Кіріспе

Барбадостық ендік (Procyon lotor gloveralleni) - 1964 жылға дейін Кіші Антиль аралдарындағы Барбадоста эндемик болған қарапайым ендіктің (Procyon lotor) жойылған бір түрі.

Жіктеу

1950 жылы Эдвард Альфонсо Голдман Барбадостағы еншіл итті ерекше түр ретінде анықтады, бұл классификацияны соңғы жылдары басқа ғалымдар сынға алды, олар оны жалпы еншіл иттің кіші түрі деп санайды. Бұл болжамды 2003 жылы Кристофер М. Хелген мен Дон Э. Уилсонның морфологиялық және генетикалық талдауының зерттеуі растады, бұл Барбадостағы еншіл итті адамдар бірнеше ғасыр бұрын әкелгенін көрсетті. Зерттеу нәтижесінде Батыс Үнді аралдарында тірілетін Гваделупа енесі мен Багама енесі сияқты жақын туысқан түрлер үшін де осындай нәтижелер болды. Сондықтан Барбадос енесі 2005 жылы жарық көрген "Дүниедегі сүтқоректілер түрлерінің" үшінші басылымында қарапайым ененің кіші түрі ретінде саналады.

Сипаттама

Орташа мөлшердегі қарапайым еншікпен салыстырғанда Барбадос еншікінің көлемі кішкентай, бұл оны аралдық карликовизмнің үлгісі етеді. Барбадостық еншік Guadeloupe еншікіндей, мысалы, қысқа және нәзік бас сүйегі мен мойындағы және иықтағы кішкене ақшыл түстес қара сұр жамылғысы бар. Сол сияқты, төменгі жағындағы жер түкпірлерін тек бірнеше ғана қорғаушы түкпірлер ғана жауып тұрады. Маска бетін бірқалыпты түрде жауып тұрады.

Құрып кету

1996 жылы Барбадос енесі 1964 жылы соңғы рет байқалғаннан кейін, Бэтсеба маңындағы жолда бір дананы машина соққыға ұшыратып өлтіргеннен кейін, IUCN оны жойылған деп санады. Барбадостың жалғыз мысығы Гаррисон тарихи аймағындағы Барбадос мұражайында орналасқан. Барбадостағы енештің таралу аймағы аз болғандықтан, аралдың оңтүстік бөлігінен басқа жерлерінде ешқашан көп болған емес. Туризмге байланысты тіршілік ортасының жойылуы оның жойылуына себеп болған.