Эме Сезер: Мартиникалық ақын, саяхатшы және саяси қайраткер
Aimé Césaire
Эме Сезер: Мартиникалық ақын, жазушы, саяхатшы (1913-2008). Негритюд қозғалысының негізін қалаушы, колониализм туралы мақалалар авторы. Әдебиет, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мартиникалық жазушы, ақын және саясаткер (1913–2008)
Martiniquais writer, poet and politician (1913–2008)
Айме Фернан Давид Сезер (/ɛ//m//eɪ// //s//eɪ/'/z//ɛər/; ɛme fɛʁnɑ̃ david sezɛʁ; 26 маусым 1913 – 17 сәуір 2008) – франкофондық мартиникалық ақын, жазушы және саясаткер. Ол "франкофон әдебиетіндегі Негритуд қозғалысының негізін қалаушылардың бірі" және француз тілінде "негритуд" сөзін енгізді. 1958 жылы Мартиниканың прогрессивті партиясын құрды, 1945 жылдан 1993 жылға дейін Франция Ұлттық Ассамблеясында сайланды және 1983 жылдан 1988 жылға дейін Мартиниканың өңірлік кеңесінің төрағасы болды. Оның еңбектеріне кітап көлеміндегі "Cahier d'un retour au pays natal" (1939) өлеңі, Шекспирдің "Дауыл" пьесасына жауап ретінде жазылған "Une Tempête" және отарлаушылар мен отарланғандар арасындағы күресті сипаттайтын "Discours sur le colonialisme" ("Отаршылдық туралы сөз") эссесі кіреді. Оның шығармалары көптеген тілдерге аударылған.
Aimé Fernand David Césaire (/ɛ//m//eɪ// //s//eɪ/'/z//ɛər/; ɛme fɛʁnɑ̃ david sezɛʁ; 26 June 1913 – 17 April 2008) was a Francophone Martinican poet, author, and politician. He was "one of the founders of the Négritude movement in Francophone literature" and coined the word négritude in French. He founded the Parti progressiste martiniquais in 1958, and served in the French National Assembly from 1945 to 1993 and as President of the Regional Council of Martinique from 1983 to 1988. His works include the book length poem Cahier d'un retour au pays natal (1939), Une Tempête, a response to Shakespeare's play The Tempest, and Discours sur le colonialisme (Discourse on Colonialism), an essay describing the strife between the colonizers and the colonized. His works have been translated into many languages.
Студент, педагог және ақын
Айме Сезер 1913 жылы Француз Кариб бассейніндегі Мартиниканың Бас-Понт қаласында дүниеге келген. Оның әкесі салық инспекторы, ал анасы киім тігуші болған. «Өзінің «Жазбаларында» балалық шағын кедейлік пен жағдайсыздыққа толы деп сипаттаса да, оның отбасы аралдағы шағын, қара нәсілді орта таптың бір бөлігі болған». Сезер аралдағы жалғыз орта мектеп – Лице Виктор Шолхерде оқуы үшін оның отбасы Мартиниканың астанасы Форт-де-Франсқа көшіп барды. Ол өзін Нигериядан шыққан игбо халқының ұрпағы деп есептеді және өзінің Айме есімінің игбо тіліндегі есімнің сақталуы екенін ойлады; атауы француз тегіне жатса да, түптегі ескі француз тіліндегі amée сөзінен шыққан, мағынасы «сүйікті», оның айтылуы игбо тіліндегі eme сөзіне ұқсас, ол көптеген игбо есімдерінің негізін құрайды. Сезер білім беру стипендиясымен Парижге, Луи-ле-Гранд лицейіне оқуға барып, 1935 жылы École Normale Supérieure-ге емтихан тапсырып, Леопольд Седар Сенгор және Леон Дамаспен бірге «L'Étudiant noir» (Қара студент) әдеби журналын құрды. Осы үш студенттің 1935 жылғы мамыр-маусымдағы үшінші нөмірінде жарияланған манифесттері кейіннен пан-африкалық теорияда және Африкадағы француз империясының толық деколонизациясында маңызды рөл атқарған Негритуд қозғалысын бастады. 