Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайлық немесе корейлік тұтынушылар Жапониядан сатып алуды тоқтатқан кездегі қозғалыстар Жапондық тауарларға бойкот жасау көптеген корейлік, қытайлық және американдық азаматтық және үкіметтік ұйымдар жапондық агрессия мен зұлымдықтарға жауап ретінде әскери, саяси немесе экономикалық.
Movements when Chinese or Korean consumers have stopped buying from Japan
Boycotts of Japanese products have been conducted by numerous Korean, Chinese and American
civilian and governmental organizations in response to real or disputed Japanese aggression and atrocities, whether military, political or economic.
20 ғасыр
Қытайда жапон өнімдерін бойкоттау алғашқы рет 1915 жылы, Қытайды Жапонияның қабылдауға мәжбүрлеген жиырма бір талабына халықтың наразылығының нәтижесінде басталды. 1919 жылы студенттер мен зиялы қауымдар 4 мамыр қозғалысына қатысып, жапон өнімдерін тағы да бойкотқа шақырды, оған халық құлшыныспен жауап берді. Жергілікті сауда палаталары Жапониямен экономикалық байланыстарды үзуге шешім қабылдады, жұмысшылар жапондық қаржыландырылатын зауыттарда жұмыс істеуден бас тартты, тұтынушылар жапондық тауарларды сатып алудан бас тартты, ал студенттер жапон өнімдерін сатушыларды, сатып алушыларды немесе пайдаланушыларды жазалауға жұмылдырылды. 1928 жылы Цзинань оқиғасы жаңа бойкотқа түрткі болды. Бұл жолы Гоминьдан үкіметі қытайлық халықты Жапониямен экономикалық қатынастарды тоқтатуға жұмылдырды. Сол кезден бастап Қытайдағы жапонға қарсы наразылық акциялары жапон өнімдерін бойкотпен қатар жүреді. 1931 жылы Жапонияның Қытайға басып кіруі мен Маньчжурияны жаулап алуы АҚШ-та қатты сынға ұшырады. Сонымен қатар, жапондықтардың зұлымдықтарына ашуланған азаматтардың күш-жігері, мысалы Нанкин қырғыны, Жапонияны Қытайдан кетуге шақыру үшін американдық экономикалық араласуға шақырды; бұл шақырулар Американың сыртқы саясатын қалыптастыруда рөл атқарды. Жапондықтардың іс-әрекеттері туралы жағымсыз хабарлар Америка үкіметінің назарына түскен сайын, Қытай халқы мен Тынық мұхиттағы Америка мүдделері үшін уайымдағандықтан, Жапонияға мұнай мен басқа да жеткізілімдерге эмбарго қойылды. Америка жұртшылығы қытайларға жақтап, жапонға қарсы болды, мысалы, әйелдерге жібек шұлық сатып алуды тоқтату үшін жаппай науқан, өйткені материал Жапониядан оның отарлары арқылы сатып алынды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Сенкаку аралдарының егемендігі, жапондық тарих оқулықтарының даулылығы және жапон басшыларының Ясукуни ғибадатханасына баруы сияқты түрлі мәселелерге ашуланған қытай қауымы жапон өнімдеріне бойкот жариялады. Қытай Республикасы азаматтары 1972 жылдың қыркүйегінде Жапонияның Қытай Халық Республикасын дипломатиялық түрде мойындауына наразылық білдіру үшін бойкот бастады және екі рет жапон өнімдерін жапондық құрылыспен байланысты болған Тайбэй қалалық ғимаратының алдында өртеп жіберді.
The first boycott of Japanese products in China was started 1915 as a result of public indignation at the Twenty One Demands which Japan forced China to accept. In 1919, the students and intellectuals involved in the May Fourth Movement called for another boycott of Japanese products, to which the public responded enthusiastically. Local chambers of commerce decided to sever economic ties with Japan, workers refused to work in Japanese funded factories, consumers refused to buy Japanese goods, and students mobilised to punish those found selling, buying or using Japanese products. The Jinan Incident of 1928 prompted a new boycott. This time, the Kuomintang government mobilised the Chinese population to cease economic dealings with Japan. From then on, anti Japanese protests in China would always be accompanied with boycotts of Japanese products. The Japanese invasion of China in 1931 and the conquest of Manchuria were roundly criticized in the United States. In addition, efforts by citizens outraged at Japanese atrocities, such as the Nanking Massacre, led to calls for American economic intervention to encourage Japan to leave China; these calls played a role in shaping American foreign policy. As more and more unfavorable reports of Japanese actions came to the attention of the American government, embargoes on oil and other supplies were placed on Japan, out of concern for the Chinese populace and for American interests in the Pacific. The American public became increasingly pro Chinese and anti Japanese, an example being a grassroots campaign for women to stop buying silk stockings because the material was procured from Japan through its colonies. After World War II, the Chinese community, which was upset over various issues such as the sovereignty of Senkaku Islands, the Japanese history textbook controversies and Japanese leaders' visits to Yasukuni Shrine, would launch boycotts of Japanese products. Republic of China citizens started a boycott in September 1972 to protest Japan's diplomatic recognition of the People's Republic of China and twice burned Japanese products in front of the Taipei City Hall, which was coincidentally of Japanese construction.
