Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Barbara Seaman) - американдық жазушы, феминист белсенді, журналист, әйелдер денсаулығы қозғалысының негізін қалаушы.
American journalist (1935–2008)
Barbara Seaman (September 11, 1935 – February 27, 2008) was an American author, feminist activist, and journalist, and a principal founder of the women's health movement.
Алғашқы жылдар
Ата-анасы Генри Дж. Роснер мен Софи Кимлс жас адамдар социалистік лигасының пикникінде (1907) кездескен Сейман саяси прогрессивті ортада өсті. (Питт Сигер төрт жасында балабақшада ән шырқады). Мектепте оқып жүрген кезінде Сейман жазу байқауында жеңімпаз атанды. 1997 жылы автор-адвокат Карен Уиннердің "Seaman" атты сұхбатында айтылғандай, сыйлық Элеонора Рузвельтпен кешкі ас болды. 1959 жылы 49 жасында ендометрий қатерлі ісігінен қайтыс болған әпкесі Салли Семанды ерте жаста әйелдердің денсаулық мәселелеріне бейімдеді. Оның шешесінің онколог дәрігері оның өлімін премаринге байланысты деп есептеді, оны гинеколог климакстикалық симптомдарды жеңілдету үшін жазып берген болатын.
Seaman, whose parents, Henry J. Rosner and Sophie Kimels, met at a Young People's Socialist League (1907) picnic, grew up in a politically progressive milieu. (Pete Seeger sang at her nursery school when she was four years old). When she was in high school, Seaman won a writing contest. The prize was dinner with Eleanor Roosevelt, according to a 1997 interview of Seaman by author/attorney Karen Winner. The death of her aunt Sally from endometrial cancer at age 49, in 1959, sensitized Seaman to women's health issues at an early age. Her aunt's oncologist attributed her death to Premarin, which her gynecologist had prescribed for the relief of menopausal symptoms.
Жазулары мен белсенділігі
1960 жылы бала тууды болдырмау таблеткасы нарыққа шыққанда, Барбара Brides және Ladies' Home Journal сияқты әйелдер журналдарына колонкалар жазып жүрді. Ол өзінің мансабын әйелдердің денсаулығы туралы журналист ретінде бастады және денсаулық туралы жаңа түрдегі хабарларды алып келді, науқасқа көбірек және медициналық модаларға аз көңіл бөлінген мақалалар жазды. Сейман әйелдердің балалы болу, бала емізу және оральды контрацепция туралы дұрыс шешім қабылдауға қажетті ақпараттың жоқтығын бірінші болып көрсетті. Ол тіпті әйелдерге эстрогенді құрайтын таблетканың қауіптілігін ескертуге дейін барды (осы таблетка Премариннің белсенді компоненті, ол оның әпкесі қайтыс болуына себепші болды). Оның көп еңбектері мен жарияланған мақалаларының танымалдығы Сейманды беделді Журнал жазушылар қоғамына мүшелікке ие етті. Осы ұйым арқылы ол Бетти Фриданмен танысты, ол одан NOW (1966), NARAL (1969), және басқа да оқиғаларды қамтуға шақырды. екінші толқын феминизмнің дамуындағы маңызды оқиғалар. Глория Стейнмен дос болған Сейман сонымен қатар Ms. журналының редакторы болды. Роберт Финч, HEW хатшысы, Seaman-ды мақтап: "Дәрігерлердің таблеткаға қарсы ісі біздің Федералдық тіркелімде жарияланған соңғы ескертудегі тілді күшейтудегі басты фактор болды, ол таблетканың әрбір пакетіне енгізілуі керек". Сот отырыстарын қоршап тұрған драмалық оқиғалар көп ұзамай алғаш рет денсаулық сақтау феминисттері болып табылатын көптеген адамдарды біріктірді және оларды одан әрі іс-қимыл жасауға шақырды. 1975 жылы Сейман Элис Вольфсон, Белита Коуэн, Мэри Хауэлл (М.Д.) және Филис Чеслер (PhD) -мен бірге Ұлттық әйелдердің денсаулық желісін құрды. Сондай-ақ 1975 жылы Семан Гарвард медицина мектебінде "Төрт талап" атты баяндама жасады, онда ол акушерлік және гинекология бойынша білім алуға көбірек әйелдерді қабылдауға шақырды. Ол кезде бұл көрсеткіш 3 пайыз ғана еді. Тағы бір талап әйелдердің ұрпақ алуы туралы зерттеулерге жұмсалатын қаржыны қалай жұмсау керектігін әйелдер өз ойын білдіруі керек еді. Жазушылық қызметімен қатар, Сейман саяси ұйымдастырушы болды. Ол Нью-Йорк әйелдер форумының құрылтайшы мүшесі (1973), Нью-Йорк қалалық әйелдер медициналық орталығының вице-президенті (1971) және Ұлттық әйелдер ұйымының Нью-Йорк бөлімшесінің кеңесші кеңесінде (1973) қызмет етті.
