Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норман Александр Мискамбелл (1925 жылы 20 ақпан - 2007 жылы 16 ақпан) - британдық консервативті партиясының саясаткері. Ол 1962 жылдан 1992 жылға дейін 30 жыл бойы Блэкпул Солтүстік Парламентінің мүшесі (Парламент мүшесі) болды, бұл оны Блэкпулдің ең ұзақ қызмет еткен депутаты етті.
British politician
Norman Alexander Miscampbell, QC (20 February 1925 – 16 February 2007) was a British Conservative Party politician. He served as Member of Parliament (MP) for Blackpool North for 30 years, from 1962 to 1992, making him Blackpool's longest serving MP.
Ерте өмір
Мискамбелл Антрим графтығындағы Каррикфергуста дүниеге келген. Оның ата-бабасының Солтүстік Ирландияда тұз шахтасы болған, ал әкесі ICI-де жұмыс істеген. Ол Оксфордтағы Сент-Эдвард мектебінде білім алған және 1943 жылдан 1945 жылға дейін Италия мен Германияда 4-ші Королеваның өз гусарларында қызмет еткен. Ол Оксфордтың Тринити колледжінде экономиканы оқыды, ол жерде Оксфорд университетінің консервативті қауымдастығына қосылды. Ол адвокатты болды, оны 1952 жылы Иннер Темпл адвокаттық алқасына шақырды және Ливерпульдегі палаталардан Солтүстік схемада жұмыс істеді. 1974 жылы сәуірде Корольдің кеңесшісі, ал 1983 жылы сот төрешісі болды. 1961 жылы Маргарет Кендаллға үйленді. Олардың екі ұлы мен екі қызы болды.
Miscampbell was born in Carrickfergus in County Antrim. His grandfather owned a salt mine in Northern Ireland, and his father worked for ICI. He was educated at St Edward's School, Oxford, and served with the 4th Queen's Own Hussars in Italy and Germany during World War II, from 1943 to 1945. He studied economics at Trinity College, Oxford, where he joined the Oxford University Conservative Association. He became a barrister, was called to the bar by Inner Temple in 1952, and worked on the Northern Circuit from chambers in Liverpool. He became a Queen's Counsel in April 1974, and a bencher in 1983. He married Margaret Kendall in 1961. They had two sons and two daughters.
Саяси мансап
Мискампелл 1955 жылдан 1961 жылға дейін Хойлейк қалалық округтік кеңесінің кеңесшісі болды. Ол 1955 және 1959 жылдары Ньютон ле Виллоустың қауіпсіз Лейбористік партиясының орындығына үміткер болды, бірақ екі рет Фред Лиден жеңілді. 1962 жылы наурыз айында өткен қосымша сайлауда ол Блэкпул-Нортпен күресуге таңдалды. Бұл сайлауда консервативті партияның депутаты Тоби Лоу барон Олдингтон ретінде абыройлылыққа ие болды. Орын қауіпсіз деп саналды - Лоу 15 000-нан астам көпшілікке ие болды, бірақ Либералдарға күшті ауысу Мискампбеллдің 1000-нан аз көпшілікпен оралуын көрсетті. Екі күннен кейін Эрик Любок либералдылардың сайлауымен Орпингтонды жеңіп алды, ол консервативті көпшілікті 14000-нан астам 22%-ға жуық ауытқумен жоққа шығарды. Сол жылы Джереми Брей, Дик Таверн, Билл Роджерс және Там Дейлл сайлау арқылы сайланды. Мискампелл өзінің теңіз жағалауындағы курорттық құрамдас бөліктерінің мүдделерін нық қорғаушы болды, мейманханалар мен демалыс пәтерлерінің иелеріне салық жеңілдіктерін қамтамасыз етті. Ол бұл орынды келесі сегіз жалпы сайлауда 1992 жылғы жалпы сайлауда зейнеткерлікке шыққанға дейін басқарды. Ол консервативті партияның либералды қанатына қатысты тәуелсіз көзқарастар ұстады, олар көбінесе партияның негізгі ортодоксиясымен жанашырлық танытпады. Ол Ұлыбританияның Ортақ нарыққа қосылуы туралы Гарольд Макмилланның ұсынысын қолдады және 1964 жылдың желтоқсанында өлім жазасын жоюға дауыс берген бірнеше консервативті депутаттардың бірі болды. Ол сонымен қатар 1964 жылы желтоқсанда Родезияға қарсы мұнай эмбаргосын ұсыну үшін лейбористік депутаттармен бірге дауыс берді. Ол сондай-ақ, көмек көрсетілетін орындар жоспарын құруға қарсылық білдірді және төрт баласын да жалпы білім беретін мектептерге жіберді. Ол ешқашан министрлік лауазымында болған емес, бірақ 1972 жылдан 1973 жылға дейін сэр Питер Роулинсонның Парламенттік жеке хатшысы (ППС) болып қызмет етті, ал Роулинсон - Бас прокурор. 1980 жылдары ол өзінің көзқарастары партиясының Тэтчерлік ортодоксиясымен бір-біріне қарама-қайшы екенін байқады. Ол студенттік несиелерді енгізуді, Ұлы Лондон кеңесін жоюды қолдамады, ал ол және сэр Патрик Кормак 1986 жылы қоғамдық төлемді (опық салығын) қолдаудан бас тартқан жалғыз консервативті депутаттар болды.
