Баскаль көпірінің құрылысы

1877 жылғы көпір мен оның аналогтары, XIX ғасырдың ортасындағы ең көп таралған көпір болса да, Чикагоның кеме қатынасы мен жылжымайтын мүлік индустриясы тарапынан сынға алынды. XIX ғасырдың соңында кемелердің көлемі ұлғайды, ал айналмалы көпірлердің ортаңғы жақтаулары кеме қатынасына қауіп төндірді. Сонымен қатар, әрбір айналмалы аралық көпірдің айналасында үлкен рұқсат алуды талап етті, бұл көпірдің жанында доктау қондырғыларын дамытуға кедергі келтірді. Чикаго өзенінің бойында ашық жердің жетіспеушілігіне байланысты жылжымайтын мүлік және кеме компаниялары айналма аралықтарға қатысты барған сайын сынға түсті. 1890 жылға дейін бұл мәселеде ешқандай прогресс жасалмады, сонда АҚШ Конгресі АҚШ Соғыс министрлігіне су жолдары арқылы жаңа көпірлер салуға және навигацияға қауіп төндіретін қолданыстағы көпірлерге өзгерістер енгізуге рұқсат берді. 1892 жылы Чикагода бұл нұсқаулық іске асырылды, өйткені АҚШ Армиясының инженерлік корпусы Канал-авенюдегі жаңа ғана аяқталған көпірді алып тастауға бұйрық берді. Сол жылы қала инженерлері қауіпті айналмалы көпірдің орнына басқа да қолайлы жолдарды қарастыра бастады. Іздестіру Чикагодағы Шерцер Ролинг Лифт Компаниясы мен Чикагоның қоғамдық жұмыстар департаменті қалалық инженері Джон Эриксонның арасында келіспеушілік туды. Бұл көпірдің ең қарапайым түрі болса да, инженерлер көп ұзамай-ақ оның іргетасына салмағын түсіріп, нашар салынған іргетастарды құлатып тастағанын анықтады. Эриксон өз қызметкерлеріне АҚШ пен Еуропадағы басқа көпiрлердi зерттеуге нұсқау берiп, ақырында Тауэр көпiрi (1894) орынды бастау нүктесi болатынын тапты. Патентсіз, салмақ орталығының тұрақты және қарапайым механикалық қозғалысы бар модельді көпірмен 1900 жылы Эрикссон Чикаго қалалық кеңесін нашарлап бара жатқан бес айналмалы көпірдің орнын толтыру үшін қаражат бөлуді ұсынды. Алғашқы бес көпір 1902 жылы Клайборн-плейс (кейін Кортленд-авеню) қаласында, Солтүстік тармақ каналы (1903) мен Чикаго өзені (1904) арқылы Дивизион-көшеде, Калумет өзені арқылы 95-ші көшеде (1903) және Солтүстік тармақ каналы арқылы Батыс даңғылында (1904) салынған. Сол уақытта Шерцер компаниясы Чикаго каналынан жеті жылжымалы көпір салдырды, олар жуырда кері бұрылған Чикаго өзенінен үлкен ағындыларды қабылдау үшін кеңейтілді. Чикагоның санитарлық округінің бақылауымен салынған бұл көпірлерді қоғамдық жұмыстар департаменті емес, инженерлер корпусы ғана мақұлдаған. 1904 жылы қала Чикаго өзеніндегі қалғаны ауыстыратын облигациялар шығаруға рұқсат алды. Эриксон 1905 жылы көпірдің ерекшеліктерін Шерцер компаниясына және Санитарлық округке жіберді. Санитарлық және кеме каналы арқылы өтпелі көпірдің өнертапқышы Джон В. Пейдждің дизайны 1905 жылдың наурыз айында спецификацияларға сәйкес келмеуіне байланысты қабылданбады. Scherzer компаниясы екі бөлек жобаны ұсыну үшін конкурстық мерзім аяқталғанша күтті; олардың екеуі де сәйкес келмегендіктен қабылданбады. Эриксонның ізашарлық еңбегімен жасалған трионикалық стильдегі баскульді көпір үшін екі келісімшарт жасалды; бір келісімшарт 81 369 долларға (1905) Джексон және Корбет компаниясына субструктура үшін, ал екіншісі 111 983 долларға (1905) Роемхелд және Галерея компаниясына суперструктура жұмыстарына қатысты. Шешімнен кейін Шерцер Эрикссонмен келіспеушілігін сотқа алып келіп, Қоғамдық жұмыстар департаменті Шерзерге "жаман ниетпен, алаяқтықпен және заңсыз" көпір дизайнын ұсынуға тыйым салған деп мәлімдеді. 1905 жылдың тамызында келісімге қол жеткізілді, ал жаңа Солтүстік даңғыл көпірінің құрылысы 1906 жылдың басында басталды. Эриксон Қоғамдық жұмыстардың көпір бөлімінен шығарылды және көпірдің дизайны бойынша бақылау Томас Г. Пихлфельдт басқаратын жеке әкімшілік ұйымға берілді. Алайда, Пилфельдт басшылығымен қалада триниондық баспалдақ дизайнына деген артықшылықты білдіру жалғасты.

2007-2008 жылдардағы көпірлерді ауыстыру

Ескілігі мен техникалық қызмет көрсетудің жоғары шығындарына байланысты 2007-2008 жылдары орнына тұрақты арақашықты көпiр салынды. Жаңа көпір - бұл биіктігі бірдей, бірақ ұзындығы екі есеге жуық, тұрақты аралықтағы гибридті аспалы / кабельді көпір. Бастапқы көпірдің ені екі жолақты болды; жаңа көпірдің төрт жолақты және жаяу жүргінші жолдары бар, бұл көпірден күн сайын 40 000 көлік жүретін тығындардан арылуға көмектеседі. Джеймс МакХью құрылыс компаниясы жаңа көпірдің бас мердігері болды. Жаңа Солтүстік даңғыл көпірінің жобаларын бірнеше факторлар шектеді. Өзеннің шығыс жағалауында темір жол желісі жұмыс істейді, сондықтан көпірден өту немесе көпірден өту қажет. Чикаго өзенінің жағалауы ашық сақталып, одан әрі даму үшін пайдаланылуы тиіс еді. Құрама Штаттардағы жағалау күзетшілері көпірдің тік биіктігі 5 метр болуы керек деп талап етті. Ақырында, Гус аралының солтүстік шетінде орналасқан және Чикагоның аспан сызығына ашық көзқараспен қараған жаңа өткел көркем көрінетін болуы керек еді. Болат бағасының өсуіне байланысты жаңа баспалдақ көпірдің құрылысы жоққа шығарылды. Көлденеңінің ұзындығы таза аспалы көпір үшін тым қысқа болып шықты, ал таза кабельді көпір үшін сайтқа қарағанда үлкен мұнара қажет болады. Нәтижесінде инженерлер гибридті аспалы-кабельді көпір тұжырымдамасына бет бұрды. Жаңа көпірдің солтүстігінде уақытша көпір салынды. Уақытша көпір коммуналдық қызметтерді ауыстыруға, жақсартылған өзен қабырғасын салуға және жаңа көпірдің үздіксіз құрылысын салуға мүмкіндік берді. Ортаңғы аралық Чикаго өзеніндегі үш баржада салынған, өйткені Теңіз жағалаулары күзетінің ережелері арнаны әрқашан ашық ұстауды талап етті. Ортаңғы аралық жасалып біткен соң, оны көпірге сүйреп әкеліп, 16 бұрандамен көтеріп, орнына қояды. Жаңа көпір 22 айда аяқталды және 25 000 000 АҚШ долларын құйды.