Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Федералды жылжымайтын мүлік кеңесі - 1921 жылы Қазынашылық департаментінде құрылған АҚШ-тың федералды агенттігі. Ол федералды мүлікті басқаруға арналған (Ұлттық орман және Жерді басқару бюросы сияқты мемлекеттік жерлерді қоспағанда). Ол Хардинг пен Кулидж әкімшілігінде белсенді болды. Рузвельт пен Трумэн әкімшілігінің кезінде осы есіммен басқа кеңес жұмыс істеді. Бұл жолы, басқармаға ең алдымен, үлкен федералды жылжымайтын мүлік иеліктеріне салық салудан босату салдарынан салықтық түсімдердің жоғалуының мемлекеттік және жергілікті билік органдарына әсерін зерттеу тапсырылды. Сондай-ақ, ол артық мүлікті сатуды ынталандыру және қосымша мүлікті сатып алуды азайту арқылы осындай зиянды азайтуға тырысты. Бүгінде басқа ресурстармен қатар, федералды ғимараттар да Жалпы қызметтер басқармасымен басқарылады.
The Federal Real Estate Board was a United States federal agency established in 1921 within the Treasury Department to manage federal properties (excluding public lands such as National Forests and Bureau of Land Management land), with its purpose being to reduce expenses by coordinating the use of real estate across federal agencies. It was active in the Harding and Coolidge administrations. A different board of the same name was active during the Roosevelt and Truman administrations. This time, the board was primarily tasked to study the impact on state and local governments of the loss of tax revenue due to the exemption from taxation of the vast federal real estate holdings. It also sought to mitigate such damages by encouraging the sale of surplus property and minimizing the acquisition of additional property. Today federal buildings, among other resources, are managed by the General Services Administration.
Бірінші Федералды жылжымайтын мүлік кеңесі (1922)
1921 жылы 8 қарашада президент Уоррен Хардингтің атқарушы бұйрығы "Үкіметтің күнделікті ісі мен әкімшілігінде экономика мен тиімділікті арттыру" және "мемлекеттік қаражатты жұмсаудың бірыңғай бизнес қағидаттары мен әдістерін қолдану" үшін әртүрлі басқармалар құруды талап етті. Осы бұйрық бойынша 1922 жылы 18 ақпанда "Жылжымайтын мүлік сатып алу, сату және жалға беру жөніндегі үкіметтің қызметін үйлестіру" үшін Федералды жылжымайтын мүлік кеңесі құрылды. Ол сол жылдың 14 сәуірінде алғаш рет жиналды. Ал, бұл кеңестің құрылуын Ұлттық жылжымайтын мүлік кеңестерінің қауымдастығы мақтады, олар үкіметтің федералды жылжымайтын мүлікті басқару әдістерін жақсартуды талап етті. Қауымдастықтың айтуынша, кеңес құру "Реалторлардың ризашылығымен" орындалады; ол өз қызметін үкіметке сатып алуға, жалға алуға және үкімет үшін мүлікпен айналысуға көмектесу үшін ұсынды. Кеңесті жылжымайтын мүлік жөніндегі бас геодезист басқарды және оған федералды жылжымайтын мүлікті иеленетін, иеленген немесе басқаша бақылайтын әрбір федералды ведомствоның өкілі кірді. Алғашқы жылы басқарма кейбір ірі қалалардағы үкіметтің меншігіндегі ғимараттарға федералдық агенттіктерді орналастыруды жүзеге асырды және жаңа сатып алулар жасаудан бұрын артық мүлікті пайдалану арқылы болашақ өсімді қамтамасыз етуді жоспарлады. Кеңес түрлі ведомстволар мен агенттіктер арасында жылжымайтын мүлік қажеттіліктерін үйлестірудің жетіспеушілігіне байланысты проблеманы шешуге бағытталған. Ол 1000-нан астам мүлікті жалға беруді және бірнеше мүлікті сатуды мақұлдады. 1922 жылы кеңес Федералды үкімет қолданатын стандартты жалға алу шартын жасады. Басқарма Ұлттық жылжымайтын мүлік кеңестерінің қауымдастығынан жалға беру шартын қайта қарауды, оның "меншік иесі мен үкіметке бірдей әділ" екендігін қамтамасыз етуді сұрады.
An executive order by President Warren Harding on November 8, 1921, called for the creation of various boards "to promote economy and efficiency in the routine business and administration of the Government", and "in the application of uniform business principles and methods to the expenditure of public funds". Under this order, the Federal Real Estate Board was created on February 18, 1922, to "coordinate the activities of the Government relative to the purchase, sale, and rental of real property". It first met on April 14 of that year. The creation of the board was lauded by the National Association of Real Estate Boards, who had been advocating for improvements in the government's methods of managing federal real estate. The association said creation of the board "meets with the hearty approval of Realtors"; it tendered its service to the government to aid in the acquisition, leasing, and disposition of property for the government. The board was led by the Surveyor General of Real Estate and included a representative of every federal department that owned, occupied, or otherwise controlled federal real estate. In its first year, the board effected the location of federal agencies into government owned buildings in some large cities and planned to meet future growth by using surplus property before making new acquisitions. The board was focused on addressing a problem caused by the lack of coordination of real estate needs across different departments and agencies. It approved over 1000 property leases and the sale of several properties. In 1922, the board created a standard lease to be used by the Federal Government. The board asked the National Association of Real Estate Boards to review the lease, to insure it was "uniformly just to the owner and to the government".
