Paideia Proposal

Кіріспе

Білім беру реформасы жоспары Пайдея ұсынысы - 1982 жылы Мортимер Адлер ұсынған K12 білім беру реформасы жоспары. Адлер көп еңбек еткен автор болды. Оның білім беру реформасы жөніндегі Пайдея ұсынысына сілтемелер төмендегі сілтемелерде көрсетілген бірнеше кітаптарында кездеседі.

Оқыту және оқыту стилі

Ұсыныстың мәні үш қажетті оқыту түріне және тиісті оқыту түрлеріне қатысты: не білуі, қалай білуі және неге білуі: олардың бірі балабақша мен бірінші сыныптан кейінгі қазіргі тәжірибеде жоқ. Дидактикалық оқыту (дәстүрлі дәріс беру) дәстүрлі жүйеде қолданылатын негізгі оқыту әдісі болды. Оның мақсаты - ұйымдастырылған білім немесе фактілерді алу. Адлер білімнің осы түріне ең аз мән берді, ол әдетте уақыт өте келе жоғалады деп, мысалы, оған осылай берілген барлық ақпаратты ұмытып кеткенін мәлімдеді. Коучинг оқушының оқу, жазу, сөйлеу, тыңдау, есептеу, проблеманы шешу, бағалау, өлшеу және сыншыл шешімді қолдану сияқты үйрену дағдыларын игеру үшін жүргізіледі. Біліктіліктер - әдеттер, естеліктер емес, сондықтан естеліктерден гөрі ұзаққа созылады, әсіресе түсінікке негізделмеген естеліктер. Сонымен қатар, дағдыларды да өткір сақтау керек, және олар Сократ әдісі арқылы алынған түсініктен аз тұрақты. Сократ семинары (кеңейтілген талқылау) негізгі идеялар мен құндылықтарды түсінудің жалғыз жолы болып табылады. Бұл білімді дидактикалық оқыту немесе коучинг арқылы алуға болмайды. Талқылаудың негізі оқулықтар бола алмайды, бірақ идеялар мен құндылықтарға қатысты көркем шығармалар немесе мәтіндер болуы керек. Адлер біздің мұғалімдеріміз бұған мүлдем дайын емес дейді. Семинарлар екі өлшеммен құрылады. Тік өлшемде мұғалім түсінікті идеяларды дамытуға бағытталған сұрақтарды ұсынады және тапсырады (алдын ала белгіленген тақырыпты қамтуға емес). Дискуссияның көлденең өлшемінде сұрақтарға жауап ретінде студенттердің барлық мүмкін жауаптары талқыланады. Егер семинар екі өлшемде де ашық болса немесе негізінен горизонталь өлшемге бағытталса, ол бос және бағытталмайтын болуы мүмкін. Егер оны екі өлшемде де бағыттап, басқаратын болса немесе басты назарды тік өлшемге аударса, ол дидактикалық және догматикалық болады. Семинар стилі тақырыпқа және қатысушыларға байланысты әртүрлі болады, бірақ Адлер өзінің рецептін ұстанатын және сонымен қатар жоғары білім алушы болатын кез келген мұғалім өзінің студенттеріне де шабыттанған және өмір бойы білім алушыларға айналуға мүмкіндік бермеуі мүмкін деп санайды.

The essence of the proposal involved three necessary types of learning and respective types of teaching: knowing what, knowing how, and knowing why: One of these was lacking from present day practice after kindergarten and first grade. Didactic instruction (traditional lecturing) was by and large the primary mode of teaching being applied in the traditional system. Its purpose was for the acquisition of organized knowledge or facts. Adler placed the least value on this form of knowledge, arguing that it generally fades away with time, asserting for example that he had forgotten almost all of the information imparted to him in this fashion. Coaching is performed so that the student may acquire the skills of learning, such as reading, writing, speaking, listening, calculating, problem solving, estimating, measuring, and exercising critical judgement. Skills are habits, not memories, thus are much more durable than memories, especially memories not based upon understanding. Skills must also be maintained to remain sharp, and are less durable than the understanding achieved through the Socratic method. The Socratic seminar (extended discussion) is the only path to understanding basic ideas and values. This cannot be acquired through didactic teaching or coaching. The basis of discussion cannot be textbooks, but must be works of art or text that deal with ideas and values. Adler states that our teachers are totally untrained for this. Seminars would be constructed in two dimensions. In the vertical dimension, the teacher would provide and order questions aimed at the development of understanding ideas (not for covering predetermined ground). In a horizontal dimension, discussion would be open to all possible answers from students in response to the questions. If a seminar is too open in both dimensions, or focused primarily within the horizontal dimension, it may become loose and undirected. When it is directed and controlled in both dimensions or focused primarily on the vertical dimension, it becomes didactic and dogmatic. Seminar styles would vary widely depending on subject matter and participants, but Adler felt that any teacher who follows his prescription and is also a superior learner, cannot fail to allow his students to also become inspired and lifelong learners.