1934 жылы Сезерді досы Петар Губерина Югославия Корольдігіне шақырды, онда ол Шибеникте «Туған жерге оралудың жазбалары» атты өлеңін жаза бастады, бұл Негритуд тұжырымының алғашқы көріністерінің бірі болды. 1936 жылы Мартиникаға оралғаннан кейін Сезер «Cahier d'un retour au pays natal» (Туған жерге оралудың жазба кітабы) атты ұзын поэмасымен жұмыс істей бастады, ол Жаңа әлемдегі Кариб өмірі мен мәдениетінің күрделілігін көрнекті және күшті бейнелейді. 1937 жылы Сезер Мартиникалық студент Сюзанна Руссиге үйленді. 1939 жылы олар кішкентай ұлымен бірге Мартиникаға қайта оралды. Сезер Форт-де-Франстағы Шолхер лицейінде мұғалім болып жұмыс істеді, онда ол Франц Фанонға сабақ берді, Фанон үшін ұстаз және замандас ретінде үлкен ықпал етті. Сезер сонымен қатар жазушы Эдуард Глиссантқа шабыт берді, бірақ оған сабақ берген жоқ.
Aimé Césaire was born in Basse Pointe, Martinique, French Caribbean, in 1913. His father was a tax inspector, and his mother was a dressmaker. 'Although in his Cahier he evoked his childhood as poverty stricken and squalid, his family was part of the island's small, black middle class.' His family moved to the capital of Martinique, Fort de France, in order for Césaire to attend the only secondary school on the island, Lycée Victor Schœlcher. He considered himself of Igbo descent from Nigeria, and considered his first name Aimé a retention of an Igbo name; though the name is of French origin, ultimately from the Old French word amée, meaning beloved, its pronunciation is similar to the Igbo eme, which forms the basis for many Igbo given names. Césaire traveled to Paris to attend the Lycée Louis le Grand on an educational scholarship. In Paris, he passed the entrance exam for the École Normale Supérieure in 1935 and created the literary review L'Étudiant noir (The Black Student) with Léopold Sédar Senghor and Léon Damas. Manifestos by these three students in its third number (May–June 1935) initiated the Négritude movement later substantial in both pan Africanist theory and the actual decolonization of the French Empire in Africa. In 1934 Césaire was invited to the Kingdom of Yugoslavia by his friend Petar Guberina where in Šibenik he started writing his poem “Notebook of a Return to the Native Land”, which was one of the first expressions of the concept of Négritude. Upon returning home to Martinique in 1936, Césaire began work on his long poem Cahier d'un retour au pays natal (Notebook of a Return to the Native Land), a vivid and powerful depiction of the ambiguities of Caribbean life and culture in the New World. Césaire married fellow Martinican student Suzanne Roussi in 1937. Together they moved back to Martinique in 1939 with their young son. Césaire became a teacher at the Lycée Schoelcher in Fort de France, where he taught Frantz Fanon, becoming a great influence for Fanon as both a mentor and contemporary. Césaire also served as an inspiration for, but did not teach, writer Édouard Glissant.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс жылдары Сезайрлер үшін зор интеллектуалдық белсенділік кезеңі болды. 