин Гейтс (Шеридан)мен Америка Құрама Штаттарына қайту үшін соғыс қалыңдығы ретінде көрінуі керек.
1949 film by Howard Hawks
I Was a Male War Bride is a 1949 screwball comedy film directed by Howard Hawks and starring Cary Grant and Ann Sheridan. The film was based on "Male War Bride Trial to Army", a biography of Henri Rochard (pen name of Roger Charlier), a Belgian who married an American nurse. The film is about French Army officer Henri Rochard (Grant) who must pass as a war bride in order to go back to the United States with Women's Army Corps officer Catherine Gates (Sheridan).
Сюжет
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Германияда Гейдельбергте француз армиясының капитаны Анри Рошарға Шиндлер есімді өте білікті линза жасаушыны жалдау міндеті беріледі. Ол өзінің жүргізушісі ретінде американдық лейтенант Кэтрин Гейтске тағайындалады, олардың өзара ыңғайсыздығына (бірнеше алдыңғы қақтығыстардан туындаған). Бірден-бір көлік - мотоцикл, оны Армия ережелеріне сәйкес тек Кэтринге ғана айдауға рұқсат етіледі; Анри қосалқы вагонда жүруі керек. Бірнеше рет қақтығысқаннан кейін, үнемі ұрысып тұратын ерлі-зайыптылар баратын жері Бад-Наухаймға жетеді. Қонақ үйде, арқасы ауырып, Екатерина Анридің арқасын массаж жасау ұсынысын күмәнмен қабылдайды. Ол ұйықтап қалған кезде, ол бөлмеден шығуға тырысады, бірақ сыртқы есіктің тұтқасы құлап, оны ішке қамап алады. Ол түнді креслода ыңғайсыз өткізеді. Таңертең ол оның әңгімесін сенуден бас тартады. Ол қонақүй иесінің әйелі сыртқы тұтқаны ауыстырғанын білмейді, сондықтан ол Кэтринге есіктің қалай ашылмайтынын өз көзімен көруін айтса, ол ашылады. Ақырында қонақүй иесінің әйелі бөлмеге келіп, Анриді терезеден тыс жердегі төбеде жасырынуға мәжбүр етеді. Мейрамхана иесінің әйелі Кэтринге бәрін түсіндіреді, бірақ Анри төбеден құлап түспей тұрып. Кейіннен Анри жасырын түрде Шиндлерді іздеуге барады, ол қазір қара базарда жұмыс істейді. Ол Кэтринге көмектесуден бас тартады және оны көргенде, оны танымайтындай етіп көрсетуін айтады. Қара базарға шабуыл жасалып, оны басқалармен бірге ұстайды. Ол қыздан өзінің кім екенін сұрағанда, қыз оның бұрын берген бұйрығына мойынсұнып, оны білетінін айтпайды. Ол түрмеде болған кезде, ол Германиядан кетіп, Францияда өз кәсіпін жалғастыруға қуанышты Шиндлермен кездеседі. Кейіннен ол ашуланған Анриден кешірім сұрайды, ал олар Гейдельбергке оралған кезде олар бір-біріне ғашық болады. Қызыл бюрократия Анри мен Кэтринді әрқайсысы өздерінің рәсімін таңдау алдында азаматтық рәсімде некеге тұруға мәжбүр етеді: Армияның капелланы (Кэтрин) және француз шіркеуі (Генри). Олар Париж қонақ үйінде некелерін құрғанға дейін, Кэтринге таңертең бас басқармаға хабарласуды бұйырады, өйткені оның бірлігі АҚШ-қа қайтарылады. Олар кейіннен Анридің виза алудың жалғыз жолы - американдық солдаттың "зайыбы" ретінде Соғыс қалыңдықтары туралы заңға сәйкес екенін біледі. Көптеген түсініспеушіліктерден кейін, оның жағдайдың ерекшелігіне байланысты, оған онымен бірге жүруге рұқсат беріледі, бірақ жағдайлар мен әскер ережелері оларды түнді бірге өткізуден сақтайды. Әскери-теңіз флотының теңізшілері көлік кемесіне отырғызуға тырысқанда, Анридің соғыс "келіншегі" екенін қабылдамайды. Кэтрин оны әскери медбике ретінде киінуге көндіреді. Алдау жұмыс істейді, бірақ бір рет іске қосылғанда, олардың айла-амалы ашылып, ол тұтқындалады. Кэтрин жағдайдың заңдылығын түсінетін кеме капитанына барады және олар кемедегі түрмеде жеке өмір сүре алады.
