Кіріспе
Американдық белсенді және журналист (1934 жылы туған)
Steinem was a columnist for New York magazine and a co founder of Ms. magazine. which brought her national attention and positioned her as a feminist leader. In 1971, she co founded the National Women's Political Caucus which provides training and support for women who seek elected and appointed offices in government. Also in 1971, she co founded the Women's Action Alliance which, until 1997, provided support to a network of feminist activists and worked to advance feminist causes and legislation. In the 1990s, Steinem helped establish Take Our Daughters to Work Day, an occasion for young girls to learn about future career opportunities. In 2005, Steinem, Jane Fonda, and Robin Morgan co founded the Women's Media Center, an organization that "works to make women visible and powerful in the media." as of 2018, Steinem was traveling internationally as an organizer and lecturer, and was a media spokeswoman on issues of equality. In 2015, Steinem, alongside two Nobel Peace Laureates (Mairead Maguire of Northern Ireland and Leymah Gbowee of Liberia Her father was Jewish, the son of immigrants from Württemberg, Germany, and Radziejów, Poland. Her paternal grandmother, Pauline Perlmutter Steinem, was chairwoman of the educational committee of the National Woman Suffrage Association, a delegate to the 1908 International Council of Women, and the first woman to be elected to the Toledo Board of Education, as well as a leader in the movement for vocational education. Pauline also rescued many members of her family from the Holocaust. She changed "from an energetic, fun loving, book loving" woman into "someone who was afraid to be alone, who could not hang on to reality long enough to hold a job, and who could rarely concentrate enough to read a book." Nevertheless, the impact of these events had a formative effect on her personality: while her father, a traveling salesman, had never provided much financial stability to the family, his exit aggravated their situation. Steinem concluded that her mother's inability to hold on to a job was evidence of general hostility towards working women. These perspectives convinced Steinem that women lacked social and political equality. She then attended Smith College, an institution with which she continues to remain engaged, from which she received her A. B. magna cum laude and graduated as a member of Phi Beta Kappa. Years later, Steinem dedicated her memoir My Life on the Road (2015) to him. She wrote,
"Dr. John Sharpe of London, who in 1957, a decade before physicians in England could legally perform an abortion for any reason other than the health of the woman, took the considerable risk of referring for an abortion a twenty two year old American on her way to India. Knowing only that she had broken an engagement at home to seek an unknown fate, he said, 'You must promise me two things. First, you will not tell anyone my name. Second, you will do what you want to do with your life.'" In the late 1950s, Steinem spent two years in India as a Chester Bowles Asian Fellow. After returning to the United States, she served as director of the Independent Research Service, an organization funded in secret by a donor that turned out to be the CIA. She worked to send non Communist American students to the 1959 World Youth Festival. In 1950s, she was influenced by Mahatma Gandhi, and later she went ahead to model her campaign after Gandhi's independence movement.
