Кіріспе

Француз саясаткері Камиль Гьясинте Одилон Барро (Camille Hyacinthe Odilon Barrot; 19 шілде 1791 – 6 тамыз 1873) – француз саясаткері, 1848–49 жылдары король Луи-Филипптің кезінде қысқа мерзімге министрлер кеңесінің төрағасы болған.

Ерте өмір

Барро Вильфорт қаласында дүниеге келген. Ол заңгерлер отбасынан шыққан, оның әкесі Тулуза адвокаты және Луи XVI-ның өліміне қарсы дауыс берген Конвент мүшесі болған. Одилон Барроның ең алғашқы естеліктері 1795 жылғы қазан айындағы көтеріліс болды. Ол Сент-Сир әскери мектебіне жіберілді, бірақ кейін заң оқу үшін Лицей Наполеонға ауысты және 1811 жылы Париж адвокатурасына қабылданды. Ол либерал саясаткер Гиллоум Ксавье Лаббей де Помпиердің (1751–1831) немересіне үйленді. Ол Адольф Барро мен Фердинанд Барроның ағасы болды. Ол мемлекеттік кеңес және кассациялық сот алдында адвокат болған, сондай-ақ екінші монархия орнаған кезде қуғынға ұшыраған саясаткер Жан Майлге кеңсесіне орналастырылды. Барро ақырында екі лауазымды да иеленді. Оның монархия үкіметіне наразылығы кейбір саяси сот істерін жүргізуде көрінді. 1820 жылы үш министрдің қол қойған бұйрығымен кез келген адамды тұтқындауға және ұстауға рұқсат беретін заңға қарсы шыққандықтан, ол сотқа шақырылды, бірақ ақталды. Лафайетт және басқалармен тығыз байланыста болғанымен, ол олардың үкіметті құлату жоспарларына қатыспады, бірақ 1827 жылы "Өзіңе көмектес, аспан да көмектеседі" ("Aide toi, le ciel t'aidera") деген атпен белгілі қауымдастыққа қосылды.

Монархия

Ол 1830 жылдың наурызында Карл X-ке жолдаған үндеуге қол қойған 221 депутатқа қоғам ұйымдастырған банкетте төрағалық етті және күшпен жауап беруге дайын екенін мәлімдеді. 1830 жылдың 26 шілдесіндегі жарлықтардан кейін Ұлттық гвардияға қосылып, төңкеріске белсенді қатысты. Ол "Hôtel de ville" ғимаратында отырған және уақытша үкімет құрған муниципалдық комиссияның хатшысы ретінде, депутаттар палатасына либералдық топтардың патша сайлауда қоятын талаптарын баяндайтын наразылық хатты жеткізуге міндеттелді. Ол радикалды республикашылдарға қарсы конституциялық монархия идеясын қолдады және Карл X-ті Франциядан шығарып салу үшін таңдалған үш комиссардың бірі болды. Отанына оралғаннан кейін Сена департаментінің префекті болып тағайындалды. Оның париждік халыққа жасаған ұступтары және Карл X министрлерін сотқа беруді талап етушілерге көрсеткен кешірімділігі, ұқсас жағдайларда Жером Петионмен салыстыруға себеп болды. Луи-Филипптің үкіметі оның реформаларға деген ұмтылысын толыққанды қанағаттандырмады, ол династияға адалдығын сақтай отырып, "монархияның негізін кеңейтуді" үнемі талап етті. 1831 жылы Эур департаментінен депутаттар палатасына қайта сайланды. 1832 жылдың маусым айында генерал Ламарктың қосылуына орай өткен демонстрациядан кейін, ол Луи-Филипппен болған сұхбатында демократтардың пікірін білдірді, бұл сұхбаттың толық мәтіні оның "Мұраларында" келтірілген. Кейіннен, бүлікшінің бірі атынан кассация сотында сөйлеген сөзі арқасында, соғыс кеңесінің үкімдері жойылды. 1842 жылы Орлеан герцогінің қайтысы Барро партиясына ауыр соққы болды, олар Париж графының таққа отыруы жағдайында Орлеан герцогинясының регенттігін Немур герцогінің регенттігімен алмастыруға тырысты. 1846 жылы Барро Жақын Шығысқа сапар шегіп, революцияның бастапқы кезеңдеріне екінші рет қатысу үшін уақытында оралды. Ол Францияның түрлі қалаларында наразылардың банкеттерін ұйымдастырды және төңкерістен сақтану үшін сайлау реформасын талап етті. Ол өзінің шешендігімен дайындаған төңкерістің күшіне толыққанды баға бере алмады және 1830 жылғы бағдарламаны ұстанды. 24 ақпанда палатада герцогиняның регенттігін қолдауға тырысты, бірақ жартылай шаралардың уақыты өткенін түсінді.

Екінші республика

1848 жылғы революциядан кейін Барро республикаға мойын бұрып, генерал Кавиньяққа қолдау көрсетті. 1848 жылдың желтоқсан айында республика президенті сайлауында Наполеон 5,434,266 дауыспен жеңіске жетті, ал Кавиньяққа 1,448,107 дауыс түсті. Наполеон 1848 жылдың 20 желтоқсанында белгіленген мерзімінен бір күн бұрын ант берді және Барро мен консерватор Фредерик Альфред Пьер, граф де Фаллуды қамтитын министрлік тағайындады. Барро әділет министрі және «Наполеон болмаған кезде министрлер кеңесінің төрағасы» болды. Ұлттық сайлаудан кейін Құрылтай жиналысы 1849 жылдың 28 мамырында алғашқы отырысын өткізген Заң шығарушы жиналысқа алмастырылды. 1849 жылдың 2 маусымында тағы да Барро басқарған жаңа министрлік жарияланды. Оның құрамында де Токвиль сыртқы істер министрі болды. Наполеон 1849 жылдың 31 қазанында бұл министрлікті таратып жіберді. Жаңа министрлікте «Наполеон болмаған кезде төраға» болған жоқ. Бір биографтың сөзінше, Барро либералдық шараларды қабылдауға үміттенген, бірақ президенттің ашық қақтығыстан аулақ болу мақсатына қызмет еткеннен кейін қызметтен босатылды.

Кейінгі мансап

1851 жылдың желтоқсан айындағы төңкерістен кейін Баро Наполеонды мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптауға тырысқандардың бірі болды. Ол қысқа мерзімге түрмеге қамалып, шамамен он жылға саяси өмірден шеттеді. 1869 жылы Эмиль Олливьердің реформа үміттерімен шақырылып, орталықсыздандыру жөніндегі парламенттік емес комитеттің төрағалығын қабылдап, ол қайтадан мемлекеттік істерге араласты. Империя құлағаннан кейін, Луи-Филипп тұсында оны қолдаған Адольф Тьерс оны Мемлекеттік кеңестің президенті етіп тағайындады, бірақ денсаулығы нашарлап, Бугивальда қайтыс болғанда бұл лауазымда бір жылдай ғана болды. Пол Тюро Дангин Бароны "ең салтанатты шешілмейтін, ең ойлы ақылсыз, ең бақытты амбициялы, халықтың сарайындағы ең қатал сарайшыл" (le plus solennel des indécis, le plus méditatif des irréfléchis, le plus heureux des ambitieux, le plus austere des courtisans de la foule) деп сипаттаған.