In Heidelberg in post World War II Allied occupied Germany, French Army Captain Henri Rochard is given the task of recruiting a highly skilled lens maker named Schindler. He is assigned American Lieutenant Catherine Gates as his driver, much to their mutual discomfort (arising from several prior clashes). The only available transportation is a motorcycle which, due to Army regulations, only Catherine is allowed to drive; Henri has to ride in the sidecar. After several mishaps, the constantly quarreling couple arrive at their destination, Bad Nauheim. At the hotel, bothered by back pain, Catherine warily accepts Henri's offer of a back rub. When she falls asleep, he tries to leave her room, but the exterior door handle falls off, trapping him inside. He spends an uncomfortable night in a chair. In the morning, she refuses to believe his story. Unknown to him, the innkeeper's wife has replaced the exterior knob, so when he tells Catherine to see for herself how the door will not open, it does. Eventually, the innkeeper's wife comes to the room, forcing Henri to hide on the ledge outside the window. The innkeeper's wife explains everything to Catherine, but not before Henri falls off the ledge. Later, Henri goes undercover to search for Schindler, now working in the black market. He refuses to let Catherine help him and tells her that if she sees him to pretend she does not know him. The black market is raided by the authorities, and he is rounded up with everyone else. When he asks her to vouch for his identity, she obeys his earlier order not to reveal that she knows him. While he is in jail, she finds Schindler, who is happy to leave Germany and ply his trade in France. Later, she apologizes to a furious Henri, and by the time they return to Heidelberg, they have fallen in love. Red tape forces Henri and Catherine to be married first in a civil ceremony before they can each have their choice of ceremony: Army chaplain (Catherine) and French church (Henri). Before they can consummate their marriage in a Paris hotel, Catherine is ordered to report immediately to headquarters in the morning, as her unit is about to be shipped back to the United States. They subsequently learn that the only way Henri can get a visa is under the War Brides Act as the "spouse" of an American soldier. After many misunderstandings, caused by the unusual nature of his situation, he is given permission to accompany her, but circumstances and Army regulations conspire to keep them from spending the night together. When they try to board the transport ship, Navy sailors do not accept that Henri is a war "bride". Catherine persuades him to dress as a female Army nurse to get aboard. The deception works, but once underway, their ruse is discovered and he is arrested. Catherine goes to the ship's captain who understands the legalities of their situation, and they finally have some privacy in the ship's brig.
Өндіріс
1948 жылы 28 қыркүйекте түсірілім басталды және актерлер мен экипаж мүшелері аулаған түрлі аурулар салдарынан сегіз айдан астам уақытқа созылды. Шеридан пневмонияға айналған плеврит ауруына шалдықты, бұл екі аптаға түсіруді тоқтатты. Оның денесінде түсіндіруге болмайтын көкпек пайда болды. Грант гепатитке шалдықты, ол желтіректен асқынып, Грант сауығып, шамамен 30 фунт салмақ жинағанға дейін өндіріс үш айға тоқтатылды. Сценарист Чарльз Ледерер ауырып қалған кезде, оның досы Орсон Уэллс оған көмек ретінде қысқаша қуғын-сүргін көрінісінің бір бөлігін жазды. Өндiрiстiң кешiктiрiлуi бюджеттi 2 миллион доллардан асырды. Фильмдер негізінен Германияның Хайдельберг қаласында, Лондонның Шеппертон студиясында және Лос-Анджелестің 20th Century Fox студиясында түсірілді. Король Донован, Чарльз Б. Фитцсимонс, Роберт Стивенсон және Отто Вальдис осы фильмге түсірілген, бірақ олардың барлығы ақыр соңында жойылған.
