Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Boeing Model 200 Monomail - 1930 жылдардың басындағы американдық пошта ұшағы.
The Boeing Model 200 Monomail was an American mail plane of the early 1930s.
Жобалау және әзірлеу
Ұшақ көлік ұшағы үшін дәстүрлі екіұшақты конфигурациядан ауысты, оның орнына бір ғана, төменгі, барлық металл консольді қанаты болды. Ұшақтың аэродинамикалық тиімділігіне қосылған, кері тартылатын қону тетігі мен ағынды фюзеляж. Бір үлгісі Боинг пен АҚШ армиясы (Y1C 18 атауымен) бағалау үшін жасалды, бірақ бұқаралық өндіріс жүргізілмеді, ал ұшақ ақырында Боинг флотына Сан-Франциско-Чикаго әуе пошта бағытында 1931 жылдың шілдесінен қосылды. Екінші нұсқасы 221 модель ретінде жасалды, оның фюзеляжы 8 дюймге (20 см) созылып, жабық кабинада алты жолаушыны тасымалдауға арналған жүк сыйымдылығының бір бөлігін құрбан етті; бірақ жалғыз ұшқыш ашық пилот кабинасында отырды. Бұл нұсқа алғаш рет 1930 жылы 18 тамызда ұшты. 200 және 221 модельдері де, ақыр соңында, 221A модельінде трансконтиненттік қызмет үшін өзгертілді, екі ұшақ та сегіз жолаушыға арналған кабинаны беру үшін ұшақ фюзеляжының аздап созылуымен. Бұл ұшақтар United Air Lines компаниясының Шайен-Чикаго бағытында ұшқан. Мономайлдың озық дизайны қозғалтқыш пен винт технологиясының жоқтығынан кедергі болды. Өзгермелі сопақшалар мен қуатты қозғалтқыштар пайда болған кезде, бұл жобаны Боингтің 247-ін қоса алғанда, көп қозғалтқышлы ұшақтармен асырып кетті. Алайда, Мономайлдың көптеген жетістіктері 1930 жылдардың басындағы ең озық бомбалаушы және ұшақ ұшақтарының дизайнына енгізілген, Боинг B 9 және 248 үлгісі (кейіннен USAAC-тің P 26 Peashooter-і болып дамыды).
The aircraft marked a departure from the traditional biplane configuration for a transport aircraft, instead featuring a single, low set, all metal cantilever wing. Retractable landing gear and a streamlined fuselage added to the aerodynamic efficiency of the aircraft. A single example was constructed for evaluation by both Boeing and the US Army (under the designation Y1C 18) but no mass production ensued, and the aircraft eventually joined Boeing's fleet on the San Francisco Chicago air mail route from July 1931. A second version was developed as the Model 221, with a fuselage stretched by 8 inches (20 cm) that sacrificed some of its cargo capacity to carry six passengers in an enclosed cabin; the single pilot, however, sat in an open cockpit. This version first flew on 18 August 1930. Both the Model 200 and the Model 221 were eventually modified for transcontinental service as the Model 221A, with slight fuselage stretches to give both a cabin for eight passengers. These aircraft were flown on United Air Lines' Cheyenne Chicago route. The advanced design of the Monomail was hampered by the lack of suitable engine and propeller technology. By the time variable pitch propellers and more powerful engines were available, the design had been surpassed by multi engined aircraft, including Boeing's own 247. However, many advancements of the Monomail were incorporated into the designs of the most advanced bomber and fighter aircraft of the early 1930s, the Boeing B 9 and the Model 248 (later developed into the P 26 Peashooter of the USAAC), respectively.