Miscampbell served as a councillor on Hoylake Urban District Council from 1955 to 1961. He contested the safe Labour Party seat of Newton le Willows in 1955 and 1959, losing to the incumbent Fred Lee twice. He was selected to fight Blackpool North at the by election in March 1962, resulting from the ennoblement of the sitting Conservative MP, Toby Low, as Baron Aldington. The seat was thought to be safe—Low had majority of over 15,000—but a strong swing to the Liberals saw Miscampbell returned with a majority of less than 1,000. Two days later, Eric Lubbock won the Orpington by election for the Liberals, overturning a Conservative majority of over 14,000 with a swing of almost 22%. The same year, Jeremy Bray, Dick Taverne, Bill Rogers and Tam Dalyell were all elected at by elections. Miscampbell became a strong advocate for the interests of his seaside resort constituents, securing tax concessions for hotels and owners of holiday flats. He held the seat in the eight subsequent general elections until his retirement in at the 1992 general election. He held independent views, towards the liberal wing of the Conservative party, which were often not in sympathy with the party's mainstream orthodoxy. He supported Harold Macmillan's proposal for the UK to join the Common Market, and was one of few Conservative MPs to vote in favour of the abolition of capital punishment in December 1964. He also voted with Labour MPs to propose an oil embargo against Rhodesia in December 1964. He also opposed the creation of the Assisted Places Scheme, and sent all four of his children to comprehensive schools. He never held ministerial office, but served as Parliamentary Private Secretary (PPS) to Sir Peter Rawlinson from 1972 to 1973, while Rawlinson was Attorney General. In the 1980s, he found his views increasingly at odds with his party's Thatcherite orthodoxy. He did not support the introduction of student loans, the abolition of the Greater London Council, and he and Sir Patrick Cormack were the only Conservative MPs publicly to refuse to support the community charge (aka poll tax) in 1986.
Кейінгі өмірі
Саяси алға басуды қамтамасыз ете алмағандықтан, Мискампелл заңгерлік мансабына көбірек көңіл бөлді. Ол 1976-1977 жылдары ректордың көмекшісі және аудандық судьяның орынбасары, ал 1977-1995 жылдары Король сотының ректоры болып қызмет етті. Ол 1993 жылдың наурыз айынан 2000 жылдың наурыз айына дейін қылмыстық құқық бұзушылықтар бойынша зиянды өтеу жөніндегі кеңестің мүшесі болды. Норман Мискамбелл 2007 жылы 16 ақпанда, өзінің 82 жасқа толуына төрт күн қалғанда, Лондон ауруханасында белгісіз себептермен қайтыс болды. Оның әйелі, екі ұлы мен екі қызы өмір сүрді. Маргарет Тэтчер оның рыцарь атағын тағайындауын ұсынды, бірақ ол саяси қызметтен зейнетке шығуына кедергі болады деп ойлап, оны қабылдамады. Оның есімі 2012 жылдың 26 қаңтарында жарияланған министрлер кабинетінің бас тартқан құрметтер тізімінде бар.
Having failed to secure political advancement, Miscampbell increasingly concentrated on his legal career. He served as an assistant recorder and deputy circuit judge from 1976 to 1977, and as a Recorder of the Crown Court from 1977 to 1995. He was a member of the Criminal Injuries Compensation Board from March 1993 until it was wound up in March 2000. Norman Miscampbell died of undisclosed causes at a hospital in London on 16 February 2007, four days before his 82nd birthday. His wife and their two sons and two daughters survived him. Margaret Thatcher recommended his appointment to a knighthood, which he declined reportedly because he thought it would prevent him enjoying his retirement from political activity. His name is in the Cabinet Office list of declined honours disclosed on 26 January 2012.