New Zealand Midland Railway Company

Кіріспе

Жаңа Зеландияның Мидленд темір жолы компаниясы Кристчерч пен Греймут арасындағы Мидленд желісін және Оңтүстік аралдағы Нельсон темір жолын ішінара салды. Бұл Жаңа Зеландиядағы бірнеше жекеменшік теміржол компанияларының бірі болды және Веллингтон мен Манавату теміржол компаниясының табысына сәйкес келмеді.

Тарих

1880 жылдары Жаңа Зеландияның экономикасы Ұзақ депрессияның тұсына түсіп, Жаңа Зеландия үкіметі (Vogel темір жолдарына едәуір инвестиция салған) темір жолға қосымша инвестиция салуға мүмкіндік бермеді. Шығыс және Батыс жағалау және Нельсон темір жолы туралы заң темір жолды жеке кәсіпорын мен сэр Артур Дадли Добсон, Алан Скотт және С. Я. Фелл Лондонға қаржыгерлерді компанияны ілгерілетуге қызықтыру үшін барды. Веллингтон мен Манавату теміржол компаниясы 1880 жылдары (1881) Веллингтонның солтүстігіндегі Батыс жағалау желісін салу үшін құрылды. 1885 жылы шілдеде депутация Жаңа Зеландияның Мидленд теміржол компаниясы болып табылатын комитеттің ұсынысын қабылдады. Компания 1886 жылы үкіметпен он жыл ішінде Крайстчерч пен Нельсон арасында Бруннертон (кейін Бруннер) арқылы 235 миль (376 км) темір жол салу туралы келісімшарт жасасты. Бұл үшін 2,5 млн фунт төленген. Компанияға құрылыс жұмыстарына жұмсалған әрбір 20 шиллинг үшін 10 шиллинг жер беріледі. Капитал жеткіліксіз болғандықтан және Лондондық менеджмент Жаңа Зеландиядағы темір жол құрылысының шындықтарынан алыс болғандықтан, оның сәттілікке жету мүмкіндігі аз болды. Компания Брюннерден бастап құрылысты бастады және Нельсон бөлімінде Grey Valley-тен Рифтонға қарай, Нельсонға дейінгі желі Stillwater-те Greymouth-тан Christchurch желісіне ауысты. 1890 жылы ғана Кентербери аяғында жұмыс басталды, Спрингфилдтен Паттерсонс-Крикке дейінгі 5,5 мильді жалға алу келісім-шарты Дж. & A. Anderson Ltd. Крайстчерч қаласы. Бұл жұмыстың ішінде Ковай өзені мен Паттерсон сағасының үстінен темір жол өткелдері де бар еді. Компанияның ақшасы түсіп, 1894 жылдың соңында Батыс жағалауда құрылыс тоқтады. Спрингфилд бөлімінде тек Ковай көпірлері мен Отарамаға дейінгі 4,5 мильді темір жол ғана темір жол ретінде пайдалануға болатын. Паттерсонс Крик виадугының іргетасы орнатылған, бірақ болаттан жасалған құрылысты әлі де жасау және орнату керек еді. Сондықтан 1895 жылы мамыр айында үкімет компанияның активтерін тартып алып, 1881 жылғы темір жол құрылысы және жер туралы заңға сәйкес жұмыстарды аяқтады. Бұл мәселе бойынша тараптар арасында заңдық даулар мен сот іс-әрекеттері басталды, бірақ бұл мәселе Англиядағы құпия кеңесте 1903 жылдың мамырына дейін шешілген жоқ. 1898 жылы қоғамдық жұмыстар бөлімі жұмысын қайта бастады. Үкімет 131 км жолды, 21 станцияны, 80 көпірді, 3 туннельді, 6 локомотивті және жылжымалы құрамды (жеті жолаушы вагоны мен үш тоқал машинасы) өз қолына алды. Компанияға 150 000 фунт стерлинг төленді. Темір жолды 1895 жылдың 25 мамырынан бастап NZR жүргізді, ал 1900 жылдың 23 шілдесінен бастап оның меншік құқығы үкіметке берілді.

In the 1880s, New Zealand's economy was in the grips of the Long depression and the New Zealand Government (with considerable investment in Vogel railways) was in no position to make further investment in railways. The East and West Coast and Nelson Railway Act was passed to enable the railway to be built and operated by private enterprise and a deputation of Sir Arthur Dudley Dobson, Alan Scott and C. Y. Fell visited London to interest financiers in promoting a company. The Wellington and Manawatu Railway Company was also established in the 1880s (1881) to build the West Coast line north of Wellington. In July 1885 the deputation accepted an offer from a committee that became the New Zealand Midland Railway Company. The company contracted with the Government in 1886 to build 235 miles (376 km) of railway between Christchurch and Nelson via Brunnerton (later Brunner) within ten years. The fee for this was £2.5m. The company was to get 10 shillings of land for every 20 shillings spent on construction. With insufficient capital and a London management remote from the realities of railway construction in New Zealand it had little chance of success. The company commenced construction from Brunner and on the Nelson Section heading up the Grey Valley towards Reefton, the line to Nelson diverged at Stillwater from the Greymouth to Christchurch line. It was not until 1890 that work commenced at the Canterbury end, the contract for the 5.5 miles from Springfield to Pattersons Creek being let to J. & A. Anderson Ltd of Christchurch. The work was to include steel viaducts over the Kowai River and Pattersons Creek. The company ran out of money and construction ceased on the West Coast in late 1894. On the Springfield section only the Kowai bridges and 4.5 miles to track to Otarama were usable as a railway. The foundations for Pattersons Creek viaduct were in place but the steel superstructure still had to be manufactured and erected. So in May 1895 the Government seized the company's assets and completed works under the Railways Construction and Land Act 1881, on the grounds that the contract had expired with the works incomplete. Legal argument and court actions between the parties ensued and was not finally resolved by the Privy Council in England until May 1903. In 1898 the Public Works Department took over and resumed work. The government took over 131 km of track plus 21 stations, 80 bridges, 3 tunnels, 6 locomotives and rolling stock (seven passenger cars and three brake vans). A token payment of £150,000 was made to the company. The railway was worked by NZR from 25 May 1895 and ownership was vested in the Government from 23 July 1900.

Қозғаушы күш

Компания негізінен 4 4 0 танк локомотивтерін жұмыс істеді. Жаңа Зеландия теміржол департаменті сатып алған кезде 1887 жылы Насмит Уилсон жасаған алғашқы бес локомотив LA класына жатқызылды. Соңғы локомотив D класы болды.