Штайнем «Нью-Йорк» журналында баған жазды және «Ms.» журналын құрушылардың бірі болды. Бұл оған ұлттық назар аудартып, феминистік көшбасшы ретінде танылды. 1971 жылы ол үкіметтік сайлау және тағайындау лауазымдарына үміткер әйелдерге оқыту және қолдау көрсету мақсатындағы Ұлттық әйелдер саяси кокусын құрды. Сондай-ақ 1971 жылы ол «Әйелдер әрекеті альянсын» құрды, ол 1997 жылға дейін феминистік белсенділер желісіне қолдау көрсетіп, феминистік мақсаттар мен заңнаманы ілгерілетумен айналысты. 1990 жылдары Штайнем «Қыздарымызды жұмысқа алып жүрейік» күнін құруға көмектесті, бұл жас қыздарға болашақ мансап мүмкіндіктері туралы білуге мүмкіндік берді. 2005 жылы Штайнем, Джейн Фонда және Робин Морган «Медиада әйелдерді көрінетін және күшті ету үшін жұмыс істейтін» Әйелдер медиа орталығын құрды. 2018 жылы Штайнем ұйымдастырушы және лектор ретінде халықаралық саяхаттар жасады және теңдік мәселелері бойынша БАҚ өкілі болды. 2015 жылы Штайнем екі Нобель бейбіт сыйлығының лауреаттарымен бірге (Солтүстік Ирландиядан Майред Магуайр және Либериядан Лейма Гбови) бірге жұмыс істеді. Оның әкесі еврей, Германияның Вюртемберг және Польшаның Радзьево қалаларынан келген иммигранттардың ұлы болған. Оның әжесі Паулин Перлмуттер Штайнем Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының білім беру комитетінің төрағасы, 1908 жылғы Халықаралық әйелдер кеңесінің делегаты және Толедо қалалық білім беру кеңесіне сайланған алғашқы әйел, сондай-ақ кәсіптік білім беру қозғалысының жетекшісі болды. Паулин отбасының көптеген мүшелерін Холокосттан құтқарды. Ол «энергиялы, көңілді, кітап оқуды жақсы көретін» әйелден «жалғыздықтан қорқатын, жұмыс істеуге жеткілікті уақыт ұстап тұра алмайтын және кітап оқуға көңіл жинауға шамасы келмейтін» адамға айналды. Дегенмен, осы оқиғалардың оның тұлғасына қалыптасқан әсері болды: оның саяхатшы сатушы әкесі отбасына ешқашан қаржылық тұрақтылық бермеген, ал оның кетісі жағдайды нашарлатты. Штайнем анасының жұмыс істеуге тұрақтамауы жұмыс істейтін әйелдерге деген жалпы жаулықты көрсетеді деп қорытындылады. Бұл көзқарастар Штайнемді әйелдердің әлеуметтік және саяси теңдігі жоқ екеніне сендірді. Одан кейін ол Смит колледжіне оқуға түсті, ол әлі күнге дейін қатысып келеді, және A.B. magna cum laude дәрежесін алып, Phi Beta Kappa мүшесі ретінде бітірді. Көп жылдар өткен соң Штайнем «Жолдағы өмірім» (2015) атты естеліктерін оған арнады. Ол былай деп жазды: «1957 жылы, Англиядағы дәрігерлер әйелдің денсаулығынан басқа себептермен заңды түрде аборт жасауға рұқсат алғаннан он жыл бұрын, Лондондық доктор Джон Шарп Үндістанға бара жатқан жиырма екі жасар американдық қызға аборт жасауға қауіптенді. Ол қыздың үйіндегі белгісіз тағдырға ұшырау үшін келісімін бұзғанын білген соң: «Маған екі нәрсеге уәде беріңіз. Біріншіден, есімді ешкімге айтпаңыз. Екіншіден, өміріңізде не істегіңіз келсе, соны істеңіз» деді. 1950 жылдардың соңында Штайнем екі жыл бойы Үндістанда Честер Боулз Азиялық стипендиаты ретінде болды. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол тәуелсіз зерттеу қызметінің директоры болып қызмет етті, бұл ұйым құпия түрде донорлардың қаржыландыруын алды, ол ЦРУ екені белгілі болды. Ол 1959 жылы өткен Дүниежүзілік жастар фестиваліне коммунистік емес американдық студенттерді жіберу үшін жұмыс істеді. 1950 жылдары ол Махатма Гандидің ықпалына түсті және кейіннен оның науқанын Гандидің тәуелсіздік қозғалысынан үлгі етті.
