Кіріспе

Barbara Seaman) - американдық жазушы, феминист белсенді, журналист, әйелдер денсаулығы қозғалысының негізін қалаушы.

Алғашқы жылдар

Ата-анасы Генри Дж. Роснер мен Софи Кимлс жас адамдар социалистік лигасының пикникінде (1907) кездескен Сейман саяси прогрессивті ортада өсті. (Питт Сигер төрт жасында балабақшада ән шырқады). Мектепте оқып жүрген кезінде Сейман жазу байқауында жеңімпаз атанды. 1997 жылы автор-адвокат Карен Уиннердің "Seaman" атты сұхбатында айтылғандай, сыйлық Элеонора Рузвельтпен кешкі ас болды. 1959 жылы 49 жасында ендометрий қатерлі ісігінен қайтыс болған әпкесі Салли Семанды ерте жаста әйелдердің денсаулық мәселелеріне бейімдеді. Оның шешесінің онколог дәрігері оның өлімін премаринге байланысты деп есептеді, оны гинеколог климакстикалық симптомдарды жеңілдету үшін жазып берген болатын.

Жазулары мен белсенділігі

1960 жылы бала тууды болдырмау таблеткасы нарыққа шыққанда, Барбара Brides және Ladies' Home Journal сияқты әйелдер журналдарына колонкалар жазып жүрді. Ол өзінің мансабын әйелдердің денсаулығы туралы журналист ретінде бастады және денсаулық туралы жаңа түрдегі хабарларды алып келді, науқасқа көбірек және медициналық модаларға аз көңіл бөлінген мақалалар жазды. Сейман әйелдердің балалы болу, бала емізу және оральды контрацепция туралы дұрыс шешім қабылдауға қажетті ақпараттың жоқтығын бірінші болып көрсетті. Ол тіпті әйелдерге эстрогенді құрайтын таблетканың қауіптілігін ескертуге дейін барды (осы таблетка Премариннің белсенді компоненті, ол оның әпкесі қайтыс болуына себепші болды). Оның көп еңбектері мен жарияланған мақалаларының танымалдығы Сейманды беделді Журнал жазушылар қоғамына мүшелікке ие етті. Осы ұйым арқылы ол Бетти Фриданмен танысты, ол одан NOW (1966), NARAL (1969), және басқа да оқиғаларды қамтуға шақырды. екінші толқын феминизмнің дамуындағы маңызды оқиғалар. Глория Стейнмен дос болған Сейман сонымен қатар Ms. журналының редакторы болды. Роберт Финч, HEW хатшысы, Seaman-ды мақтап: "Дәрігерлердің таблеткаға қарсы ісі біздің Федералдық тіркелімде жарияланған соңғы ескертудегі тілді күшейтудегі басты фактор болды, ол таблетканың әрбір пакетіне енгізілуі керек". Сот отырыстарын қоршап тұрған драмалық оқиғалар көп ұзамай алғаш рет денсаулық сақтау феминисттері болып табылатын көптеген адамдарды біріктірді және оларды одан әрі іс-қимыл жасауға шақырды. 1975 жылы Сейман Элис Вольфсон, Белита Коуэн, Мэри Хауэлл (М.Д.) және Филис Чеслер (PhD) -мен бірге Ұлттық әйелдердің денсаулық желісін құрды. Сондай-ақ 1975 жылы Семан Гарвард медицина мектебінде "Төрт талап" атты баяндама жасады, онда ол акушерлік және гинекология бойынша білім алуға көбірек әйелдерді қабылдауға шақырды. Ол кезде бұл көрсеткіш 3 пайыз ғана еді. Тағы бір талап әйелдердің ұрпақ алуы туралы зерттеулерге жұмсалатын қаржыны қалай жұмсау керектігін әйелдер өз ойын білдіруі керек еді. Жазушылық қызметімен қатар, Сейман саяси ұйымдастырушы болды. Ол Нью-Йорк әйелдер форумының құрылтайшы мүшесі (1973), Нью-Йорк қалалық әйелдер медициналық орталығының вице-президенті (1971) және Ұлттық әйелдер ұйымының Нью-Йорк бөлімшесінің кеңесші кеңесінде (1973) қызмет етті.

