Al-Kateb v Godwin

Кіріспе

2004 жылы Австралияның Жоғарғы сотының Аль Катеб пен Годвин арасындағы шешімі бойынша, бірақ Аль Катебті ешқандай ел қабылдамағаны үшін, ол азаматтығы жоқ деп танылды және міндетті түрде қамауға алу саясаты бойынша ұсталды. Жоғары Сот қараған екі негізгі мәселе - 1958 жылғы көші-қон туралы заңның (Австралияға көші-қонды реттейтін заң) Аль Катеб жағдайындағы адамға белгісіз мерзімге қамауға алуға рұқсат бере ме, егер солай болса, бұл Австралия Конституциясына сәйкес рұқсат етіле ме деген сұрақтар болды. Соттың көпшілігі заңның шектеусіз қамауға алуға рұқсат беретінін және заңның конституцияға қайшы келмейтінін шешті. Істің нәтижесіне байланысты дау-дамайлар иммиграциялық қамауда ұсталған жиырма төрт азаматтығы жоқ адамның жағдайын қайта қарауға әкелді. 2005 жылы әл-Катеб пен тағы 8 азаматтығы жоқ адамға көпірлік виза берілді, бұл оларды қамауда ұстаудан босатуды білдірді, бірақ олар жұмыс істей, оқи немесе мемлекеттік жәрдемақы ала алмады.

Академиялық жауап

Академиялық ортада бұл жағдай әдетте сот заңдық түсіндіруге екі түрлі тәсілдер қолданатынын көрсетеді, көпшілік судьялардың заңгерлік тәсілдері азшылық судьялардың мақсатты тәсілдерімен қарама-қайшы келеді. Кристофер Рихтер көпшіліктің заңгерлік көзқарасы көші-қон туралы заңның ережелерін тиімді түсіндіруге мүмкіндік берсе де, бұл жағдайда қауіпті жағдайға әкеліп соқты, өйткені заңда азаматтығы жоқ адамдардың жағдайы нақты қарастырылмаған, ал сөзбе-сөз көзқарас заңнамадағы олқылықтарды жоюға мүмкіндік бермеді. Мэтью Загор осы екі түрлі тәсілге байланысты үкімет салалары арасындағы конституциялық қатынас туралы әртүрлі болжамдар бар екенін айтты. Оның айтуынша, көпшілік, әсіресе судья Каллинан, миграциялық заңның қарапайым мағынасын ұнатқан, өйткені олар үшін "осы жердегі негізгі принцип қарапайым: Сот Парламенттің мақсатын бұза алмайды немесе атқарушы билікке кедергі келтірмейді". Загор сонымен қатар көпшілік қол жеткізген заңдылық деп саналатын қорытындының жоғары соттың бұрынғы шешімімен қайшылықта екендігіне қатысты пікір білдіреді. Бұл шешімді Австралияның ең танымал заңгері, бас судья Оуэн Диксон шығарған болатын. Кертин халықаралық заңға деген көзқарасы, оның ішінде АҚШ Жоғарғы Сотының және Лордтар Палатасының шешімдері, соттың "халықаралық құқық қағидаларын құрметтемеуін" көрсетеді деп айтады. Chu Kheng Lim ісінде қолданылып жүрген сынақты қолдағанын білдірді (жазалаушы емес қамауға алу конституциялық тұрғыдан рұқсат етіледі, егер ол "қажет деп саналуы мүмкін болса"), бұл сынақты бұл жағдайда көпшілік қамауға алудың рұқсат етілуі туралы қорытынды жасауға қолданған жоқ. Ол сондай-ақ кейінірек сотқа түскен істерде тек қана Кирби ғана Чу Кхенг Лим сынағының "эпизодтарын" қолдаған көрінеді, ал Бас судья Глисон мен судья Гаммоу қамауға алудың сипатын оның салдарынан ажыратуға тырысты (көрсету бойынша, жазалаушылық әсері бар қамауға алу міндетті түрде жазалаушылық сипатқа ие болмауы мүмкін). Ақырында, Zagor Chu Kheng Lim сынағын күмәнге ұшыраған судьялардың ешқайсысы оны алмастыратын бірізді альтернативаны ұсына алмады деп мәлімдейді.

In academic circles, the case is generally seen as an example of the court taking two different approaches to statutory interpretation, with the legalistic approach of the majority judges contrasting with the purposive approach of the minority judges. Christopher Richter suggested that the majority's legalistic approach, while yielding a workable construction of the provisions of the Migration Act, resulted in a dangerous situation in this case because the Act did not specifically address the situation of stateless persons, and the literal approach did not allow for gaps in the legislation to be filled. Matthew Zagor suggested that there are various assumptions about the constitutional relationship between the branches of government implicit in those two different approaches. He argues that the majority, particularly Justice Callinan, preferred the plain meaning of the Migration Act because for them, "the key principle at play is simple: the Court should not frustrate Parliament's purpose or obstruct the executive". Zagor also comments on the irony that the supposedly legalistic conclusion reached by the majority is at odds with a prior High Court decision, led by Australia's most prominent legalist, Chief Justice Owen Dixon, who implied a temporal limit onto World War II era legislation, which also included a scheme of executive detention. Curtin argues that the attitude to international jurisprudence, which included decisions of the Supreme Court of the United States and of the House of Lords, demonstrates an "insular disregard for the principles of international law" on the court's part. have expressed their support for the existing test in Chu Kheng Lim (that non punitive detention is constitutionally permissible if it is "reasonably capable of being seen as necessary"), the test was not in fact used by the majority in this case to conclude that the detention here was permissible. He also pointed out that in later cases, only Justice Kirby seemed to uphold the 'vibe' of the Chu Kheng Lim test, with Chief Justice Gleeson and Justice Gummow attempting to separate the character of detention from its consequences (suggesting that detention that is punitive in effect may not necessarily also be punitive in character). Finally, Zagor argues that of the Justices who questioned the Chu Kheng Lim test, none were able to provide a coherent alternative to substitute for it.