Steinem was a columnist for New York magazine and a co founder of Ms. magazine. which brought her national attention and positioned her as a feminist leader. In 1971, she co founded the National Women's Political Caucus which provides training and support for women who seek elected and appointed offices in government. Also in 1971, she co founded the Women's Action Alliance which, until 1997, provided support to a network of feminist activists and worked to advance feminist causes and legislation. In the 1990s, Steinem helped establish Take Our Daughters to Work Day, an occasion for young girls to learn about future career opportunities. In 2005, Steinem, Jane Fonda, and Robin Morgan co founded the Women's Media Center, an organization that "works to make women visible and powerful in the media." as of 2018, Steinem was traveling internationally as an organizer and lecturer, and was a media spokeswoman on issues of equality. In 2015, Steinem, alongside two Nobel Peace Laureates (Mairead Maguire of Northern Ireland and Leymah Gbowee of Liberia Her father was Jewish, the son of immigrants from Württemberg, Germany, and Radziejów, Poland. Her paternal grandmother, Pauline Perlmutter Steinem, was chairwoman of the educational committee of the National Woman Suffrage Association, a delegate to the 1908 International Council of Women, and the first woman to be elected to the Toledo Board of Education, as well as a leader in the movement for vocational education. Pauline also rescued many members of her family from the Holocaust. She changed "from an energetic, fun loving, book loving" woman into "someone who was afraid to be alone, who could not hang on to reality long enough to hold a job, and who could rarely concentrate enough to read a book." Nevertheless, the impact of these events had a formative effect on her personality: while her father, a traveling salesman, had never provided much financial stability to the family, his exit aggravated their situation. Steinem concluded that her mother's inability to hold on to a job was evidence of general hostility towards working women. These perspectives convinced Steinem that women lacked social and political equality. She then attended Smith College, an institution with which she continues to remain engaged, from which she received her A. B. magna cum laude and graduated as a member of Phi Beta Kappa. Years later, Steinem dedicated her memoir My Life on the Road (2015) to him. She wrote,
"Dr. John Sharpe of London, who in 1957, a decade before physicians in England could legally perform an abortion for any reason other than the health of the woman, took the considerable risk of referring for an abortion a twenty two year old American on her way to India. Knowing only that she had broken an engagement at home to seek an unknown fate, he said, 'You must promise me two things. First, you will not tell anyone my name. Second, you will do what you want to do with your life.'" In the late 1950s, Steinem spent two years in India as a Chester Bowles Asian Fellow. After returning to the United States, she served as director of the Independent Research Service, an organization funded in secret by a donor that turned out to be the CIA. She worked to send non Communist American students to the 1959 World Youth Festival. In 1950s, she was influenced by Mahatma Gandhi, and later she went ahead to model her campaign after Gandhi's independence movement.
Журналистика