1941 жылы Аймэ Сезер мен Сюзанна Русси, Рене Менил және Аристид Моге сияқты басқа мартиникалық зиялылардың көмегімен, сол кездегі Мартиниканың мәдени жағдайын және мартиникалықтардың жекелігін сипаттайтын жаттандыру мен мәдени үстемдікке қарсы тұру мақсатымен Tropiques әдеби журналын құрды. Осы тұрғыдан алғанда, Урсула Хайздың сөзіне сәйкес, француз ботанігі Анри Штеленің 1940 жылдардың басында Tropiques журналында жариялаған Мартиника флорасына қатысты еңбектері және «Сезайрдің Антиль аймағының экологиясына жасаған сілтемелері еуропалық жекеліктен ерекшеленетін нәсілдік және мәдени нақтылықтың көрсеткіштері болып табылады». 1978 жылы өткен сұхбатта Сезер бұл мақалаларды Tropiques журналына қосу мақсатының «Мартиникаға қайта бағытталуға мүмкіндік беру» және «мартиникалықтарды өздерінің жақын қоршаған ортасы туралы ойлауға жетелеу» болғанын түсіндірді. Сезер цензурамен көп рет кездессе де, Мартиниканың жекелігін ашық қорғаудан жаңылған жоқ. Соғыс кезінде Мартиникада болған француз сюрреалистік ақыны Андре Бретонмен де жақын қарым-қатынаста болды. Екеуі 1940 жылы танысып, кейін Бретон Сезердің шығармаларын қолдады. 1947 жылы француз кітап баспасынан бас тартқаннан кейін 1939 жылы париждік Volontés журналында алғаш жарияланған «Туған жерге оралу» атты ұзақ поэмасы жарық көрді. Бұл кітапта Сезер колониялық жағдайдағы қара африкалықтардың мәдени жекелігі туралы ойларын білдіру үшін поэзия мен прозаны үйлестірді. Бретон осы 1947 жылғы басылымға жазған кіріспесінде «Бұл поэма біздің заманымыздың ең ұлы лирикалық ескерткіші ғана емес» деп бағалады. Рене Депрестр Сезерден оның жазу стилі туралы сұрағанда, Сезер: «Сюрреализм мен ұзақ іздеген нәрсені берді» деп жауап берді.
The years of World War II were ones of great intellectual activity for the Césaires. In 1941, Aimé Césaire and Suzanne Roussi founded the literary review Tropiques, with the help of other Martinican intellectuals such as René Ménil and Aristide Maugée, in order to challenge the cultural status quo and alienation that characterized Martinican identity at the time. In this sense, according to Ursula Heise, the publications of the French botanist Henri Stehlé in Tropiques in the early 1940's, concerning the Martinican flora, and "the invocations of Césaire to the Antillean ecology operate as indices of a racial and cultural authenticity which is distinguished from European identity ". During an interview granted in 1978, Césaire explains that his aim for including these articles in Tropiques was "to allow Martinique to refocus" and "to lead Martinicans to reflect" on their close environment. Césaire's many run ins with censorship did not deter him, however, from being an outspoken defendant of Martinican identity. He also became close to French surrealist poet André Breton, who spent time in Martinique during the war. The two had met in 1940, and Breton later would champion Cesaire's work. In 1947, his book length poem Cahier d'un retour au pays natal, which had first appeared in the Parisian periodical Volontés in 1939 after rejection by a French book publisher, was published. The book mixes poetry and prose to express Césaire's thoughts on the cultural identity of black Africans in a colonial setting. Breton contributed a laudatory introduction to this 1947 edition, saying that the "poem is nothing less than the greatest lyrical monument of our times." When asked by René Depestre about his writing style, Césaire replied by saying that "Surrealism provided me with what I had been confusedly searching for."
