Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Баскаль көпірінің құрылысы
1877 жылғы көпір мен оның аналогтары, XIX ғасырдың ортасындағы ең көп таралған көпір болса да, Чикагоның кеме қатынасы мен жылжымайтын мүлік индустриясы тарапынан сынға алынды. XIX ғасырдың соңында кемелердің көлемі ұлғайды, ал айналмалы көпірлердің ортаңғы жақтаулары кеме қатынасына қауіп төндірді. Сонымен қатар, әрбір айналмалы аралық көпірдің айналасында үлкен рұқсат алуды талап етті, бұл көпірдің жанында доктау қондырғыларын дамытуға кедергі келтірді. Чикаго өзенінің бойында ашық жердің жетіспеушілігіне байланысты жылжымайтын мүлік және кеме компаниялары айналма аралықтарға қатысты барған сайын сынға түсті. 1890 жылға дейін бұл мәселеде ешқандай прогресс жасалмады, сонда АҚШ Конгресі АҚШ Соғыс министрлігіне су жолдары арқылы жаңа көпірлер салуға және навигацияға қауіп төндіретін қолданыстағы көпірлерге өзгерістер енгізуге рұқсат берді. 1892 жылы Чикагода бұл нұсқаулық іске асырылды, өйткені АҚШ Армиясының инженерлік корпусы Канал-авенюдегі жаңа ғана аяқталған көпірді алып тастауға бұйрық берді. Сол жылы қала инженерлері қауіпті айналмалы көпірдің орнына басқа да қолайлы жолдарды қарастыра бастады. Іздестіру Чикагодағы Шерцер Ролинг Лифт Компаниясы мен Чикагоның қоғамдық жұмыстар департаменті қалалық инженері Джон Эриксонның арасында келіспеушілік туды. Бұл көпірдің ең қарапайым түрі болса да, инженерлер көп ұзамай-ақ оның іргетасына салмағын түсіріп, нашар салынған іргетастарды құлатып тастағанын анықтады. Эриксон өз қызметкерлеріне АҚШ пен Еуропадағы басқа көпiрлердi зерттеуге нұсқау берiп, ақырында Тауэр көпiрi (1894) орынды бастау нүктесi болатынын тапты. Патентсіз, салмақ орталығының тұрақты және қарапайым механикалық қозғалысы бар модельді көпірмен 1900 жылы Эрикссон Чикаго қалалық кеңесін нашарлап бара жатқан бес айналмалы көпірдің орнын толтыру үшін қаражат бөлуді ұсынды. Алғашқы бес көпір 1902 жылы Клайборн-плейс (кейін Кортленд-авеню) қаласында, Солтүстік тармақ каналы (1903) мен Чикаго өзені (1904) арқылы Дивизион-көшеде, Калумет өзені арқылы 95-ші көшеде (1903) және Солтүстік тармақ каналы арқылы Батыс даңғылында (1904) салынған. Сол уақытта Шерцер компаниясы Чикаго каналынан жеті жылжымалы көпір салдырды, олар жуырда кері бұрылған Чикаго өзенінен үлкен ағындыларды қабылдау үшін кеңейтілді. Чикагоның санитарлық округінің бақылауымен салынған бұл көпірлерді қоғамдық жұмыстар департаменті емес, инженерлер корпусы ғана мақұлдаған. 1904 жылы қала Чикаго өзеніндегі қалғаны ауыстыратын облигациялар шығаруға рұқсат алды. Эриксон 1905 жылы көпірдің ерекшеліктерін Шерцер компаниясына және Санитарлық округке жіберді. Санитарлық және кеме каналы арқылы өтпелі көпірдің өнертапқышы Джон В. Пейдждің дизайны 1905 жылдың наурыз айында спецификацияларға сәйкес келмеуіне байланысты қабылданбады. Scherzer компаниясы екі бөлек жобаны ұсыну үшін конкурстық мерзім аяқталғанша күтті; олардың екеуі де сәйкес келмегендіктен қабылданбады. Эриксонның ізашарлық еңбегімен жасалған трионикалық стильдегі баскульді көпір үшін екі келісімшарт жасалды; бір келісімшарт 81 369 долларға (1905) Джексон және Корбет компаниясына субструктура үшін, ал екіншісі 111 983 долларға (1905) Роемхелд және Галерея компаниясына суперструктура жұмыстарына қатысты. Шешімнен кейін Шерцер Эрикссонмен келіспеушілігін сотқа алып келіп, Қоғамдық жұмыстар департаменті Шерзерге "жаман ниетпен, алаяқтықпен және заңсыз" көпір дизайнын ұсынуға тыйым салған деп мәлімдеді. 1905 жылдың тамызында келісімге қол жеткізілді, ал жаңа Солтүстік даңғыл көпірінің құрылысы 1906 жылдың басында басталды. Эриксон Қоғамдық жұмыстардың көпір бөлімінен шығарылды және көпірдің дизайны бойынша бақылау Томас Г. Пихлфельдт басқаратын жеке әкімшілік ұйымға берілді. Алайда, Пилфельдт басшылығымен қалада триниондық баспалдақ дизайнына деген артықшылықты білдіру жалғасты.