Esquire журналының редакторы Клэй Фелкер бос штатты жазушы Стейнемге кейін ол өзінің алғашқы "маңызды тапсырмасы" деп атаған, контрацепция туралы тапсырма берді; оның алғашқы нұсқасы ұнамады және ол мақаланы қайта жазуды сұрады. 1962 жылы жарияланған мақаласында әйелдердің мансап пен отбасыны таңдауға мәжбүр болуы туралы жазды, бұл Бетти Фриданның "Әйелдік мистика" кітабынан бір жыл бұрын жарық көрді. 1963 жылы Хантингтон Хартфордтың "Show" журналы үшін мақала жазу кезінде Стейнем Нью-Йорктегі "Playboy" клубында "Playboy Bunny" қызы ретінде жұмыс істеді. 1963 жылы "Bunny-дің әңгімесі" деген атпен жарияланған мақаласында Стейнемнің "Bunny" киіміндегі суреті және осы клубтарда әйелдерге қалай қаралатыны туралы толық мәлімет берілді. Стейнем "Bunny"-лердің жұмыс жағдайын, әсіресе оларға талап етілген жыныстық қылықтарды жариялаған жұмысына мақтан тұтады, бұл талаптар заң шегінен шығып кеткен. Дегенмен, мақала жарық көргеннен кейін қысқа уақыттан кейін Стейнем басқа тапсырмалар ала алмады; оның сөзімен айтқанда, "өйткені мен енді "Bunny" болдым – және себебі маңызды емес". Бірақ, жақсы жағынан айтқанда, мақала "Playboy" иесі Хью Хефнерді "Bunny"-лердің жұмыс жағдайын қарап шығуға және жақсартуға итермеледі. Осы аралықта, 1964 жылы "Cosmopolitan" журналы үшін Джон Леннонмен сұхбат жүргізді. 1965 жылы NBC телеарнасының апталық сатирикалық көрсетілімі "That Was The Week That Was (TW3)" үшін "Күнделікті өмірдегі сюрреализм" атты тұрақты бөлімге материал жазды. 1968 жылы Стейнем Фелкердің жаңадан құрылған "New York" журналында жұмысқа орналасты. Стейнем 22 жасында Лондонда аборт жасады. Ол бұл кезде "үлкен түйсік" сезімін басынан өткерді және кейіннен сол күні ғана "белсенді феминист ретінде өмірін бастағанын" айтты. 1972 жылы ол Летти Коттин Погребин, Мэри Том, Патриция Карбин, Джоанн Эдгар, Нина Финкельштейн, Дороти Питман Хьюз және Мэри Пикокпен бірге феминистік "Ms." журналын құрды; ол "New York" журналының арнайы саны ретінде басталды және алғашқы санын Клей Фелкер қаржыландырды. Бірнеше апта ішінде "Ms." журналына 26 000 жазылым түсті және 20 000-нан астам оқырман хаттары келіп түсті. Журнал 2001 жылы Феминистік Көпшілік Қорына сатылды; Стейнем алты негізін қалаушы редактордың бірі ретінде журнал бетінде қалады және кеңесші кеңесте қызмет етеді. 1977 жылдың қараша айында Стейнем 1977 жылғы Ұлттық Әйелдер Конференциясында Розалинн Картер, Бетти Форд, Леди Берд Джонсон, Белла Абзуг, Барбара Джордан, Сесилия Бурсиага, Ленор Херши және Жан О'Лири сияқты спикерлермен бірге сөз сөйледі. 1978 жылы Стейнем "Cosmopolitan" журналы үшін "Егер ерлер менструацияласа" атты жартылай сатирикалық эссе жазды, онда ол ерлердің әйелдердің орнына менструациялайтын әлемді көзге елестетеді. Эсседе ол мұндай әлемде менструация әйелдер үшін ұят көзі болмай, ерлердің өзара азаптарын салыстыратын құрмет белгісіне айналатынын қорытындылады. 1998 жылдың 22 наурызында Стейнем "The New York Times" газетінде ("Феминистер және Клинтон мәселесі") атты көзқарасын жариялады, онда Билл Клинтонның күдікті әрекеттері жыныстық қысымға жатпайтынын мәлімдеді, бірақ оның айыптаушыларының есептерін жоққа шығармады. Көзқарасы "Harvard Crimson" және газеттің өзінде әртүрлі жазушылар тарапынан сынға ұшырады. 2017 жылы британдық "The Guardian" газетімен сұхбатта Стейнем 1998 жылғы "New York Times" газетінде жариялаған көзқарасын қолдады, бірақ сонымен қатар: "Мен қазір дәл солай жазбас едім" деді.
Белсенділік
1968 жылы Штайнем "Жазушылар мен редакторлар соғыс салығына қарсы" уәдесіне қол қойып, Вьетнам соғысына наразылық ретінде салық төлеуден бас тартуға міндеттенді. 1969 жылы ол "Қара күштен кейін, әйелдердің азаттығы" атты мақаласын жариялады, ол оны феминисттік лидер ретінде ұлттық деңгейде танымал етті. Сол жылы ол "Time" журналында "Егер әйелдер жеңіске жетсе, қандай болар еді" деген гендерлік теңдік туралы эссе жариялады. 1971 жылдың 10 шілдесінде Штайнем Белла Абзуг, Бетти Фридан, Ширли Чишолм және Мюрли Эверс Уильямс сияқты көрнекті тұлғаларды қамтитын Ұлттық әйелдер саяси кокусын (NWPC) құрған үш жүзден астам әйелдің бірі болды. Ол "Америка әйелдеріне арналған үнқатысу" сөз сөйледі, онда былай деді: "Бұл қарапайым реформа емес. Бұл шынымен революция. Жыныс және нәсіл, олар оңай және көрінетін айырмашылықтар болғандықтан, адамдарды жоғары және төмен топтарға, сондай-ақ осы жүйе әлі де тәуелді болған арзан еңбекке ұйымдастырудың негізгі тәсілдері болды. Біз тек таңдалған немесе еңбекпен қол жеткізілген рөлдер ғана болатын қоғам туралы айтып отырмыз. Біз шынымен гуманизм туралы айтып отырмыз." 