Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мукаддам (مقدم) - әртүрлі азаматтық немесе діни лауазымды адамдарға арналған араб тіліндегі атақ. Ортағасырлық Үндістанның парсы жазбаларына сәйкес, мукаддамдар, хоттар мен човдхурилермен бірге мемлекет пен шаруалар арасындағы тұқым қуалайтын ауылдық араласшылар ретінде әрекет етті. Дели сұлтандығы кезінде пайда болған мукаддами жүйесіне ең алғашқы сілтеме ХІІІ ғасырдың алғашқы онжылдықтарына жатады, ол кезде Хасан Низами мукаддамалар делегациясының Сұлтан Кутб-уд-Дин Айбаққа сый-тартулар ұсынғаны туралы жазды. Мұқаддамдарға өздерінің қарамағындағы аудандарда кірістер жинау тапсырылды, олар үшін 2,5% сыйақы немесе осы сомаға тең жерді тегін жалға алу төленді. Мукаддамдардың әлеуметтік-экономикалық мәртебесі уақыт өте келе өзгерді; Алауддин Халджидің кіріс реформалары кезінде олардың көпшілігі дәстүрлі артықшылықтарын жоюдан кедейленді. Алайда басқа дәуірлерде мукаддамдар "артық бағаға араб және ирак аттарына мініп, әдемі киім киіп, жоғары санаттағы адамдар сияқты өмір сүретін" бай адамдар болған. Уақыт өте келе, мукаддамдар мен човдхурилер өздерінің жерлерінде жер иеленушілердің ерекшеліктерін қабылдады, кейбіреулері тіпті Моғол дәуірінде Заминдар мәртебесіне ие болды. Мұқтадамдар өздерінің мәртебесін мемлекет тарапынан алып тастауы мүмкін. Тиджания, Шадилия, Рахмания және басқа да суфилік ордерлерде мукаддам - суфилік жолдың студенті (мурид немесе дервиш), оған басқа студенттерге жолды үйретуге көмектесу үшін оның Жетекшісі (шах, пир немесе муршид) уәкілеттік берген. Ливандағы мукаддамдар - өздерінің діни қауымының саяси басшылары. Соңғы мукаддамдар 17 ғасырдың басында жоғалып кетті.
Muqaddam (مقدم) is an Arabic title, adopted in other Islamic or Islamicate cultures, for various civil or religious officials. As per the Persian records of medieval India, muqaddams, along with khots and chowdhurys, acted as hereditary rural intermediaries between the state and the peasantry. Originating during the Delhi Sultanate, the earliest known reference to the muqaddami system dates from the first decades of the 13th century, when Hasan Nizami wrote of a delegation of muqaddams offering gifts to Sultan Qutb ud Din Aibak. Muqaddams were tasked with revenue collection in the areas under their jurisdiction, for which they received either 2.5% as remuneration or rent free land equalling that amount. The socio economic status of muqaddams varied over time; during the revenue reforms of Alauddin Khalji, many were impoverished due to the abolition of their traditional privileges. However, in other periods the muqaddams "were prosperous enough to ride on costly Arabi and Iraqi horses, wear fine clothes, and behave like members of the upper classes". Over time, muqaddams and chowdhurys took on the characteristics of landed gentry in their respective localities, with some even attaining the status of Zamindars during the Mughal period. Muqaddams could be dispossessed of their status by the state. In the Tijaniyyah, Shadhiliyyah, Rahmaniyyah, and other Sufi orders, a muqaddam is a student of the Sufi path (a murid or dervish) who has been authorized by his/her Guide (aka shaikh, pir, or murshid) to assist in teaching the path to other students. In Lebanon, the muqaddams were the political leaders of their religious community. The last muqaddams disappeared in the beginning of the 17th Century.