When the birth control pill came on the market in 1960, Barbara was writing columns for women's magazines such as Brides and the Ladies' Home Journal. She launched her career as a women's health journalist and brought a new kind of health reporting to the field, writing articles that centered more on the patient and less on the medical fads of the day. Seaman was first to reveal that women lacked the information they needed to make informed decisions on child bearing, breast feeding, and oral contraceptives. She even went so far as to alert women to the dangers of the Pill, whose primary ingredient was estrogen (also the active ingredient in Premarin, which had contributed to the death of her aunt). Prolific output and the popularity of her published articles won Seaman membership in the prestigious Society of Magazine Writers. Through this organization she met Betty Friedan, who asked her to cover events such as the founding of NOW (1966), the founding of NARAL (1969), and other milestones in the development of second wave feminism. Befriended by Gloria Steinem, Seaman also became a contributing editor at Ms. magazine. Robert Finch, Secretary of HEW, praised Seaman saying, "The Doctors' Case Against the Pill was a major factor in our strengthening the language in the final warning published in the Federal Register to be included in each package of the Pill." The dramatic events surrounding the hearings brought together many soon to be prominent health feminists for the first time, and encouraged them to pursue further action. In 1975 Seaman co founded the National Women's Health Network with Alice Wolfson, Belita Cowan, Mary Howell (M. D.) and Phyllis Chesler (PhD). Also in 1975, Seaman made "Four Demands"—a speech at Harvard Medical School in which she called for more women be admitted to training in obstetrics and gynecology. At the time, the number was barely 3%. Another demand was that women have a say in how research money concerning female reproduction be spent. In tandem with her work as a writer, Seaman was a political organizer. She was a founding member of the New York Women's Forum (1973), vice president of the New York City Women's Medical Center (1971), and sat on the advisory board of the New York chapter of the National Organization for Women (1973).
Денсаулық сақтау феминисттік орталығы
Сейман әйелдердің денсаулығы мен денесі туралы басқа да жазушылардың ынталы промоутері болды. 1972 жылы 2 желтоқсанда "Нью-Йорк таймс" газетінде жарияланған мақаласында ол былай деп жазды: "Кейбір әйелдер дәрігерлеріне өздері үшін уайымдауға рұқсат беруді қалайды. Бірақ біздегі бұған бейімделгендер үшін денсаулық туралы шыншыл ақпарат алу өте қиын болды". Сейман әйелдердің өзін-өзі көмек кітаптарын, соның ішінде біздің денелерімізді, өзімізді; әйелдер мен ақымақтық; неге табиғи босану; және әйелдердің денсаулығына феминисттік көзқарастар әкелген вагинальдық саясат. Кейіннен ол әйелдердің денсаулығын қорғау қозғалысындағы әріптестері, соның ішінде доктор Мэри Хауэлл мен Лоррейн Ротман үшін негізгі некрологтарды жазуға көмектесті.
Seaman was an enthusiastic promoter of other writers on women's health and body issues. In a piece published in The New York Times on December 2, 1972, she wrote "Some women want to let their doctors do the worrying for them. But for those of us who don't, it has been extremely difficult to get honest health information." Seaman praised women's self help books, including Our Bodies, Ourselves; Women and Madness; Why Natural Childbirth; and Vaginal Politics, that brought feminist perspectives to women's health. She later helped to write major obituaries for her fellow activists in the women's health movement, including Dr. Mary Howell and Lorraine Rothman.
