Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Банатска Топола - Сербия Республикасының Солтүстік Банат округінің Кикинда муниципалитетіне қарасты ауыл. Ол Воеводина автономиялық провинциясында орналасқан. Ауылда 1066 адам тұрады (2002 жылғы санақ бойынша), оның 570 (53,47%) - этникалық сербтер, ал 434 (40,71%) - этникалық мажарлар. Ауыл Кикинда қаласынан оңтүстікке қарай 18 шақырым жерде орналасқан. Әкімшілік тұрғыдан, Винкайд деп аталатын елді мекен Банацка Тополаның бір бөлігі ретінде жіктеледі.
Banatska Topola is a village in the Kikinda municipality, in the North Banat District of the Republic of Serbia. It is situated in the Autonomous Province of Vojvodina. The village has a population of 1,066 (2002 census) of which 570 (53.47%) are ethnic Serbs and 434 (40.71%) are ethnic Hungarians. The location of the village is 18 kilometers south of the city of Kikinda. Administratively, the settlement named Vincaid is also classified as part of Banatska Topola.
Атауы
Сербия тілінде ауыл Банатска Топола немесе Банатска Топола, венгр тілінде Töröktopolya, ал неміс тілінде Banat Topola деп аталады.
In Serbian, the village is known as Банатска Топола or Banatska Topola, in Hungarian as Töröktopolya, and in German as Banat Topola.
Тарих
Бұл жерде Бронза дәуірінің аяғында, шамамен б.з.д. 1200 жылы адам өмір сүргенін көрсететін көптеген археологиялық табылмалар бар. Бронза дәуірінің құрал-саймандарының кездейсоқ табылғандары Кикинда ұлттық мұражайында сақталады. Басқа табылған заттар кейінгі кезеңдерде сарматтардың өмір сүргенін дәлелдейді. Орта ғасырларда қазіргі ауылдың аумағында бірнеше елді мекендер болған. Алайда XVIII ғасырдың екінші жартысына дейін бұл аймақтағы жерлер ылғалды жерлер мен саздан тұратын. Қазіргі ауыл 1766 жылы Габсбургтер әкімшілігінің кезінде серб шекарашыларымен құрылған, бірақ олар көп ұзамай су тасқынынан аймақты тастап кетті. 1781 жылы 1783 жылы жерді көршілес Ново Милошеводан граф Богдан Карачсоний сатып алды, содан кейін ылғалды жерлерді құрғату процесін бастады. 1790 жылы ол осы ылғалды жерлердің ортасында ауыл құрып, оны неміс және венгр отбасыларымен қоныстандырады. 1778 жылға дейін аймақ Темесуар банаты деп аталатын бөлек Габсбург провинциясының бөлігі болды. Бұл провинция 1778 жылы жойылғаннан кейін, бұл аймақ Габсбургтер Венгрия Корольдігінің құрамына кірген Торонтал округіне кірді. 1848-1849 жылдары ауыл автономиялы Сербия Воеводинасының, ал 1849-1860 жылдары Сербия воеводинасының және Австрияның жеке тажы жері Темешвар банатының құрамына кірді. Ол Бацка Торонталь ауданының (1849-1850) және Воеводстводағы Гросбетшерек ауданының (1850-1860) құрамына кірді. 1860 жылы воеводство жойылғаннан кейін ауыл қайтадан Торонтал округіне қосылды. 1899 жылы рим-католик шіркеуі салынды. 1910 жылғы санақта ауылда негізгі тіл неміс, ал екінші ең көп сөйлейтін тіл венгр тілі болды. 1918 жылы ауыл алдымен Банат Республикасының, содан кейін (Банат, Бачка және Баранья аймағының бөлігі ретінде) Сербия Корольдігінің және ақырында Сербтер, хорваттар және словендер Корольдігінің (кейін Югославия деп аталды) бөлігі болды. 1918-1919 жылдары ауыл Банат, Бачка және Баранья аймағының бөлігі болды, сондай-ақ (1918-1922 жылдар аралығында) Велики Бечкерек ауданының бөлігі болды. 1922 жылдан 1929 жылға дейін ауыл Белград облысына, ал 1929 жылдан 1941 жылға дейін Дунай бановинасына қараған. 1931 жылғы деректерге сәйкес, ауылда ең көп сөйленген тіл - венгр тілі, ал екінші орында неміс тілі тұрды. 1941 жылдан 1944 жылға дейін ауыл Тік оқтың билігі астында болды және ол Германияның Сербияны басып алған аймағындағы Банат автономды аймағының бөлігі болды. 1944 жылдан бастап ауыл Югославияның автономиялық Воеводинасының құрамына кірді, ол 1945 жылдан бастап Югославияның құрамында жаңа социалистік Сербияның бөлігі болды. 