Кіріспе
Хорват драматургі Мийо Миркович (; 28 қыркүйек 1898 17 ақпан 1963), сонымен қатар Михо және Мате Балута деген псевдонимдерімен танымал, белгілі хорват ақыны, романист және экономист. ХХ ғасырдың ең көрнекті хорват ақындарының бірі және көбінесе ең ұлы Истрия ақыны деп аталады, оны Тоне Перушко "Лабиннің Матия Влачичиден кейінгі ең ұлы Истрия" деп атады. Миркович Оңтүстік-Шығыс Истрияның Ракаль қаласында дүниеге келген. Ұлы соғыстың басында оның отбасы Моравияға эвакуацияланды. Хорватияға оралғаннан кейін ол Загребке көшіп барудан бұрын Пулада журналист болып жұмыс істеді, онда Гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар факультетін бітірді. Кейін ол Берлинде және Франкфуртта экономика және әлеуметтік ғылымдарды оқыды, ол Матия Влачичтің түпнұсқа қолжазбаларын зерттеу үшін соларға барды. 1922 жылы Франкфурт университетінде докторлық дәрежесін алып, кейіннен Осиек, Суботица және Белградта сабақ берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол көз жұмғанға дейін Загребтегі Экономика факультетінің профессоры болды. 1947 жылдан Югослав ғылым және өнер академиясының (JAZU) мүшесі, 1958 жылдан 1961 жылға дейін оның Бас хатшысы болды, ал 1960 жылы өмір бойы жеткен жетістіктері үшін сыйлық алды. Миркович - хорват диалектісі бойынша ең танымал ақындардың бірі. Кейіннен бірнеше рет басылып шықты. Истрияның ностальгиялық тәжірибесі ретінде сипатталған кітаптың атымен аталған кездесу 1968 жылдан бері Ракалда Мирковичтің құрметіне өткізіледі. Оның жалғыз романы - "Tijesna zemlja: roman iz istarskog narodnog života" (1946), ол 19-шы ғасырдың екінші жартысынан бастап 1940-шы жылдарға дейін Истриядағы ауылдың өмірін суреттейтін экономикалық және әлеуметтік зерттеу, ол үш ұрпақ бойы бір отбасының өмірін қадағалайды. экономика ғылымы бойынша "Славян халықтарының экономикалық артта қалуының басты себебі туралы" атты диссертациясымен докторлық дәрежесін алды. Миркович Франкфуртқа оқуға баруды шешті, өйткені ол "барлық уақыттағы ең ұлы Истрия" деп санаған Влачичтің (Флациус) қолжазбалары сақталған. 1957 жылдан бастап қайтыс болғанға дейін Загребтегі Экономика факультетінің профессорлық-оқытушылық қызметінде болды. 1947 жылдан бастап ол Хорватия ғылым және өнер академиясының толық мүшесі болды, онда 1958 жылдан 1961 жылға дейін бас хатшы болды. Миркович көптеген университет оқулықтарын және экономика бойынша еңбектерді жариялады, соның ішінде Югославияның экономикалық тарихы (1958). Миркович Лабинді және оның тұрғындарын ерекше жақсы көретін, мүмкін, оның әжесі Мартина жақын жердегі Лабиннен болғандықтан.
Mijo Mirković (; 28 September 1898 – 17 February 1963), also known by his pen names Miho and Mate Balota, was a prominent Croatian poet, novelist and economist. Considered one of the most prominent Croatian poets of the 20th century and often credited as the greatest Istrian poet, he was called "the greatest Istrian after Labin's Matija Vlačić" by Tone Peruško. Mirković was born in Rakalj, southeastern Istria. His family was evacuated to Moravia at the beginning of the Great War. Upon his return to Croatia he worked as a journalist in Pula before moving to Zagreb, where he graduated from the Faculty of Humanities and Social Sciences. He later studied economy and social sciences in Berlin and Frankfurt, where he had gone in order to examine the original manuscripts of Matija Vlačić. He obtained his doctorate from the University of Frankfurt in 1922, and subsequently taught in Osijek, Subotica and Belgrade. After World War II, he was a professor at the Faculty of Economics in Zagreb until his death. A member of Yugoslav Academy of Sciences and Arts (JAZU) since 1947, he was its Secretary General from 1958 until 1961, and in 1960 received the Lifetime Achievement Award. Mirković is one of the most appreciated Croatian dialect poets. which was later published in several more editions. Described as a nostalgic experience of Istria, a meeting named after the book is held in Rakalj since 1968, in Mirković's honour. His only novel is Tijesna zemlja: roman iz istarskog narodnog života (1946), an economic and social study in which he portrays life in an Istrian village from the second half of the 19th century until the 1940s, following the life of a family through three generations. he received his doctorate in economics with a thesis titled O glavnom razlogu gospodarske zaostalosti slavenskih naroda ("on the main reason for the economic backwardness of the Slavic peoples"). Mirković had decided to go study in Frankfurt, because there were stored the manuscripts of Vlačić (Flacius), who he considered the "greatest Istrian of all time." From 1957 until his death he was full professor at the Faculty of Economics in Zagreb. Starting from 1947 he was a full member of the Croatian Academy of Sciences and Arts, where he was Secretary General from 1958 until 1961. Mirković published a large number of university textbooks and works on economy, including Ekonomsku historiju Jugoslavije (1958). Mirković was particularly fond of Labin and its people, possibly due to the fact that his grandmother, Martina, was from nearby Labin.
Прозалық шығарма
Оның романдық және жанама автобиографиялық "Tijesna zemlja: roman iz istarskog narodnog života" (1946) шығармасы сыншыларды бүгінгі күнге дейін екі жаққа бөледі. "Susreti na dragom kamenu" ("Асыл тастағы кездесулер") ғылыми конференциясы жыл сайын Мирковичтің құрметіне оның туған жері Ракалжда өткізіледі. Jadrolinija-ның MF Mate Balota, негізінен Задар айналасында жүзіп, оның есімімен аталған.