1972 жылы ол Нью-Йоркте Ширли Чисхолмның делегаты ретінде сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады. 1973 жылдың наурыз айында ол әйелдер құқықтары үшін стюардессалардың бірінші ұлттық конференциясында сөз сөйледі және оның барлық қызметі бойына қолдау көрсетті. "Әйелдер құқығын қорғау үшін стюардессалар" 1976 жылдың көктемінде таратылды. Redstockings оны ЦРУ-ның қолдауымен тәуелсіз зерттеу қызметімен ынтымақтастыққа келіскені үшін де сынады. Wonder Woman комикстерін оқып өскен Штайнем, Wonder Woman-ның күштерін және дәстүрлі киімін қайта жаңартуда да маңызды рөл атқарды, олар #204 (қаңтар-ақпан 1973) санында жаңартылды. Алайда, бұл әрекетімен Штайнем #202 санымен сценарийді алған Сэмюэл Р. Деланиді жұмыстан босатуға мәжбүр болды. Делани алты бөлімдік сюжетті жазуы керек еді, ол аборт клиникасы үшін шайқаспен аяқталады, онда Wonder Woman осы қызметтерді пайдалануға тырысатын әйелдерді қорғауға тиіс еді, бұл сол кездегі маңызды феминистік мәселе. Сюжеттің жоспарлары мен осы мәселе бойынша жасалған жұмыстар жойылды, бұл туралы Штайнем білмеді және түзетуге тырыспады. 1976 жылы Эстер М. Броннердің Нью-Йорк қаласындағы пәтерінде бірінші әйелдер ғана қатысқан Пасха кешкі асы ұйымдастырылды, оны Броннер басқарды, онда Штайнем де бар 13 әйел қатысты. 1977 жылы Штайнем Әйелдер баспа еркіндігі институтының (WIFP) мүшесі болды. WIFP – американдық коммерциялық емес баспа ұйымы. Ұйымның мақсаты – әйелдер арасындағы байланысты күшейту және жұртшылықты әйелдерге негізделген БАҚ-тармен байланыстыру. 1984 жылы Штайнем Оңтүстік Африка елшілігінің алдында тәртіпсіздік тудырғаны үшін бірнеше конгрессмендер мен азаматтық құқық белсенділерімен бірге тұтқындалды, олар Оңтүстік Африканың апартеид жүйесіне қарсы наразылық білдірді. 1991 жылы шығанақ соғысы басталғанда Штайнем, көрнекті феминисттер Робин Морган және Кейт Миллеттпен бірге Таяу Шығысқа басып кіруге қарсылық көрсетті және "демократияны қорғау" деген мақсаттың сылтау ғана екенін мәлімдеді. 1991 жылы Клэренс Томасқа қатысты сексуалдық қысым көрсету ісі кезінде Штайнем Анита Хиллге күшті қолдау көрсетті және Хиллдің өзі бір күні Жоғарғы Сотта отыруы мүмкін екенін айтты. 1992 жылы Штайнем Choice USA коммерциялық емес ұйымын құрды, ол репродуктивті таңдау үшін лоббилік жұмыс жүргізетін жас буынға қолдау көрсетеді. 1993 жылы Штайнем HBO үшін балаларға жасалған зорлық-зомбылық туралы "Эмми" сыйлығын жеңіп алған теледокументальдық фильмнің продюсері және баяндаушысы болды. 2013 жылдың 1 маусымында Штайнем Лондонның Твикенхэм стадионында өткен "Chime For Change: The Sound Of Change Live" концертінде сахнада өнер көрсетті. Кейін 2014 жылы БҰҰ Әйелдер ұйымы әйелдер жөніндегі төртінші дүниежүзілік конференцияның 20 жылдығын атап өтуді бастады және осы науқанның бір бөлігі ретінде Штайнем (және басқалар) Нью-Йорктегі Аполло театрында сөз сөйледі. "Chime For Change" Gucci компаниясымен қаржыландырылды, ол қаржы жинау және әсіресе қыздар мен әйелдерге қатысты хабардарлықты арттыру үшін инновациялық тәсілдерді қолдануға бағытталған. Штайнем былай деді: "Менің ойымша, мен әйелдер қозғалысының символына айналған факт біраз кездейсоқ. Мысалы, Конгресс мүшесі әйелді Конгресс мүшесі деп тануы мүмкін, бірақ бұл оның феминист емес екенін білдірмейді, бірақ ол өзінің жақын еркек аналогымен танылады. Менің еркек аналогым жоқ, сондықтан баспасөз мені қозғалысқа теңеуге мәжбүр. Мен журналист деп аталуым мүмкін, бірақ "Ms." қозғалыстың бөлігі болғандықтан, әдеттегі журнал емес, мені қозғалыспен байланыстыру ықтимал. Мені қоюға басқа орын жоқ." Көптеген адамдардың қате пікіріне қарамастан, Штайнем "Әйелге еркектей велосипед қажет" деген феминистік ұранды өнегелемеген. Оны танымал етуге көмектессе де, бұл фразаның авторы Ирина Данн. "Time" журналы осы фразаның авторлығын Штайнемге жатқанда, Штайнем Данн осы фразаның авторы екенін айтқан хат жазды. Штайнемге қате атрибуцияланатын тағы бір фраза: "Егер еркектер жүкті бола алса, аборт қасиетті рәсім болар еді." Штайнем өзі бұл фразаны Бостон қаласындағы такси жүргізушісіне жатқызды, оны ол Флоренс Кеннедимен бірге кездестіргенін айтты.