21 ғасыр
2005 жылы Қытайдың ірі қалаларында жапондықтарға қарсы демонстрациялармен қатар Қытайдың құрлықтағы аймағында бойкоттың жаңа толқыны басталды. Алайда, бұл бойкот ең жақсы жағдайда маргиналды әрекет болды және оны негізгі халық айыптап, Қытай әлемдік экономикаға интеграцияланған және Қытайдың ең ірі сауда серіктестерінің біріне бойкот Қытайға Жапония сияқты зиян келтіреді деп мәлімдеді. Көптеген адамдар бұрынғы наразылықтарын жоюға қарағанда, өмір сүру деңгейіне көбірек көңіл бөлді. Қытай Сыртқы істер министрлігі де осыған ұқсас пікір білдірді: "Соңғы онжылдықта Қытай мен Жапонияның экономикалық ынтымақтастығы айтарлықтай дамыды және екі ел халқына да нақты пайда әкелді. Біз экономикалық мәселелердің саясаттануын қаламаймыз". Жапонияға қарсы демонстрацияларға қатысқандай, бұл белсенділер интернет пен ұялы телефон арқылы бойкот ұйымдастыра бастады.
In 2005, a new wave of boycotts were started in mainland China, concurrent with the anti Japanese demonstrations in major Chinese cities at the time. However, this boycott was at best a fringe attempt, and was denounced by the mainstream population, citing that China was integrated into the world economy and a boycott of one of China's biggest trading partners would cause as much harm to China as it would to Japan. Most people were more concerned over their standards of living than redressing old grievances. The Chinese Ministry of Foreign Relations gave a similar view: That "Sino Japanese economic cooperation developed significantly over the past decade and brought real benefits to the people of both nations. We do not wish for economic issues to be politicised." As with the anti Japanese demonstrations, these activists began organising boycotts using the internet and mobile phones.
Оңтүстік Кореядағы бойкот
2019 жылы Оңтүстік Кореяда 2019-2020 Жапония-Оңтүстік Корея сауда дауларына жауап ретінде бойкоттың жаңа толқыны басталды. Бұл қозғалысқа қатысқан адамдар жапондық өнімдер мен қызметтерді сатып алмауды, Жапонияға сапар шегуді және жапондық фильмдерді көруді тоқтатты. 2019 жылдың наурыз айында Кёнги провинциясы мектептерге 284 жапон компаниясы (оқу орындарына проекторлар мен музыкалық аспаптар шығаратын Nikon, Panasonic және Yamaha сияқты) шығарған өнімдерге "бұл өнімді жапондық соғыс қылмыскер компаниясы шығарды" деген жазуды қоюды талап ететін заң жобасын ұсынды. Заң жобасын ұсынған 27 депутаттың 25-і Кореяның Демократиялық партиясына тиесілі. Бұл заң жобасының қолдаушылары бұл заң жобасының бойкот емес, студенттерге тарихты дұрыс түсіндіруге бағытталған деп мәлімдеді. 2019 жылдың қыркүйегінде Бусан және Сеул қалалық кеңесі бірдей компаниялар тізіміне енгізілген өнімдерді таңбалау үшін міндетті емес жарлықты табысты қабылдады. Сеулде бұл жаңа өнімдерге қатысты, ал Пусан заңы бұрын сатып алынған өнімдерге қатысты.
In 2019, a new wave of boycotts were started in South Korea as a response to the 2019–2020 Japan–South Korea trade dispute. People participating in the movement started not buying Japanese products and services, travelling to Japan, and not watching Japanese made films. In March, 2019, Gyeonggi Province proposed an ordinance that would require schools to place a sticker on products made by some 284 Japanese companies (such as Nikon, Panasonic, and Yamaha which produce projectors and musical instruments for schools) that says "this product is made by a Japanese war criminal company". Of 27 members who put forward the bill, 25 belonged to the Democratic Party of Korea. It was argued by proponents that the bill was not a boycott, but that it was to give students a correct understanding of history. In Sept 2019, Busan and Seoul Metropolitan Council successfully passed a non binding ordinances to label products from the same list of companies. In Seoul, this would apply to new products, while the Busan law applies to products that were already purchased.