The 1877 bridge and its counterparts, while the most common bridge of the mid 19th century, were criticized by both the shipping and real estate industries of Chicago. As the 19th century came to a close, shipping vessels had grown larger, and the swing bridges' center piers had become navigational hazards. In addition, each swing span required a large clearance around the bridge, preventing the development of docking facilities near the bridge. As open land along the Chicago River grew scarce, real estate and shipping companies grew increasingly critical of the swing spans. No progress was made on the issue until 1890, when the United States Congress gave the United States War Department the authorization to build new bridges over waterways, and to force changes to existing bridges that posed a hazard to navigation. In 1892, the directive was enforced in Chicago when a just completed bridge at Canal Avenue was ordered removed by the U. S. Army Corps of Engineers. That year, the city's engineers began to study suitable alternatives to the hazardous swing span bridge. The search generated disagreement between the Scherzer Rolling Lift Company of Chicago and Chicago Department of Public Works City Engineer John E. Ericson. Although the rolling lift bridge (a type of bascule bridge) was mechanically the most simple alternative, engineers soon discovered that the span applied its load in a rolling motion on its foundation, crumbling poorly built foundations. Ericson directed his staff to investigate other bridges in the U. S. and Europe, eventually finding that the Tower Bridge (1894) would be an appropriate starting point. With a model bridge that was patent free, had a fixed center of gravity and simple mechanical motion, in 1900 Ericson prompted the Chicago City Council to allocate funding to replace five deteriorating swing span bridges. The first five bridges were built at Clybourn Place (later Cortland Avenue) in 1902, Division Street over both the North Branch Canal (1903) and the Chicago River (1904), 95th Street over the Calumet River (1903) and at Western Avenue over the North Branch Canal (1904). During the same period of time, the Scherzer Company built seven of their rolling lift bridges over the Chicago Sanitary and Ship Canal, which was widened to accommodate larger flows from the recently reversed Chicago River. These bridges, built under the authority of the Chicago Sanitary District, only needed to be approved by the Corps of Engineers, not the Department of Public Works. By 1904, the city had obtained permission to issue bonds to replace the rest of the swing bridges on the Chicago River. Ericson sent the Scherzer Company and the Sanitary District specifications for the bridge in 1905. A design by John W. Page, the inventor of a bascule bridge over the Sanitary and Ship Canal, was rejected in March 1905 due to noncompliance to specifications. The Scherzer Company waited until the bidding deadline to submit two separate designs; both of these were also rejected due to noncompliance. Two contracts were bid out for the trunnion style bascule bridge that Ericson had pioneered; one contract for $81,369 (1905) went to the Jackson and Corbett Company for the substructure, and one for $111,983 (1905) went to the Roemheld and Gallery Company for superstructure work. After the decision, Scherzer brought its argument with Ericson into court, arguing that the Department of Public Works had "maliciously, fraudulently and unlawfully" prohibited Scherzer from bidding their bridge design, which they claimed was both superior in quality and less expensive. A settlement was reached in August 1905, and construction for the new North Avenue Bridge began in early 1906. Ericson was removed from the Public Works' bridge division and control over bridge design was passed to a separate administrative entity headed by Thomas G. Pihlfeldt. However, under Pihlfeldt's guidance the city continued to express preference for the trunnion bascule design.
