Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хулио Эррера и Обес:Хулио Эррера и Обес (; 9 қаңтар 1841 жыл, Монтевидео 6 тамыз 1912 жыл, Монтевидео) - Уругвайдың саяси қайраткері.
Julio Herrera y Obes (January 9, 1841, Montevideo – August 6, 1912, Montevideo), was a Uruguayan political figure.
Өмірбаян
Геррера и Обес Колорадо партиясына қарасты. Ол өзінің бұрынғы президенті Сауд Арабиясының кеңесшісі болды және биліктен әскерилерді алып тастаған ауысу процесінде маңызды рөл атқарды. Оның немере інісі - Julio Herrera y Reissig.
Herrera y Obes belonged to the Colorado Party. He had been an adviser to his predecessor, and was instrumental in the transition process that displaced the military from power. His nephew was the poet Julio Herrera y Reissig.
Уругвай президенті
Ол Уругвайдың конституциялық президенті болып 1890 жылдан 1894 жылға дейін қызмет етті. Ол көмекшілерін достарының шағын тобынан таңдады және атқарушы биліктің сайлауда және Бас Ассамблеяның құрамында жетекші рөл атқаруға тиіс екендігіне сенімді болды. Бұл саясатты "бағыттаушы ықпал" деп атаған Колорадо партиясының бір секторы бұрынғы президент Лоренцо Батль и Граудың ұлы Хосе Батль и Ордонес бастаған. Ол 1894 жылы наурыз айында өзінің өкілеттігі аяқталғаннан кейін, көз алдында нақты, тұрақты мұрагері жоқ.
He served as constitutional President of Uruguay from 1890 to 1894. He selected his aides from among a small group of friends and was convinced that the executive had to play a leading role in elections and the makeup of the General Assembly. This policy, called the "directing influence," was resisted by a sector of the Colorado Party led by José Batlle y Ordóñez, son of the former president, Lorenzo Batlle y Grau. He resigned in March 1894 on completion of his term of office, without a clear, permanent successor in sight.
Төрайымнан кейінгі кезең
1894 жылы ішкі пікірталастардан кейін Бас Ассамблея жаңа президент (1894-97) ретінде кетіп бара жатқан әкімшіліктің ішкі шеңберінің мүшесі Хуан Идиарте Борданы тағайындады. Бірақ Эррера и Обес пен Идиарте Борда Ұлттық партияны ашуға қол жеткізді, өйткені соңғысына екі қарсылас партия арасындағы 1872 жылғы келісімде келісілген төрт департаменттің тек үшеуі ғана берілді, ал 1897 жылы бұл наразылық мұрасы Бланко күштерінің қарулы көтерілісіне әкелді. Көтерілісті Бразилияның Рио-Гранде-ду-Сул штатынан шыққан фермерлік отбасынан шыққан каудильо Апарисио Саравия басқарды, ол шекараның екі жағында да әскери және саяси істерге араласты. Саравия революциясы сайлау кепілдігі, құпия дауыс беру және пропорционалды өкілдіктің туын көтерді. Президент Борда өлтірілген кезде әскери іс-қимыл жағдайды шешпеген еді. Сенаттың президенті (Жалпы Ассамблеяның жоғарғы палатасы) Хуан Линдольфо Куэстас (1897-1903) 1899 жылға дейін уақытша президент болып қызмет етті, содан кейін конституциялық президент болып сайланды. Куэстас тез арада Ұлттық партиямен бейбіт келісімге қол қойып, оған Уругвайдың алты департаментін басқаруға мүмкіндік берді және барлық азаматтарға саяси құқықтарын уәде етті. Клерикальдыққа қарсылық білдірген Куэстас Рим католиктік дінін ұстануға шектеулер қойып, монахтар мен діни қызметкерлерді елге кіргізуге тырысты.
In 1894, after much internal debate, the General Assembly appointed Juan Idiarte Borda, a member of the inner circle of the departing administration, as the new president (1894–97), following the interim administration of Duncan Stéwart, Herrera y Obes's immediate successor. But Herrera y Obes and Idiarte Borda had succeeded in irritating the National Party, when the latter was granted control of only three of the four departments agreed on in the 1872 pact between the two rival parties, and in 1897 this legacy of discontent led to an armed uprising by Blanco forces. The insurrection was led by Aparicio Saravia, a caudillo from a ranching family originally from the Brazilian state of Rio Grande do Sul who was involved in military and political affairs on both sides of the border. The Saravia revolution raised the flag of electoral guarantees, the secret ballot, and proportional representation. Military action had not yet decided the situation when President Borda was assassinated. The president of the Senate (the upper house of the General Assembly), Juan Lindolfo Cuestas (1897–1903), served as provisional president until 1899, when he was elected constitutional president. Cuestas quickly signed a peace agreement with the National Party, giving it control over six of Uruguay's departments and promising all citizens their political rights. An anticlericalist, Cuestas placed restrictions on the exercise of Roman Catholicism and tried to prevent admission to the country of friars and priests.