Есептер
1923 жылдың 30 маусымында басқарма төрағасы берген есепте басқарманың бөлініп жатқан жерлерді тапқаны айтылған, себебі ведомстволар мен агенттіктер арасында алдын ала үйлестіру болмаған. Ол басқармаға он жылдық мерзімге барлық жылжымайтын мүлік қажеттіліктерін болжауды және әкімшілік функциялар үшін стандартты кеңістік талаптарын нақтылауды ұсынды. Ол басқарманың 2500 жалға беру шартын бекіткенін, 100 мүлікті сатуды және тағы 24 мүлікті сатып алуды мақұлдағанын хабарлады. Сонымен қатар, ол мемлекеттік меншіктің құны 1 179 778 031 долларды құрайтынын анықтады. 1924 жылдың 30 маусымына қарай мүлiктiң жалпы құны 1 542 655 511 доллар болды және басқарма барлық мүлiк туралы жазбаларды жинақтауды аяқтады. Өткен жылы 2000 астам жалға алу келісімшарты бекітілді. Басқарма соғыс департаментіне қажет емес әскери мүлікті басқа ведомстволарға беруді үйлестірді; сондай-ақ мұндай мүлікті сатуды үйлестірді. 1924 жылғы баяндамада сондай-ақ, Соғыс департаменті, Әскери-теңіз флоты департаменті, Ардагерлер бюросы, Мемлекетаралық сауда комиссиясы және Пошта кеңсесі өздерінің мүліктері туралы ақпаратты басқармаға бере алатын жылжымайтын мүліктердің жақсы жұмыс істейтін орталық департаменттеріне ие екендігі атап өтілді; баяндама басқа ведомстволарды осындай бөлімшелерді құруға шақырды. 1925 жылғы жылдық есепте 3200-ден астам жалға беру шарттарын, аренданың өсуін және 23 сатып алу мен 81 сатуды, негізінен әскери мақсатта, мақұлдағанын атап өтті. Онда Форт-Левенворттың бір бөлігінің Соғыс департаментінен Әділет департаментіне берілуі және Аляскадағы 23 әскери резервацияның сатылуы туралы айтылған. 1926 жылғы есепте жалға берілген жалға берілген жерлер, сондай-ақ сатып алынған және сатылған жерлер туралы мәлімет берілді. Ол көбірек ақша үнемдеу үшін жаңа саясатты жариялады: егер қолданыстағы ғимаратта орын болса, кеңес жаңа жалға беру шарттарын мақұлдамайды; егер орынның жарамдылығы туралы сұрақтар туындаса, орынның жарамсыздығын дәлелдеу міндеті жаңа орынды сұраған агенттікке тиесілі болды; кеңестің екінші жаңа саясаты - лауазымды адам үшін 100 шаршы фут, ал бағыныстылар үшін 60 шаршы фут орын жеткілікті болды. 1927 жылғы басқарманың есебіне жалға алу шарттарын құжаттау мен жалға алудың өсуін қорытындылаудан басқа, Калифорния штатының Иньо округіне қарасты Биг Пайн күндізгі мектебінің Ішкі істер департаментінен Ауыл шаруашылығы департаментіне ауыстырылғаны жазылған. Сонымен қатар, ол қосымша орын сұрату үшін одан да қатаң рәсімдер жасалатынын мәлімдеді, бұл Федералды үкімет төлейтін жалға қосымша үнемдеуді көздейді.
A June 30, 1923, report by the board chairman reported that the board had already found underutilized real estate due to there having been no prior coordination between departments and agencies. It recommended that the board undertake a forecast of all real estate needs for a ten year period, and specify standardized space requirements for administrative functions. It reported that the board had approved over 2500 leases, approved the sale of 100 properties, and approved the purchase of 24 others. It also determined that the value of federal property was $1,179,778,031 not including public lands. By June 30, 1924, the total value of property was $1,542,655,511 and the board had completed compiling the records on all property. In the prior year, over 2000 leases were approved; the board noted that lease amounts—rent paid by the government—on a number of post offices were increasing. The board coordinated the transfer of military property no longer needed by the Department of War to other departments; it also coordinated the sale of any such property. The 1924 report also noted that the War Department, Navy Department, Veterans' Bureau, Interstate Commerce Commission, and the Post Office already had well functioning central departments of real estate that could provide the board with information on their properties; the report urged other departments to create such units. The board's 1925 annual report was similar, noting the approval of over 3,200 leases, rising rents, and approval of 23 purchases and 81 sales, mostly for the military. It noted the transfer of part of Ft. Leavenworth from the War Department to the Department of Justice, and the sale of 23 military reservations in Alaska. The 1926 report continued detailing the leases approved, as well as property bought and sold. It announced new policies in an attempt to save more money: the board would not approve new leases if there was suitable space available in an existing building; if there was any question about suitability, the burden to prove the space was not suitable was with the agency requesting new space; the board's second new policy was that 100 square feet of space for an official, and 60 square feet for subordinates was sufficient. The board's 1927 report, in addition to documenting leases and summarizing rent increases, noted the transfer of the Big Pine Day School in Inyo County, California from the Department of Interior to the Department of Agriculture. It also announced even tighter procedures to be followed to request additional space, with the aim of further savings in rent paid by the Federal Government.