Саяси мансап
1945 жылы Француз Коммунистік партиясының (ФКП) қолдауымен Сезер Форт-де-Франс қаласының мэрі және Мартиникадан Француз Ұлттық Ассамблеясының депутаты болып сайланды. Ол 1946 жылғы 19 наурызда департаменттік мәртебе беру туралы заңды бірауыздан мақұлдатуға қол жеткізді. Департаменттік мәртебе 1946 жылы іске асырылғанмен, бұл мәртебе Мартиника халқына көптеген мағыналы өзгерістер әкелмеді. 1930 және 1940 жылдардағы Францияның көптеген солшыл зиялылары сияқты, Сезер де Кеңес Одағын прогресс, ізгілік және адам құқықтарының көзі деп қарады. 1956 жылы Венгрия төңкерісінің басылуынан кейін ол Кеңес Одағына көңілі тоқ емес болды. ФКП-дан кеткенін «Морис Торезге хат» атты мәтінінде жариялады. 1958 жылы Сезер Мартиниканың Прогрессивтік партиясын құрды. Мартиниканың Прогрессивтік партиясымен бірге ол ғасырдың соңғы жартысында аралдың саяси аренасында басымдық танытты. Сезер 1993 жылы 47 жыл үздіксіз қызметтен кейін Ұлттық Ассамблеядағы депутаттығын жаңартудан бас тартты. Осы кезеңдегі жазбалары оның азаматтық және әлеуметтік өмірге белсенді қатысуға деген құштарлығын көрсетеді. Ол «Колониализм туралы сөз» (Discours sur le colonialisme) атты еңбегін жазды, ол еуропалық отаршылдық расизмді, жегілуді және екіжүзділікті айыптады және 1955 жылы француздық «Présence Africaine» журналында қайта басылды (ағылшын тіліне аудармасы – 1957 жыл). 1960 жылы Гаити революционерінің өміріне негізделген «Туссен Лувертюр» атты кітабын жариялады. 1969 жылы ол Шекспирдің «Дауыл» пьесасының қара нәсілді аудиторияға арналған радикалды бейімделуін – «Une Tempête» атты туындысын жариялады. Сезер 1983 жылдан 1988 жылға дейін Мартиниканың Өңірлік кеңесінің төрағасы болды. 2001 жылы саяси өмірден шықты.
In 1945, with the support of the French Communist Party (PCF), Césaire was elected mayor of Fort de France and deputy to the French National Assembly for Martinique. He managed to get a law addressing departmentalization approved unanimously on 19 March 1946. While departmentalization was implemented in 1946, the status did not bring many meaningful changes to the people of Martinique. Like many left wing intellectuals in 1930s and 1940s France, Césaire looked toward the Soviet Union as a source of progress, virtue, and human rights. He later grew disillusioned with the Soviet Union after the 1956 suppression of the Hungarian revolution. He announced his resignation from the PCF in a text entitled Lettre à Maurice Thorez (Letter to Maurice Thorez). In 1958 Césaire founded the Parti Progressiste Martiniquais. With the Parti Progressiste Martiniquais, he dominated the island’s political scene for the last half of the century. Césaire declined to renew his mandate as deputy in the National Assembly in 1993, after a 47 year continuous term. His writings during this period reflect his passion for civic and social engagement. He wrote Discours sur le colonialisme (Discourse on Colonialism), a denunciation of European colonial racism, decadence, and hypocrisy that was republished in the French review Présence Africaine in 1955 (English translation 1957). In 1960, he published Toussaint Louverture, based on the life of the Haitian revolutionary. In 1969, he published the first version of Une Tempête, a radical adaptation of Shakespeare's play The Tempest for a black audience. Césaire served as President of the Regional Council of Martinique from 1983 to 1988. He retired from politics in 2001.
Кейінгі өмірі
2006 жылы ол 2007 жылғы президенттік сайлауға күшті үміткер саналған Халық қозғалысы одағының (UMP) басшысы Николя Саркозимен кездесуден бас тартты, себебі UMP 2005 жылғы колониализм туралы француз заңына дауыс берген еді. Бұл заң мұғалімдер мен оқулықтардан «әсіресе Солтүстік Африкада Францияның шетелдегі рөлінің позитивті жақтарын мойындау және тануды» талап етті. Көптеген адамдар бұл заңды колониализмді және Алжир соғысы кезіндегі француз әрекеттерін мақтау ретінде қарастырды. Президент Жак Ширак соңында осы даулы заңды жойды. 2008 жылдың 9 сәуірінде Сезарь қанағаттандырмайтын жүрек ауруына шалдығып, Форт-де-Франстағы Пьер-Зобда-Китман ауруханасына түсті. 2008 жылдың 17 сәуірінде қайтыс болды. Сезарьге 20 сәуірде Форт-де-Франстағы Стад-де-Диллон стадионында мемлекеттік жерлеу рәсімі өткізілді. Франция президенті Николя Саркози қатысты, бірақ сөз сөйлемеді. Құрметті жерлеу сөзін айту құрметі оның жақын досы Пьер Аликерге берілді, ол көп жылдар бойы Сезарьдің орынбасары болып қызмет еткен.
