Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антонио Гримани (1434 жылы 28 желтоқсан - 1523 жылы 7 мамыр) - Венеция догы. Бұған дейін ол Венеция флотының қолбасшысы болған.
Antonio Grimani (28 December 1434 – 7 May 1523) was the Doge of Venice from 1521 to 1523. He had previously served as commander of the Venetian navy.
Өмірбаян
Ол Венецияда салыстырмалы кедей, бірақ асыл Гримани отбасында дүниеге келді және алғашқы жылдары саудагер болып жұмыс істеді, көп ұзамай қаладағы ең маңыздылардың бірі болды. 1494 жылы ол капитан генерале да мар (теңіздің бас қолбасшысы) болды, бұл салыстырмалы түрде оңай іс болды, өйткені ол бейбіт кезеңде Адриатика жағалауындағы венециандық операцияларды басқаруға мәжбүр болды. Бірақ 1499 жылы Венеция мен Осман империясы арасындағы жаңа соғыс басталғанда, оның тәжірибесі жетіспеушілігі екі күйретуші жеңіске әкелді (Сапиенца, 19 тамыз және Зонкио, алты күннен кейін). Гриманиге өлім жазасы берілмек, бірақ ол Шерсо аралына сүргінге айдалды. Алайда көп ұзамай 1509 жылы ол Римге қашып барып, бас сауғалады. Ұлдарының арашаласуына арқа сүйеген ол 1509 жылы Венецияға қайта оралды. Оның саяси байланыстары көп ұзамай оған маңызды әкімшілік міндеттерді жүктеді және болашақта дог болып сайлануына негіз болды (1521 жылдың 6 шілдесі). Таққа отырған кезде жасы ұлғайған ол 1521 жылғы Италия соғысына республиканы бастап, Франциск I-нің жалғыз одақтасы болды. Алайда, Бикокка шайқасында француз жеңілгеннен кейін, ол соғыстың барысы туралы алаңдаушылық білдірді; бірақ ол 1523 жылы қайтыс болды, ал оның орнын алмастырған Андреа Гриттиге Киелі Рим императоры Карл V-мен келісімге келу қалдырылды. Ол Катерина Лорданға үйленген. Догтың 1493 жылы кардинал болған ұлы Доменико Гримани оның өмірінен үш айға ғана ертерек қайтыс болды.
He was born in Venice into a relatively poor, but noble Grimani family and in his early years he worked as a tradesman, soon becoming one of the most important ones in the city. In 1494 he was created capitano generale da mar (sea commander in chief), a relatively easy task as he had to lead the Venetian operations along the Adriatic coast in a peaceful period. But when in 1499 a new war between Venice and the Ottoman Empire broke out, his lack of experience led to two crushing defeats (Sapienza, 19 August, and Zonchio, six days later). Grimani was threatened with the death penalty, but this was turned into a mild exile on the island of Cherso. Soon, however, he fled taking refuge in Rome in 1509. Thanks to the intercession of his sons, he could return in Venice in 1509. His political ties soon gained him important administrative charges and created the basis for his future election as doge (6 July 1521). Aged by the time he assumed the throne, he led the Republic into the Italian War of 1521, the only ally of Francis I of France that did not abandon him. Following the French defeat at the Battle of Bicocca, however, he grew concerned about the course of the war; but he died in 1523, and it was left to his successor, Andrea Gritti, to achieve a settlement with Charles V, Holy Roman Emperor. He was married to Caterina Loredan. The doge's son, Domenico Grimani, who'd become a cardinal in 1493, survived him by just three months.