text=This is no simple reform. It really is a revolution. Sex and race because they are easy and visible differences have been the primary ways of organizing human beings into superior and inferior groups and into the cheap labor on which this system still depends. We are talking about a society in which there will be no roles other than those chosen or those earned. We are really talking about humanism. In 1972, she ran as a delegate for Shirley Chisholm in New York, but lost. In March 1973, she addressed the first national conference of Stewardesses for Women's Rights, which she continued to support throughout its existence. Stewardesses for Women's Rights folded in the spring of 1976. The Redstockings also singled her out for agreeing to cooperate with the CIA backed Independent Research Service. Steinem, who grew up reading Wonder Woman comics, was also a key player in the restoration of Wonder Woman's powers and traditional costume, which were restored in issue #204 (January–February 1973). In doing so, however, Steinem forced the firing of Samuel R. Delany who had taken over scripting duties with issue #202. Delany was supposed to write a six issue story arc, which would culminate in a battle over an abortion clinic where Wonder Woman was to defend women trying to use their services, a critical feminist issue at the time. The story outlines and the work already done on the issues was scrapped, something that Steinem was not aware of and made no attempt to rectify. In 1976, the first women only Passover seder was held in Esther M. Broner's New York City apartment and led by Broner, with 13 women attending, including Steinem. In 1977, Steinem became an associate of the Women's Institute for Freedom of the Press (WIFP). WIFP is an American nonprofit publishing organization. The organization works to increase communication between women and connect the public with forms of women based media. In 1984, Steinem was arrested along with a number of members of Congress and civil rights activists for disorderly conduct outside the South African embassy while protesting against the South African apartheid system. At the outset of the Gulf War in 1991, Steinem, along with prominent feminists Robin Morgan and Kate Millett, publicly opposed an incursion into the Middle East and asserted that ostensible goal of "defending democracy" was a pretense. During the Clarence Thomas sexual harassment scandal in 1991, Steinem voiced strong support for Anita Hill and suggested that one day Hill herself would sit on the Supreme Court. In 1992, Steinem co founded Choice USA, a non profit organization that mobilizes and provides ongoing support to a younger generation that lobbies for reproductive choice. In 1993, Steinem co produced and narrated an Emmy Award winning TV documentary for HBO about child abuse, called, "Multiple Personalities: The Search for Deadly Memories". On June 1, 2013, Steinem performed on stage at the "Chime For Change: The Sound Of Change Live" Concert at Twickenham Stadium in London, England. Later in 2014, UN Women began its commemoration of the 20th anniversary of the Fourth World Conference on Women, and as part of that campaign Steinem (and others) spoke at the Apollo Theater in New York City. Chime For Change was funded by Gucci, focusing on using innovative approaches to raise funds and awareness especially regarding girls and women. Steinem has stated, "I think the fact that I've become a symbol for the women's movement is somewhat accidental. A woman member of Congress, for example, might be identified as a member of Congress; it doesn't mean she's any less of a feminist but she's identified by her nearest male analog. Well, I don't have a male analog so the press has to identify me with the movement. I suppose I could be referred to as a journalist, but because Ms. is part of a movement and not just a typical magazine, I'm more likely to be identified with the movement. There's no other slot to put me in." Contrary to popular belief, Steinem did not coin the feminist slogan "A woman needs a man like a fish needs a bicycle". Although she helped popularize it, the phrase is actually attributable to Irina Dunn. When Time magazine published an article attributing the saying to Steinem, Steinem wrote a letter saying the phrase had been coined by Dunn. Another phrase sometimes wrongly attributed to Steinem is: "If men could get pregnant, abortion would be a sacrament." Steinem herself attributed it to "an old Irish woman taxi driver in Boston", whom she said she and Florynce Kennedy met.
