Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1698 жылғы Пираттық заң (111-ші Уилл. 3. c. 7) - Англия Парламенті Патша Уильям III билігінің он бірінші жылы қабылдаған акт. Заңның негізгі мақсаты 1536 жылғы теңіздегі құқық бұзушылық туралы заңға түзетулер енгізу болды.
The Piracy Act 1698 (11 Will. 3. c. 7) was an Act of the Parliament of England passed in the eleventh year of King William III. The main purpose behind the statute was to make some corrections to the Offences at Sea Act 1536.
Заң
Заңда "тәжірибе бойынша" соттардың "оларды Англияға жібергенде үлкен қиындық пен айыптаулар" кездесті деп көрсетілген, өйткені бұл Генри VIII-дің 1536 жылғы теңіздегі құқық бұзушылық туралы заңына сәйкес заңды орындау үшін қажетті шара болғандықтан, олардың қылмыстары үшін сотталу үшін немесе мұндай пираттық және тонаушылық үшін оңай жауап беруге болмайды. Заң осы заңды өзгертіп, пираттық әрекеттерді "теңіздегі немесе құрлықтағы кез-келген жерде, оның Ұлылықтарының кез-келген аралдарында, плантацияларында, колонияларында, доминиондарында, форттарында немесе зауыттарында" "тексеруге, тергеуге, соттауға, тыңдауға және анықтауға және соттауға" мүмкіндік берді. Бұл адмиралдарға пираттардың соттарын Англияда өткізуді талап етудің орнына қажет деп тапқан кез келген жерде тыңдау үшін сот отырысын өткізуге мүмкіндік берді. Содан кейін Заңда осы адмиралтействолық сот отырыстарының жұмыс істеуі үшін не қажет екендігі, олардың қалай жүретіндігі және ол комиссарларға қандай өкілеттіктер беретіндігі түсіндіріледі. Комиссия мүшелері "әдеби жағдай қажет болған кезде және жиілікте" "әдімиралдық сотты шақырып, жинауы мүмкін". Сонымен қатар, бұл соттар кем дегенде жеті адамнан тұрады, олар белгілі саудагерлер, факторлар немесе плантаторлар, немесе капитандар, лейтенанттар немесе урант офицерлері болып табылады және аталған соттың құрамына кіреді және дауыс береді. Заң сондай-ақ осы вице-адмиралтейлік соттардың комиссионерлеріне "толық өкілеттік пен билік" береді. Бұйрық беру, қажетті куәларды шақыру және "пираттық, тонау немесе ауыр қылмыс туралы кез-келген істі тыңдау және соңғы анықтау үшін қажетті барлық нәрсені жасау". Содан кейін Заң комиссия мүшелеріне сот ісін жүргізу туралы көптеген егжей-тегжейлі нұсқаулар береді, олар сот төрағасы ант беруі керек, кінәлі немесе кінәсіз деп мойындалған жағдайда қандай іс-қимылдар жасалуы керек, куәларды қалай тергеу және үкім шығару керек. Сонымен қатар, заңда теңіздегі құқық бұзушылық туралы 1536 жылғы заңда көрсетілмеген қосымша жағдайлар қосылды, бұл пираттылықты қылмыстық қылмыс ретінде заңдық анықтаманы кеңейтті. Біріншісі - кез келген шетелдік князь немесе мемлекет тарапынан қандай да бір пираттық әрекет жасайтын тәждің кез келген субъектісі. Сонымен қатар, "пираттық және қылмыстық жолмен өз кемелерімен қашып кеткен" кез келген командир, "пираттармен кеңесу, бірігу немесе одақтасу" немесе "командиріне күш қолдану арқылы олардың кемелерін басып алуға тырысатын пираттарға қарсы күресуге кедергі келтіретін" кез келген командир. Бұл заң сонымен қатар пираттық қылмысқа қол сұғушылық қылмысын қосты. Заңға сәйкес, "білсе де, қаламаса да, көмек пен көмек көрсетуге, немесе ұстауға, сатып алуға, басқаруға, кеңес беруге немесе кеңес беруге" және кез келген пираттық әрекетті жасауға "бұл пираттық әрекеттің көмекшісі деп саналады және сотталады". Бұл қосымша атағы сондай-ақ "бұл теңізшілерді немесе қарақшыларды қабылдап, көңілді етіп немесе жасырып жүрген" адамдарға да қолданылды. Бұл қосымшалар "теңіздегі құқық бұзушылықтар туралы 1536 жылғы заңға сәйкес" "талап етіледі, сотталады, тыңдалады, анықталады және сотталады" және "құқық бұзушылар сияқты өлімге ұшырайды".
