Napoleon's Crimes

Кіріспе

Клод Риббедің 2005 жылғы кітабы Наполеонның қылмыстары: Гитлер үшін жоспар - 2005 жылы Кариб теңізіне шыққан француз жазушысы Клод Риббедің басылып шыққан кітабы. Кітапта Риббе Наполеон Бонапарт Гаити революциясы кезінде Гитлер мен нацистерден 140 жыл бұрын газ камераларын жаппай өлтіру әдісі ретінде қолданды деген тезисті алға тартады. Оның кітабындағы айыптаулары басылған кезде саяси және академиялық дауыл туғызды, ал оның тұжырымдары күні бүгінге дейін дау-дамайға ұшырады.

Шолу

XIX ғасырдың басында Наполеон француз колониялары Сент-Доминге (қазіргі Гаити) және Гваделупада құлдықты қалпына келтірді, содан кейін олар көптеген құл көтерілістеріне ұшырады. Наполеон, Бірінші Француз Республикасы құлдықты жойғаннан кейін оны қайта қалпына келтіруге жауапты адам ретінде құл көтерілістерін басуды қолға алды, және ол мұны қатыгездікпен тиімділікпен істеді. Риббе Наполеонның кейбір адамдарының бұйрықтарды орындаудан бас тартқанын және кейіннен қырғынды сипаттаған журналдар жазғанын айтады. Осы үзінділерден ол Наполеон әскерлері күкіртті (жақын маңдағы жанартаулардан оңай жиналатын) өте улы күкірт диоксиді газын жасау үшін өртті деп мәлімдейді. Бұл Кариб теңізіндегі құлдардың көтерілісін басуға көмектесер еді. Риббтің ең даулы айыбы - кемелердің кемежайлары уақытша газ камералары ретінде пайдаланылды және оларда 100 000-ға жуық қара құл өлтірілді. Бұл аян әлі күнге дейін академиялық дау-дамайға ұшыраған, бірақ кітап жарық көрген кезде француздық мекеме оның мәлімдемесін тез айыптады. Мысалы, француздық "Франс Соир" газеті, популистік таблоид, кітаптағы мәлімдемелерді ақымақтық деп атап, өткір редакторлық жариялады. Француз тарихшысы Пьер Бранда Риббтің кітабына сын талдау жасап, оның негізінен болжамдарға негізделгенін және дереккөздер аз екенін және жиі келтіріліп, ауыр ысырып тастаулармен аталғанын айтты. Кітап Аустерлиц шайқасының екі жүз жылдығына арналған әлеуметтік шиеленістің жағдайында және автордың қатты қатысы бар Оливье Гренюильё ісімен бірдей уақыт аралығында жазылды. Жером Готерр, Le Monde, деп санайды Le Crime de Napoléon nest pas un livre dhistoire "тарих кітабы емес" және оны сипаттады charge polémique dirigée contre les ресми тарихшыларға қарсы бағытталған "ресми тарихшыларға" қарсы бағытталған айтыс айып" және "көрші" колониалды фактілерді сыни қайта оқыуға шынымен де ықпал етпейтін "көрші". Николас Лебоург "бұл анахронизмді" айыптайды, [ ] құл саудасын "жапырақтардағы Холокост" деп сипаттады.

In the early 19th century, Napoleon had reinstated slavery in the French colonies of Saint Domingue (now Haiti) and Guadeloupe, these were subsequently hit by a series of massive slave rebellions. Napoleon, as the person responsible for the reinstatement of slavery after the First French Republic had abolished it, was in charge of putting the slave revolts down, and he did so with brutal efficiency. Ribbe claims that some of Napoleon's men refused to do as they were ordered, and then later wrote journals describing the massacre. From these passages, he claims that Napoleon's troops burnt sulphur (readily collected from nearby volcanoes) to make sulphur dioxide gas, which is extremely poisonous. This would have been effective at helping to quell the rebelling Caribbean slaves. Ribbe's most controversial accusation is that the holds of ships were used as makeshift gas chambers; and that up to 100,000 black slaves were murdered in them. These revelations are still in considerable academic dispute, but when the book was published, the French establishment was quick to condemn his allegations. The French newspaper France Soir, a populist tabloid, for instance, published a stinging editorial, calling the claims of the book insane. The French historian Pierre Branda wrote a critical analysis of Ribbe's book, stating that it is mainly based on suppositions and that the sources are few and often quoted and referred to with heavy omissions. The book was written in a context of social tension for the bicentenary of the Battle of Austerlitz and in the same timeframe as the Affaire Olivier Grenouilleau, where the author is strongly implicated. Jérôme Gautheret, in Le Monde, considers that « Le Crime de Napoléon n’est pas un livre d’histoire » "is not a history book" and describes it as « charge polémique dirigée contre les « historiographes officiels » "a polemical charge directed against the "official historiographers"" and a "pamphlet" that does not really contribute to a “critical re reading of the colonial fact”. Nicolas Lebourg denounces “this type of anachronism, [ ] describing the slave trade as a Holocaust in wedges”.