Штайнем әйелдер кроссының DMZ-ге қосылды
2015 жылдың 24 мамырында Халықаралық әйелдердің қарусыздану күнінде 15 елден келген 30 әйел, оның ішінде екі Нобель сыйлығының лауреаты және зейнеткер полковник Энн Райт, 10 000 корей әйелімен бірге қол ұстасып, DMZ-ның екі жағына орналасты. Олар Корей соғысының (1950-1953) ресми түрде аяқталуын, соғыс кезінде отбасыларын бөліп кеткен жандардың қайта қосылуын және екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 70 жылға созылған араздыққа шешім табу үшін әйелдердің басшылыққа ие болуын қадағалап, бейбітшілік құру процесін талап етті. Оңтүстік Корея мен Солтүстік Кореяның бейбітшілік үшін белсенділерге, әлемдегі ең қауіпті жерлердің бірі саналатын, Оңтүстік Корея мен ядролық қаруланған Солтүстік Кореяны бөліп тұратын, миналанған аймақта жүздеген мың әскерлердің орналасқан шекара аймағына кіруге рұқсат беру туралы келісімге келуі ерекше жағдай болды. Штайнемнен басқа, DMZ-ді кесіп өткендердің қатарында Гавайиден келген ұйымдастырушы Кристин Ан, Окинавадан келген феминист Судзуйо Таказато, Мексикадан келген Amnesty International адам құқықтары жөніндегі заңгер Эрика Гевара, Либерияның бейбітшілік және келісімді ынталандырушысы Лейма Гбови, Филиппин заң шығарушысы Лиза Маза, Солтүстік Ирландияның бейбітшілік белсендісі Мейред Магуайр және АҚШ-тың Иракқа басып кіруіне қарсылық білдіріп отставкаға шыққан офицер полковник Энн Райт болды. Штайнем 2015 жылы Мейрид Магуайрмен бірге Кореядағы бейбітшілік үшін әйелдер шеруінің құрметті тең төрағасы атанды. Шеруге дейін өткен апталарда Штайнем баспасөзге: "Адамдарды бөлудің ақымақтығының одан артық физикалық символын көзге елестету қиын" деді. Ол сондай-ақ Ручира Гупта құрған Үндістандағы сексуалдық құлдыққа және ұрпақтан-ұрпаққа жалғасқан жезөкшелікке қарсы күресетін Apne Aap Women Worldwide ұйымының кеңесші кеңесінің төрағасы болып табылады. Ол өзінің әріптесі және досы Ручира Гуптамен бірге саяхаттары, әйелдермен болған тәжірибелері және Үндістан феминистік қозғалысы туралы көптеген жазбалар жасады. 2014 жылы Штайнем мен Гупта Үндістанды аралап, елдің жас феминистерімен, жазушыларымен және ой-санасы дамыған көшбасшыларымен кездесті. Олардың саяхаттарын "Үндістан әйелдер қозғалысын зерттеу туралы жазбалар" деп аталатын күнделікке түсірді. 2011 жылдан бері Штайнем, БҰҰ-ның Адам құқықтары жөніндегі бұрынғы жоғарғы комиссары Нави Пиллей және Джессика Нойвиртпен бірге "Бірлік – жаһандық институт" жобасы аясындағы "Әйелдердің алдыңғы шебі қорының" бірлескен үйлестірушісі болды. "Әйелдердің алдыңғы шебі қоры" – әйелдерге арналған қор, ол әлемдегі әйелдер құқығын қорғайтын белсенділердің қаржылық ресурстарға, саяси көшбасшыларға және БАҚ-та көрінуге қол жеткізуін арттыру арқылы оларды күшейтеді. Бүгінде олар 13 елдегі 15 серіктес ұйымды қолдайды және екі тақырыптық қорды басқарады: 13 грант иеленушісі бар Глория Штайнемнің сексуалдық құлдыққа қарсы теңдік қоры және 5 грант иеленушісі бар Эфуа Доркеноның әйелдердің жыныс мүшелерін кесуді тоқтату қоры.