Денсаулық сақтау феминисттік орталығы

Сейман әйелдердің денсаулығы мен денесі туралы басқа да жазушылардың ынталы промоутері болды. 1972 жылы 2 желтоқсанда "Нью-Йорк таймс" газетінде жарияланған мақаласында ол былай деп жазды: "Кейбір әйелдер дәрігерлеріне өздері үшін уайымдауға рұқсат беруді қалайды. Бірақ біздегі бұған бейімделгендер үшін денсаулық туралы шыншыл ақпарат алу өте қиын болды". Сейман әйелдердің өзін-өзі көмек кітаптарын, соның ішінде біздің денелерімізді, өзімізді; әйелдер мен ақымақтық; неге табиғи босану; және әйелдердің денсаулығына феминисттік көзқарастар әкелген вагинальдық саясат. Кейіннен ол әйелдердің денсаулығын қорғау қозғалысындағы әріптестері, соның ішінде доктор Мэри Хауэлл мен Лоррейн Ротман үшін негізгі некрологтарды жазуға көмектесті.

Коммерциялық цензура

Тууды бақылау таблеткасы мен басқа да коммерциялық маңызды фармацевтикалық өнімдерді сынға алғандықтан, Сейман көптеген жағдайларда жұмыстан шығарылды, қара тізімге енгізілді және цензураға ұшырады. Ол "Ladies Home Journal", "Family Circle", "Omni" және "Hadassah" журналдарынан шығарылды. АҚШ өкілі Кэролин Малони Конгресс жазбасында (2005 жылдың 17 қазанында) былай деп мәлімдеді: "1980 жылдары Барбараның оқиғалары бар басылымдарда жарнама жасамайтын фармацевтикалық компаниялар журналдардың қара тізіміне кірді. Оның өнімдерінің қауіпсіздігі мен тиімділігін күмәнге салуға деген үнемі күш салуы олардың айыбын және біздің мақтауымызды әкелді. Барбара бұл тыныштықты пайдаланып, өмірбаянға бет бұрды". 1980 жылдары Seaman Жақсы мен Жақсы мен, Жаклин Сусаннның өмірбаянын жариялады, ол Мишель Лидің қатысуымен "Скандал мен" атты телефильмге айналды.

Соңғы жылдар

Сейман Нью-Йоркте үш баласы, төрт немересі, екі әпкесі және екі немере інісімен бірге өмір сүрді. Өмірінің соңына дейін ол мақалалар жазып, әйелдердің қауіпсіздігі мен өздерінің медициналық емделуіне қатысуын жақтады. Сейман гормоналды контрацептивтер, бала туу және кейбір дәрігерлер мен фармацевтикалық компаниялардың науқастар мен тұтынушыларға қауіптерді ашуға дайын еместігі туралы жазуды жалғастырды. 2008 жылы 27 ақпанда Сейман өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. 2000 жылдың маусым айында The New York Times газетінде Seaman-дың "The Pill and I: 40 Years On, the Relationship Remains Wary" атты мақаласы жарияланды. Ол Лора Элдриджпен 2008 жылы жарық көрген "Менопаузаға қатысты ақымақтықсыз нұсқаулық" (Simon & Schuster) және 2012 жылдың қаңтарында жарық көретін "Әйелдердің денсаулығы қозғалысының дауыстары" (Seven Stories Press) атты екі кітапта жұмыс істеді. 2009 жылы "Дәрігерлер таблеткаға қарсы" атты кітаптың 40 жылдығына арналған басылымы жарық көрді.

Құрметтер

2000 жылы Seaman АҚШ пошта қызметі 1970 жылдардағы әйелдер құқығы қозғалысы маркасының құрметті адамы деп атады. 1978 жылы кітаптар бойынша "Матрикс" сыйлығының иегері.