Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Принцесса Майгүл (Princesse Printaniére) - 1697 жылы Мадам д'Ольной жазған француз әдеби ертегісі. Эндрю Лэнг оны "Қызыл ертегі кітабына" енгізді.
The Princess Mayblossom (Princesse Printaniére) is a French literary fairy tale written by Madame d'Aulnoy in 1697. Andrew Lang included it in The Red Fairy Book.
Қысқаша мазмұны
Бір патша мен патшайымның балалары қайтыс болды. Олар жаңа туған қыздарын ойлап уайымдап жүрді. Патшайым өзін мейірбике ретінде таныстырған сұмдық әйелді жұмыстан шығарып жіберді, бірақ ол жалдаған әрбір әйел бірден өлтірілді. Патша сұм әйелдің бала кезінен оны келекелегеннен бері жек көретін Қарабос феясы екенін түсінді. Олар қызын жасырын түрде шомылдыру рәсімінен өткізуге тырысты, бірақ Карабоссе оны алғашқы жиырма жылында бақытсыз болуға қарғады. Соңғы жұлдыз тек қана оның жиырма жылдан кейін ұзақ және бақытты өмір сүретінін уәде ете алды. Ең үлкен жұлдыз қызға зиян келтірмеу үшін оны мұнарада ұстауға кеңес берді. Оның жиырмаға толған шағында патша мен патшайым оның суретін төрге жіберді. Бірде патша өзінің елшісін жіберіп, ұлын сыйлауға ұсыныс жасайды. Патшайым елшіні көруге қатты құштар болды. Қызметшілері оның не істейтініне қорқып, мұнараға саңылау қазып, оған көруге мүмкіндік берді. Ол бірден елші Фанфаринеге ғашық болды. Ол патшаны кездестіріп, онымен бірге қашып кетуіне көндіріп, патшаның пышағы мен патшайымның бас киімімен бірге алып кетті. Олар бос аралға қашып кетті. Келесі күні таңертең канцлер ханшайымның елшіге қалай қарап тұрғанын байқады, медбикелер тесікті мойындады, ал адмирал оны қуып шықты. Олар өздерін аралға алып келген адамды ханшайымның берген алтыны арқылы анықтады. Аралдан келген соң елші бірден аш, шөлдегенін айтып, ханшайымның ештеңе таба алмағанын, оның махаббатында да ештеңе таба алмағанын айтады. Бір күні бір гүл оған бал шоғын ұсынып, елшіге көрсетпеуін ескертті. Ол солай істеді, ал ол оны тартып алып, бәрін жеді. Бір дуал оған бір құмыра сүт ұсынды да, елшіге көрсетпеуін ескертті; ол көрсетті, ол оны тартып алып, бәрін ішті. Сонда патшайым өзінің қаншалықты ойланбай әрекет еткенін түсінді. Бір түнгі бүркіт оған қант шұжығы мен пісірілген торт ұсынды, ал бұл жолы ол оларды өзі жеді. Елші оны қорқытуға тырысқанда, ол өзінің көзге көрінбеуін шешкен. Адмирал аралға адам жіберді. Ханшайым сиқырлы тасты елшіні көрінбейтін етіп жасауға қолданды, ол олардың көпшілігін пышақтап, кері шегінуге мәжбүр етті. Бірақ аш елші оны өлтіргісі келді, ал ол оны өлтірді. Екі фея шайқасты, біреуі жеңіп, оған фея Карабосс оны алуға тырысқанын айтты, өйткені ол жиырма жыл аяқталмас бұрын төрт күн бұрын мұнарадан кетті, бірақ ол жеңілді. Ол сарайға қайтарылады, ал ханзада өзінің елшісінен әлдеқайда жақсы екенін дәлелдеді, сондықтан ол онымен бақытты өмір сүрді.
A king and queen had lost all their children, and were most anxious about a daughter newly born to them. The queen dismissed a hideous woman who put herself forth as a nurse, but every woman she hired was instantly killed. The king realized that the ugly woman was the Fairy Carabosse, who had hated him since he played a prank on her as a child. They tried to christen their daughter in secret, but Carabosse cursed her to be miserable her first twenty years. The last fairy godmother could only promise that her life would be long and happy after those twenty years. The eldest fairy advised that the princess be kept in a tower to minimize the harm. When her twentieth year had nearly come, the king and queen sent her portrait about to princes. One king sent his ambassador to make an offer for his son. The princess conceived an overwhelming desire to see the ambassador, and her servants, for fear of what she would do, made a hole in the tower that let her see. She instantly fell in love with the ambassador, Fanfarinet. When she met him, she persuaded him to run away with her, and took the king's dagger and the queen's headdress with them. They fled to a desert island. The next morning, a chancellor realized how the princess had been looking at the ambassador, the nurses confessed about the hole, and the admiral set out in chase. They identified the man who had rowed them to the island by the gold the princess had given them. At the island, the ambassador instantly began to complain of hunger and thirst, and when the princess could find nothing, he could find nothing worthwhile in her love. One day, a rose offered her some honeycomb and warned her not to show the ambassador; she did, and he snatched it and ate it all. An oak offered her a pitcher of milk and warned her not to show the ambassador; she did, and he snatched it and drank it all. The princess realized how rashly she had acted. A nightingale offered her sugarplums and tarts, and this time, she ate them herself. When the ambassador tried to threaten her, she used the magical stone in her mother's headdress to make herself invisible. The admiral sent men to the island. The princess used the magical stone to make the ambassador invisible, and he stabbed so many of them that they had to retreat. But the hungry ambassador tried to kill her, and she killed him. Two fairies fought, and one won and told her that the fairy Carabosse had tried to claim her because she left the tower four days before the twenty years were up, but she was defeated. She is brought back to court, and the prince proved to be so much finer than his ambassador that she lived happily with him.
Аудармалар
Жазушы және драматург Джеймс Планше Д'Оунойдың ертегілерін аударғанда ертегіге екі баламалы атау бар екенін атап өтті: Принцесса Верената және Принцесса Майя. Бұл ертегі "Ескі, ескі ертегілер" кітабында Лора Валентайн "Мая ханшайым" деп аударды.
James Planché, author and dramatist, noted in his translation of d'Aulnoy's tales that there existed two alternate titles to the tale: Princess Verenata and Princess Maia. The tale was translated as The Princess Maia by Laura Valentine, in The Old, Old Fairy Tales.