Саяси науқандарға қатысу
Штайнемнің президенттік науқандарға қатысуы 1952 жылғы президенттік сайлауда Адлай Стивенсонды қолдауына дейін жетеді.
1968 жылғы сайлау
Азаматтық құқықтарды жақтаушы және Вьетнам соғысын қатты сынға алған Штайнем бастапқыда сенатор Юджин Маккартиге оның осы мәселелердегі "үлгілі рекорды" үшін қызығушылық танытты, бірақ онымен кездесіп, сөйлегенін естігеннен кейін, ол оны "сақты, шабыттандырмайтын және құрғақ" деп тапты. 1968 жылы Штайнем Макговернге сол жылы президенттік жарысқа қатысуының себептерін түсіндіру үшін таңдалды; ол келісті, және Штайнем "көрсетмелер жазушысы, алдын ала дайындық жұмысын атқарушы, қаржы жинаушы, делегаттармен лоббистеуші, тапсырмаларды орындаушы және баспасөз хатшысы" қызметтерін бірден немесе қатар алып жүрді. Штайнем кейінірек осы оқиғаны былай сипаттады:
Штайнем үш он жылдан астам уақыт бойы жарияланған еңбектерінде немесе сұхбаттарында бір жынысты неке туралы ештеңе айтпаса да, 2000-жылдардың басында ол қайтадан бір жынысты некелерді қолдады, 2004 жылы былай деді: "[сексуалдық қанағат тек ұрпақ туумен аяқталғанда ғана қалыпты деген ой әйелдерді – олардың денсаулығы сексуалдық өмір мен ұрпақ туудан бөлек болуына байланысты – сондай-ақ гейлер мен лесбияндарды да қысымға ұшыратады]". Штайнем 2008 жылғы "Бір жынысты некеден әрі: барлық отбасыларымыз бен қарым-қатынастарымыз үшін жаңа стратегиялық көзқарас" манифестіне де қол қойды, ол түрлі қарым-қатынастарға, үй шаруашылықтарына және отбасыларға заңдық құқықтар мен мүмкіндіктер беруді жақтады.
Трансгендерлік құқық
1977 жылы Штайнем теннисші Рене Ричардстың кеңінен таралған жыныс өзгерту операциясының, оның пікірінше, феминизмнің қандай салдарға әкелуі мүмкін екендігіне қатысты қорқыныш тудыратын көрініс ретінде немесе феминизмнің енді қажет еместігінің дәлелі ретінде бейнеленгеніне наразылық білдірді. Штайнем бұл мәселенің ең болмағанда "жыныстық теңсіздіктің кең таралған мәселелерінен назарды аудару" екенін жазды. Ол сондай-ақ, жеке адамдардың өздерін қалай тануды қаласа, солай тану құқығын қолдайтынын, бірақ кейбір транссексуалдар "өз денелерін хирургиялық түрде өзгерту арқылы деформациялайды" деп санайтынын жазды, осылайша физикалық дене мүшелерімен тығыз байланысты жыныс роліне сәйкес келуге тырысады. Ол "феминистер транссексуализмнің қажеттілігі мен пайдалануына байланысты алаңдаушылық сезінуі дұрыс" деп мәлімдеді. Стайнем мақаласында кейіннен трансгендер адамдарды толыққанды қолдайтынын білдіріп, трансгендерлер "оның ішінде, өзгешеленгендер де нақты, шынайы өмір сүріп жатыр. Ондай өмірлер сұрақталмай, құрметпен қабылдануы керек" деді.