Filming began on September 28, 1948 and lasted more than eight months due to a variety of illnesses contracted by cast members and crew. Sheridan contracted pleurisy that developed into pneumonia, suspending shooting for two weeks. Hawks broke out in unexplained hives all over his body. Grant came down with hepatitis complicated by jaundice, and production was shut down for three months, until Grant recovered and regained around 30 pounds. When screenwriter Charles Lederer was ill, his friend Orson Welles wrote part of a short chase scene as a favor to him. The delay in production pushed the budget over $2 million. Filming took place primarily in Heidelberg, Germany, London at Shepperton Studios, and Los Angeles at the 20th Century Fox studios. King Donovan, Charles B. Fitzsimons, Robert Stevenson, and Otto Waldis all shot scenes for this film, but all of them were ultimately deleted.
Қабылдау
Фильм 1949 жылдың 19 тамызынан бастап екі апта бойы Грауманның қытай театрында көрсетілді. Нью-Йорктегі премьерасы 1949 жылы 26 тамызда Рокси театрында өтті. Бастапқыда ашылу Радио Сити Музыка залында жоспарланған болатын, бірақ түсіру кешіктірілуі Музыка залының кестесіне қайшы келді. The New York Times басылымының Bosley Crowther басылымы фильмге оң баға беріп, "қатысты ұзақ уақыт" сюжетті құрастыруға жұмсалды, бірақ фильмнің ең жақсы көріністері "жағымсыз нәрселер" болды. Variety басылымы фильмді "қатесіз әзіл-сықақ пен лас шапалақ" деп атап, көбінесе оң баға берді, бірақ ол оқиғаның "тоқтап бітетін жерін табу қиын" деп ойлады. Harrison's Reports оны "Күлкілі күлкілі күрделі комедия" деп атады. Режиссерлік шеберлік пен шапшаңдық, Грант пен Шеридан да өте жақсы жұмыс істейді, олар әзіл-сықақ жағдайларды өте қызықты жолмен шешеді". The Washington Post басылымының Ричард Л. Коу фильмде "күлкі көп болды" деп жазды, бірақ ол комедиялық жағдайлардың көптігін "өлімге дейін жұмыс істеген" деп тапты. "Нью-Йорккер" журналының Филип Хамбургері "Шеридан ханымды өзіне ұшыраған жинақталған ақымақтық үшін кінәлай алмайды (бұл фильмдегі әзіл-оспақ санауға төзімді емес), бірақ ол олармен адам мүмкіндігінше аз жұмыс істейді" деп жазады. Фильмді қарап шығудың жиынтық веб-сайтында Rotten Tomatoes-та 79% балл жинады, бұл 14 сауалнамадағы 11 сыншының оң пікірін білдіреді. Фильм 4,5 миллион доллардан астам табыс жинады, бұл оны 1949 жылдың ең көп табыс тапқан 20-шы фильміне айналдырды. Ол сондай-ақ Говард Хоукстың сол кездегі ең жоғары табысты 3-ші фильмі болды, ол тек сержант Йорк (1941) және Қызыл өзен (1948) фильмдерінен кейін қалды.
The film played Grauman's Chinese Theatre for two weeks starting August 19, 1949. Its New York premiere was on August 26, 1949, at the Roxy Theatre. The opening was originally scheduled for Radio City Music Hall, but filming delays placed the opening in conflict with the Music Hall's schedule. Bosley Crowther of The New York Times wrote a generally positive review, finding that a "tediously long time" was spent setting up the plot but that the film's best scenes were "convulsingly zany stuff". Variety was also mostly positive, calling the film "a smash combo of saucy humor and slapstick", though it thought that the story had "trouble finding a point at which to end." Harrison's Reports called it "An hilariously funny sophisticated comedy The direction is bright and snappy, and both Grant and Sheridan do very good work, romping through the farcical situations in a highly amusing way." Richard L. Coe of The Washington Post wrote that there were "a good many laughs" in the film, though he found too many of the comedic situations to consist of "the obvious worked to death". Philip Hamburger of The New Yorker was negative, writing, "One cannot blame Miss Sheridan for the accumulated inanities to which she is subjected (the antics in this film are too childish to bear enumeration), but she does as little with them as humanly possible." The film holds a score of 79% on review aggregation website Rotten Tomatoes based on 11 out of 14 surveyed critics giving it a positive review. The film grossed over $4.5 million, making it 20th's biggest earner of 1949. It was also Howard Hawks' 3rd highest grosser to that time, behind only Sergeant York (1941) and Red River (1948).