2007-2008 жылдардағы көпірлерді ауыстыру
Ескілігі мен техникалық қызмет көрсетудің жоғары шығындарына байланысты 2007-2008 жылдары орнына тұрақты арақашықты көпiр салынды. Жаңа көпір - бұл биіктігі бірдей, бірақ ұзындығы екі есеге жуық, тұрақты аралықтағы гибридті аспалы / кабельді көпір. Бастапқы көпірдің ені екі жолақты болды; жаңа көпірдің төрт жолақты және жаяу жүргінші жолдары бар, бұл көпірден күн сайын 40 000 көлік жүретін тығындардан арылуға көмектеседі. Джеймс МакХью құрылыс компаниясы жаңа көпірдің бас мердігері болды. Жаңа Солтүстік даңғыл көпірінің жобаларын бірнеше факторлар шектеді. Өзеннің шығыс жағалауында темір жол желісі жұмыс істейді, сондықтан көпірден өту немесе көпірден өту қажет. Чикаго өзенінің жағалауы ашық сақталып, одан әрі даму үшін пайдаланылуы тиіс еді. Құрама Штаттардағы жағалау күзетшілері көпірдің тік биіктігі 5 метр болуы керек деп талап етті. Ақырында, Гус аралының солтүстік шетінде орналасқан және Чикагоның аспан сызығына ашық көзқараспен қараған жаңа өткел көркем көрінетін болуы керек еді. Болат бағасының өсуіне байланысты жаңа баспалдақ көпірдің құрылысы жоққа шығарылды. Көлденеңінің ұзындығы таза аспалы көпір үшін тым қысқа болып шықты, ал таза кабельді көпір үшін сайтқа қарағанда үлкен мұнара қажет болады. Нәтижесінде инженерлер гибридті аспалы-кабельді көпір тұжырымдамасына бет бұрды. Жаңа көпірдің солтүстігінде уақытша көпір салынды. Уақытша көпір коммуналдық қызметтерді ауыстыруға, жақсартылған өзен қабырғасын салуға және жаңа көпірдің үздіксіз құрылысын салуға мүмкіндік берді. Ортаңғы аралық Чикаго өзеніндегі үш баржада салынған, өйткені Теңіз жағалаулары күзетінің ережелері арнаны әрқашан ашық ұстауды талап етті. Ортаңғы аралық жасалып біткен соң, оны көпірге сүйреп әкеліп, 16 бұрандамен көтеріп, орнына қояды. Жаңа көпір 22 айда аяқталды және 25 000 000 АҚШ долларын құйды.
Due to age and the high cost of maintenance, a replacement fixed span bridge was built through 2007–2008. The new bridge is a fixed span, hybrid suspension/cable stayed bridge of the same height but nearly twice as long in length. The original bridge was two lanes wide; the new bridge has four lanes plus sidewalks, helping to reduce congestion caused by the 40,000 cars/day that travel on the bridge. James McHugh Construction Company served as the general contractor for the new bridge. Designs for the new North Avenue Bridge were constrained by several factors. An active railroad line runs along the eastern bank of the river, requiring a level crossing or overpass. The banks of the Chicago River were to be kept open and utilized for further development. The United States Coast Guard required the bridge to have a vertical clearance of 18 feet (5 m). Finally, the new crossing, situated at the northern tip of Goose Island and having a clear view to the Chicago skyline, was required to be aesthetically pleasing. Due to rising costs of steel, the construction of a new bascule bridge was ruled out. The length of the crossing proved to be too short for a pure suspension bridge, while a pure cable stayed bridge would require a larger tower than preferred for the site. As a result, engineers turned to the concept of a hybrid suspension/cable stayed bridge. Prior to work on the new bridge, work crews constructed and opened a temporary bridge just to the north of the new bridge. The temporary bridge allowed for the relocation of utilities, construction of an improved river wall and uninterrupted substructure construction for the new bridge. The center span was constructed on three barges in the Chicago River, because of Coast Guard regulations that required the channel to be open at all times. After the center span was constructed, it was towed to the bridge, where 16 jacks lifted the span into place. The new bridge was completed in 22 months, and cost US$25,000,000 to build.