Екінші Федералды жылжымайтын мүлік комитеті (1939)
Екінші кеңес 1939 жылғы 14 қаңтардағы 8304 атқарушы бұйрықпен құрылды және 1951 жылғы 6 қыркүйектегі 10287 атқарушы бұйрықпен жойылды.
The second board was established by Executive Order 8304 of January 14, 1939, and abolished by Executive Order 10287 of September 6, 1951.
1943 жылғы есеп
Басқарма "Федералды меншіктегі жылжымайтын мүлікке қатысты мемлекеттік және жергілікті мемлекеттік құрылымдарға берілетін федералды жарналар" атты есеп шығарды. Бұл баяндамада басқарма федералды мүлік бойынша мүлік салығынан түсетін түсімдердің жоғалуын өтеуге қатысты және ең қарапайым шешім мүлікті жеке меншік мүлік сияқты салыққа салуға мүмкіндік беру болып табылады. Бірақ ол мұны әділетсіз деп қабылдамады, өйткені федералды мүлік көбінесе жеке меншік емес жергілікті қоғамдастыққа пайда әкелді. Оның ойынша, кейбір мүлік түрлері үшін салықтың орнына өтемақылық федералдық төлемдер әділ болады. Басқарманың айтуынша, мемлекеттік басқару мен жергілікті қызметтерді қамтамасыз ететін ғимараттар, мысалы, кеңселер, пошта кеңселері, сот ғимараттары, кеден кеңселері және ақша шашу орындары салықтан немесе өтемақыдан босатылуы керек. Сондай-ақ карантиндік станциялар, есірткі фермалары, иммиграциялық станциялар, түзеу мекемелері, ауруханалар мен зираттар сияқты адамдарға қамқорлық көрсету үшін пайдаланылатын мүліктер де босатылды. Ұлттық қорғаныс үшін пайдаланылған мүлік туралы кеңес 1939 жылдың 8 қыркүйегінен кейін сатып алынған мүлік үшін өтемақы төлеу керектігін айтты.
The board issued a report entitled "Federal Contributions to State and Local Governmental Units with Respect to Federally Owned Real Estate". In this report, the board considered compensating for loss of property tax revenue on federal property, and concluded the simplest solution would be to let the property be taxed the same as privately owned property. But it rejected this as inequitable because federal property often provided local community benefits that private property did not. It felt instead that compensatory federal payments in lieu of taxes for certain classes of property would be equitable. The board said that property that provided general government administration and local services, such as office buildings, post offices, courthouses, customs offices, and mints should be exempt from taxation or compensation. Also exempt were properties used for the care of people, such as quarantine stations, narcotics farms, immigration stations, reformatories, hospitals, and cemeteries. With regard to property used for national defense, the board said compensation should be made for properties acquired after September 8, 1939.
Трумэн әкімшілігі
1949 жылы 5 шілдеде президент Гарри Трумэн Сенаттың 41-жолына вето қойды, бұл Рено қаласына Невада штатының Құрама Штаттары Орман қызметіне тиесілі жердің жанында жасалған көшелерді жақсарту үшін 1620 доллар төлейді. Трумэн кейбір юрисдикциялардың федералды меншіктегі мүлік бойынша салықтық түсімдерді жоғалтудан қиындықтарға тап болғанын мойындады, бірақ мұндай мүлік үкіметаралық иммунитет доктринасы бойынша босатылған деп мәлімдеді. Трумэн Реноға ерекше көңіл бөлінуі осындай өтініштерді одан әрі көтермелейтінін айтты; 1943 жылы кеңес ұсынғандай, барлық федералды меншікті қамтитын жалпы бағдарламаны Конгресс жүзеге асыруы керек. Трумэн кеңесті 1951 жылдың 6 қыркүйегіндегі 10287 бұйрығы бойынша жойды.
On July 5, 1949, President Harry Truman vetoed Senate Bill 41, which would have paid the city of Reno, Nevada, $1,620 for street improvements made near a property owned by the United States Forest Service. Truman acknowledged that some jurisdictions suffered hardships due to loss of tax revenue on federally owned property, but stated such property was exempt under the doctrine of intergovernmental immunity. Truman went on to say that special consideration for Reno would encourage further such requests; a general program addressing all federally owned property, as recommended by the board in 1943, should be pursued by Congress instead. Truman abolished the board by Executive Order 10287 of September 6, 1951.