Кіріспе
Эвальд Мелцер (1869 жылы 11 тамызда Ауербах, Вогтланд, 1940 жылы 30 қаңтарда Хернхут, Оберлауциц) - Саксониядағы паналау үйінің директоры, оның жұмысын нацистер T 4 эвтаназия бағдарламасын ақтауға қолданды. Мелтцер Альфред Хоше мен Карл Биндингтің "өмір сүруге лайық емес" деген айтысы, Die Freigabe der Vernichtung Lebensunwerten Lebens, мүгедектерге арналған эвтаназия туралы дау тудырды. Берлидің айтуынша, Мелтцер ақыл-ой қабілеті бұзылған адамдар адам болмысының соңғы іздерін жоғалтты деген пікірді қызу қарсы алды, оның орнына өмірден ләззат алу қабілеті мен ерік-жігеріне баса назар аударды. Мелтцер "Das Problem der Abkürzung "lebensunwerten" Lebens" (1925) еңбегінде "бұл жандарды ең жақсы қабілеттерімен қабылдап, олардың өмірлеріне күн сәулесін түсіру және осылайша адамзатқа қызмет ету әлдеқайда ерлік" деп жазды. Ол мүгедектерге арналған панажайлар ғылыми зерттеулердің құнды орталықтары ғана емес, сонымен қатар христиандық қайырымдылықтың нақты көрінісі деп мәлімдеді. (Бурли 21 жасында 22) Мостерттің айтуынша, "өз сенімін қолдауға тырысқанда, Мелтцер пациенттердің ата-аналарын мүгедектік пен эвтаназия туралы түсініктерін анықтау үшін сауалнама жүргізді. Мелтзердің таңғалуына орай, сауалнама нәтижесі ата-аналар арасында кең тараған қарама-қайшылықты көрсетті: олар балаларымен қатты эмоционалдық байланыста болғанымен, бір мезгілде әртүрлі дәрежеде біліктілікпен оларды өлтіруге 'жақсы' көзқарас білдірді. Шын мәнінде, сауалнамаға қатысқандардың тек аз ғана бөлігі эвтаназия туралы барлық түсініктерді мүлдем қабылдамады" (Проктор, 1988). Мелтцердің зерттеуі кейін нацистік Германияда мыңдаған мүгедектерді өлтірудің негізгі негіздемесі ретінде қолданылды.
According to Mostert, "In an attempt to support his belief, Meltzer surveyed the parents of his patients to ascertain their perceptions of disability and euthanasia. To Meltzer's astonishment, the survey results showed a widely held contradiction among the parents that although they had strong emotional ties to their children, they simultaneously expressed, with varying degrees of qualification, a 'positive' attitude toward killing them. In fact, only a handful of respondents completely rejected all notions of euthanasia" (Proctor, 1988). Meltzer's survey was later used as a major rationale for the killing of thousands of people with disabilities in Nazi Germany.