The Act states that “it hath been found by experience” that the courts met with “great trouble and charges in sending them into England” to be tried for their crimes or cannot easily “be questioned for such their piracies and robberies” because this was the necessary measure for enforcing the law under the Offences at Sea Act 1536 of Henry VIII. The Act changed this law to allow for acts of piracy to be “examined, inquired of, tried, heard and determined, and adjudged in any place at sea, or upon the land, in any of his Majesty’s islands, plantations, colonies, dominions, forts, or factories”. This enabled admirals to hold a court session to hear the trials of pirates in any place they deemed necessary, rather than requiring that the trial be held in England. The Act then proceeds to explain what is required for these admiralty court sessions to function, how they will run, and what powers it grants to the commissioners. The commissioners can “call and assemble a court of admiralty when and as often as occasion shall require”. In addition, these courts shall consist of at least seven people who “are known merchants, factors, or planters, or such as are captains, lieutenants, or warrant officers” and who are “fitting and voting in the said court”. The Act also grants the commissioners of these vice admiralty courts with “full power and authority” to issue warrants, summon the necessary witnesses, and “to do all thing necessary for the hearing and final determination of any case of piracy, robbery, or felony”. The Act then moves to instruct the commissioners on the proceedings of the courts in a significant amount of detail ranging from the oath that the president of the court must take, what actions were to be taken upon pleas of guilty or not guilty, and how to examine witnesses and give sentence. In addition, the act adds additional instances, not listed in the original Offences at Sea Act 1536, which expanded the legal definition of piracy as a capital crime. The first of these includes any subject of the crown who commits any act of piracy “under colour of any commission from any foreign prince or state.” Additionally, any commander who “piratically and feloniously run away with his or their ships", anyone who may “consult, combine, or confederate” with any pirates, or “shall lay violent hands upon his commander whereby to hinder him from fighting” pirates who may be attempting to capture their vessel. This Act also added the offence of being an accessory to piracy. Under the act, any individual who may "knowingly or willingly aid and assist, or maintain, procure, command, counsel, or advise" and persons to commit any act of piracy "shall be deemed and adjudged to be accessory to such piracy". This title of accessory was also extended to any persons who “receive, entertain, or conceal any such pirate or robber”. These accessories "shall be enquired of, tried, heard, determined, and adjudged" following the original Offences at Sea Act 1536 and "shall suffer such pains of death" just as the pirates themselves would.
Мұра
Осы Әскери-теңіз соттарының қарауындағы істердің басым бөлігі Заңда көрсетілген тәртіпте қаралды. Сонымен қатар, көптеген қарақшылар әділ сотқа тартылды, өйткені егер айыпталушы куәгерлердің куәліктерімен аталған қарақшылыққа қатысқаны расталмаса, олар жиі ақталды. Алайда, Адмиралтействоның жоғары сотында кісі өлтіру қатаң айып деп саналды. Шын мәнінде, 1737 жылы Эдвард Джонсон мен Николас Уильямстың соты кезінде адвокат: "Мен қарақшылыққа тиіспеймін, ол сіздің қарауыңызға кіреді" деп мәлімдегеннен кейін кісі өлтіру туралы айыптауды жалғастырды. Бұл адвокат айыпты қарақшылық үшін тек адам өлтіру туралы сот аяқталғаннан кейін ғана қудалағандығын көрсетеді.
The majority of the cases tried under these admiralty courts followed the exact proceedings laid out in the Act. In addition, most pirates appeared to have been given a fair trial because, if the accused could not be confirmed to have taken part in the said piracy by witness testimony, they were often acquitted. However, in the High Court of Admiralty, murder was almost always considered the more serious charge. In fact, during a 1737 case in which Edward Johnson and Nicholas Williams were being tried, the counsel proceeded with the murder charge after stating: “I will not touch upon the Piracy, that will come under your consideration hereafter.” This shows that the counsel prosecuted the accused for piracy only after the trial for murder was finished.
Жою
Бұл заң бойынша өлім жазасы 1837 жылғы Пираттық заңмен жойылған. Ұлыбританияда 1993 жылғы "Статут туралы заң (жоюлар) " туралы заңның 1 бөлімінде және 1 қосымшаның І бөлігінің 2-тобында бүкіл заң күшін жойды. Австралиялық капитал аумағы үшін 1698 жылғы Пираттық заң 2002 жылғы Заңнамаға өзгертулер енгізу туралы заңның (No 2) 6 бөлімінде және 4-қосымшаның 4.11 бөлігінде жойылған.
The death penalty under this Act was abolished by the Piracy Act 1837. In the United Kingdom, the whole Act was repealed by section 1(1) of, and Group 2 of Part I of Schedule 1 to, the Statute Law (Repeals) Act 1993. The Piracy Act 1698 was repealed for the Australian Capital Territory by section 6(1) of, and Part 4.11 of Schedule 4 to, the Statute Law Amendment Act 2002 (No 2).