1944 жылы Югославиядағы Екінші дүниежүзілік соғыс оқиғаларының салдарынан, неміс ұлтының бір бөлігі жеңілген неміс армиясымен бірге аймақтан кетіп қалды. Сол аймақта қалғандарды коммунистік лагерьлерге жіберді. Түрме лагерлері таратылғаннан кейін (1948 жылы) қалған неміс халқының көпшілігі Югославиядан кейінгі онжылдықтарда, негізінен экономикалық себептермен, кетіп қалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін (1946 жылы) Босния мен Герцеговинадан келген кейбір (негізінен этникалық серб) отбасылар ауылда қоныстанды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі халық санағы ауылдағы венгрлердің көпшілігін көрсетті. 1971 жылғы санақтан кейін ауылдың көпшілігі сербтер.
There are numerous archaeological findings which are pointing to human presence in this area in the late Bronze Age, around 1200 B. C. Accidental findings of Bronze Age tools are kept in the Kikinda National Museum. Other findings provide evidence of the presence of Sarmatians in later periods. During the Middle Ages there existed several settlements in the area of the present day village. However, up to the second half of the 18th century, the land in this area was composed of wetlands and fens. The modern village was founded during Habsburg administration in 1766 by Serb frontiersmen, but they soon abandoned the area because of the flooding. In 1781 1783, the land was bought by Count Bogdan Karácsony from neighbouring Novo Miloševo, who then started the process of drying up the wetlands. Around 1790, he founded the village in the middle of these wetlands, which he settled with German and Hungarian families. Until 1778, the area was part of a separate Habsburg province known as the Banat of Temeswar. After the abolishment of this province, in 1778, the area was included into the Torontal County within the Habsburg Kingdom of Hungary. In 1848 1849, the village was part of autonomous Serbian Vojvodina and in 1849 1860 part of the Voivodeship of Serbia and Banat of Temeschwar, a separate Austrian crown land. It was part of the Batschka Torontal District (1849 1850) and Großbetschkerek District (1850 1860) within the voivodeship. After the abolishment of the voivodeship in 1860, the village was again included into Torontal County. A Roman Catholic church was built in 1899. In 1910 census, main spoken language in the village was German and the second largest spoken language was Hungarian. In 1918, the village firstly became part of the Banat Republic, then (as part of the Banat, Bačka and Baranja region) part of the Kingdom of Serbia and finally part of the Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes (later renamed to Yugoslavia). In 1918 1919, the village was part of the Banat, Bačka and Baranja region and also (from 1918 to 1922) part of the Veliki Bečkerek district. From 1922 to 1929, the village was part of the Belgrade Oblast and from 1929 to 1941 part of the Danube Banovina. According to 1931 data, main spoken language in the village was Hungarian and the second largest spoken language was German. From 1941 to 1944, the village was under Axis occupation and was part of the Banat autonomous region within German occupied Serbia. Since 1944, the village is part of autonomous Yugoslav Vojvodina, which (from 1945) was part of new socialist Serbia within Yugoslavia. In 1944, as a consequence of World War II events in Yugoslavia, one part of Yugoslav citizens of German ethnicity left from the area, together with defeated German army. Those who remained in the area were sent to communist prison camps. After prison camps were dissolved (in 1948), most of the remaining German population left Yugoslavia in subsequent decades, mainly because of economic reasons. After World War II (in 1946), some (mainly ethnic Serb) families from Bosnia and Herzegovina settled in the village. Post WW2 population censuses recorded Hungarian ethnic majority in the village. Since 1971 census, the village have a Serb majority.