Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ұлыбритания заңнамасы 1795 жылғы "Бейбіт жиналыстар туралы" заң (36 Geo. 8) британ парламентімен 1795 жылдың желтоқсанында бекітілді, оның мақсаты қоғамдық жиналыстардың санын елу адамға дейін шектеу болды. Бұл жақсы танымал "Екі актінің" екіншісі (сонымен қатар "Гаггинг акттері" немесе "Гренвилл мен Питт заңдары" деп те аталады), екіншісі 1795 жылғы сатқындық туралы заң. Сонымен қатар, бұл заңға сәйкес, лекция оқып, пікір алмасу залдарын салу үшін магистраттың лицензиясы қажет болды.
Great Britain legislation
The Seditious Meetings Act 1795 (36 Geo. 3. c. 8) was approved by the British Parliament in December 1795; it had as its purpose was to restrict the size of public meetings to fifty persons. It was the second of the well known "Two Acts" (also known as the "Gagging Acts" or the "Grenville and Pitt Bills"), the other being the Treason Act 1795. It also required a magistrate's license for lecturing and debating halls where admission was charged and policies discussed.
Өмірбаян
Бұл заңдар тиімді болды. Алайда, егер Якобин пивоханасы клубтары елу адамға дейін шектелсе және сәйкеспесе, олар бүлікшіл жиналыстар туралы заңнан қашып құтыла алды. Сондай-ақ, бүлікшіл, сатқын немесе құдайды қорлайтын сөздер үшін жеке адамдарға қарсы іс-қимылға кедергі жасалды, өйткені тыңшылар мен стенографтар мұндай ортада табылмай оңай көшіре алмады. Алхаустың пікір таластырушылары заңға қарсы пікірлерді заң сотында қудалау қиын болатын жасырын жолдармен жеткізе алды. Еуропадағы төңкеріс кезеңінде британ парламенті патшалықтағы бүлікшіл қозғалыстарды болдырмауға тырысты. 1790 - 1800 жылдар аралығы саяси реформаны қорғау үшін қарқынды дәрістер мен қоғамдық баяндамалардың бірі болды, олар француз революциясының қағидаларымен ұқсастығы үшін әдетте "якобиндік кездесулер" деп аталды. Сол кезеңдегі ең танымал уағыздаушылардың бірі Джон Тельволл болды, ол "Екі іс-әрекетті" өзіне және оның ілімдеріне қарсы зорлық ретінде түсіндірді. Оның кездесулеріне көп адам қатысып, заңдарды мақұлдағаннан кейін, заңның сақталуын қалаған көптеген заңгерлер кедергі келтірді. Сол сияқты, сол кезде парламенттік реформаны қолдау ниетімен көптеген қоғамдар болды. Олар парламенттің тек аристократияға ғана емес, халыққа да тең дәрежеде өкілдік етуін қалады. Халық достары қоғамы - қоғамның осы түрінің үлгісі. "Тұрақтандырарлық кездесулер туралы" заңда саяси кездесулер өткізілетін кез келген орын, мысалы, бөлме немесе ғимарат, кез келген заңның, конституцияның, үкімет пен патшалықтардың саясатының әділетсіздігін талқылау мақсатында тәртіпсіздік үйі деп жариялануы және жазалануы тиіс деп көрсетілген. Төңкеріс жиналыстары туралы заңның және басқа да осындай заң шығару органдарының нәтижесінде Халық достары қоғамы сияқты қоғамдар тұтқындалудан немесе өлім жазасынан қорқып таратуға мәжбүр болды.
This legislation was reasonably effective. However, provided that Jacobin alehouse clubs were restricted to fifty persons and avoided corresponding, they were able to dodge the Seditious Meetings Act. Also, actions against individuals for seditious, treasonous or blasphemous words was hindered as spies and shorthand writers could not easily transcribe undiscovered in such an environment. Alehouse debaters could convey anti establishment sentiments in oblique ways that were difficult to prosecute in a law court. In a period of revolution in Europe, the British Parliament attempted to avoid any seditious movement in the kingdoms. The period between 1790 and 1800 was one of intense lectures and public speeches in defence of political reformation, which, for the similarities with the French Revolution principles, were usually named "Jacobinic meetings". One of the most famous preachers in the period was John Thelwall, who interpreted the "Two Acts" as a violence against him and his teachings. His meetings used to reach a large number of people and, after the approval of the acts, were disturbed by many legalists who wished to see the law being respected. Similarly, there were many societies at the time with the intention of advocating for parliamentary reform. Specifically, they wanted Parliament to more equally represent the people instead of just the aristocracy. The Society of the Friends of the People is an example of this type of Society. The Seditious Meetings Act stated that any place, like a room or building, where political meetings took place, with the purpose of discussing the injustice of any law, constitution, government and policy of the kingdoms, must be declared a house of disorder and punished. As a result of the Seditious Meetings Act, and other similar types of legislature, societies, like the Society of the Friends of the People, were forced to disband out of fear of arrest or execution.