Коммерциялық цензура
Тууды бақылау таблеткасы мен басқа да коммерциялық маңызды фармацевтикалық өнімдерді сынға алғандықтан, Сейман көптеген жағдайларда жұмыстан шығарылды, қара тізімге енгізілді және цензураға ұшырады. Ол "Ladies Home Journal", "Family Circle", "Omni" және "Hadassah" журналдарынан шығарылды. АҚШ өкілі Кэролин Малони Конгресс жазбасында (2005 жылдың 17 қазанында) былай деп мәлімдеді: "1980 жылдары Барбараның оқиғалары бар басылымдарда жарнама жасамайтын фармацевтикалық компаниялар журналдардың қара тізіміне кірді. Оның өнімдерінің қауіпсіздігі мен тиімділігін күмәнге салуға деген үнемі күш салуы олардың айыбын және біздің мақтауымызды әкелді. Барбара бұл тыныштықты пайдаланып, өмірбаянға бет бұрды". 1980 жылдары Seaman Жақсы мен Жақсы мен, Жаклин Сусаннның өмірбаянын жариялады, ол Мишель Лидің қатысуымен "Скандал мен" атты телефильмге айналды.
Due to her criticism of the birth control pill and other commercially important pharmaceutical products, Seaman was fired, blacklisted, and censored on numerous occasions. She was dismissed from Ladies Home Journal, Family Circle, Omni and Hadassah magazines. U. S. Representative Carolyn Maloney, in the Congressional Record (October 17, 2005), stated that, "In the 1980s Barbara was essentially blacklisted from magazines by pharmaceutical companies who would not advertise in publications that carried her stories. Her relentless insistence on questioning the safety and effectiveness of their products earned her their condemnation and our praise. Barbara took advantage of this forced lull by turning to biography." During the 1980s, Seaman published Lovely Me, a biography of Jacqueline Susann, which was made into a television movie, Scandalous Me, starring Michele Lee.
Соңғы жылдар
Сейман Нью-Йоркте үш баласы, төрт немересі, екі әпкесі және екі немере інісімен бірге өмір сүрді. Өмірінің соңына дейін ол мақалалар жазып, әйелдердің қауіпсіздігі мен өздерінің медициналық емделуіне қатысуын жақтады. Сейман гормоналды контрацептивтер, бала туу және кейбір дәрігерлер мен фармацевтикалық компаниялардың науқастар мен тұтынушыларға қауіптерді ашуға дайын еместігі туралы жазуды жалғастырды. 2008 жылы 27 ақпанда Сейман өкпе қатерлі ісігінен қайтыс болды. 2000 жылдың маусым айында The New York Times газетінде Seaman-дың "The Pill and I: 40 Years On, the Relationship Remains Wary" атты мақаласы жарияланды. Ол Лора Элдриджпен 2008 жылы жарық көрген "Менопаузаға қатысты ақымақтықсыз нұсқаулық" (Simon & Schuster) және 2012 жылдың қаңтарында жарық көретін "Әйелдердің денсаулығы қозғалысының дауыстары" (Seven Stories Press) атты екі кітапта жұмыс істеді. 2009 жылы "Дәрігерлер таблеткаға қарсы" атты кітаптың 40 жылдығына арналған басылымы жарық көрді.
Seaman lived in New York City, close to her three children, four grandchildren, two sisters, and two nephews. Until the end of her life, she was writing articles and advocating for women's safety and participation in their own medical treatment. Seaman continued to write about hormonal contraceptives, childbirth, and the unwillingness of some doctors and pharmaceutical companies to disclose risks to patients and consumers. On February 27, 2008, Seaman died of lung cancer. In June 2000, The New York Times published a piece by Seaman, "The Pill and I: 40 Years On, the Relationship Remains Wary". She collaborated with Laura Eldridge on two books, The No Nonsense Guide to Menopause released in 2008 (Simon & Schuster) and Voices of the Women's Health Movement (Seven Stories Press) to be published in January 2012. In 2009 the 40th anniversary edition of the Doctors' Case Against the Pill was published.
Құрметтер
2000 жылы Seaman АҚШ пошта қызметі 1970 жылдардағы әйелдер құқығы қозғалысы маркасының құрметті адамы деп атады. 1978 жылы кітаптар бойынша "Матрикс" сыйлығының иегері.
In 2000, Seaman was named by the US Postal Service as an honoree of the 1970s Women's Rights Movement stamp. Winner of Matrix Award in Books, 1978.