In 2006, he refused to meet the leader of the Union for a Popular Movement (UMP), Nicolas Sarkozy, a probable contender at the time for the 2007 presidential election, because the UMP had voted for the 2005 French law on colonialism. This law required teachers and textbooks to "acknowledge and recognize in particular the positive role of the French presence abroad, especially in North Africa", a law considered by many as a eulogy to colonialism and French actions during the Algerian War. President Jacques Chirac finally had the controversial law repealed. On 9 April 2008, Césaire had serious heart troubles and was admitted to Pierre Zobda Quitman hospital in Fort de France. He died on 17 April 2008. Césaire was accorded the honor of a state funeral, held at the Stade de Dillon in Fort de France on 20 April. French President Nicolas Sarkozy was present but did not make a speech. The honor of making the funeral oration was left to his old friend Pierre Aliker, who had served for many years as deputy mayor under Césaire.
Мұра
Мартиниканың Ле-Ламентиндегі әуежайы 2007 жылғы 15 қаңтарда Мартиника Эме Сезар халықаралық әуежайы деп қайта аталды. 2011 жылғы 6 сәуірде ұлттық еске алу рәсімі өтті, өйткені Париждегі Пантеонда Сезар есіміндегі тақта ашылды. Ол сондай-ақ Мартиникада ұлттық батыр деп жарияланды. Ақындық тұрғыдан алғанда, Сезардың мұрасы оның заманынан және одан кейінгі поэзияда кең таралған. Ең бастысы, оның «Қара тері, ақ маскалар» атты кітабының авторы Франц Фанонмен ұстаздық және шабыттандырушылық қарым-қатынасы айқын. Фанонның «Қара тері, ақ маскалар» кітабындағы жеке куәлігі, өзгеретін отарлық кеңістікте жүргенде Сезардың сөздері мен іс-әрекеттерінен сезінген «азат етуші әсерін» түсіндіреді. Жалпы алғанда, Сезардың еңбектері африкалық бірлік пен қара мәдениетін тұжырымдады, бұл бұрын болмаған қара кеңістіктерді құруға мүмкіндік берді – бірнеше әдеби журналдарды құрудан бастап, Шекспирдің «Дауыл» пьесасынан Калибанның сөйлеуін қайта жазуға дейін. Сезардың еңбектері Францияда, оның бұрынғы отарларында және Кариб теңізінің көп бөлігінде постколониалды әдебиеттің негізі болды. 2021 жылы «Адам музейі» өзінің «Франция портреттері» көрмесінде суретші Хом Нгуеннің туындысы арқылы Эме Сезарға құрмет көрсетті.
Martinique's airport at Le Lamentin was renamed Martinique Aimé Césaire International Airport on 15 January 2007. A national commemoration ceremony was held on 6 April 2011, as a plaque in Césaire's name was inaugurated in the Panthéon in Paris. He was also proclaimed as a national hero in Martinique. Poetically, Césaire's legacy is far reaching in poetry both from his time and beyond. Most notably, his relation to Frantz Fanon, famed author of Black Skin, White Masks, as mentor and inspiration is tangible. Fanon's personal testimony in Black Skin, White Masks explains the "liberating effect of Césaire’s word and action" that he felt in traversing the changing colonial landscape. More generally, Césaire's works conceptualized African unity and black culture in ways that allowed for the creation of black spaces where there previously were none, from the establishment of several literary journals to his reworking of Caliban's speech from Shakespeare's The Tempest. Césaire’s works were foundational for postcolonial literature across France, its then colonies, and much of the Caribbean. In 2021, the Musée de l'Homme for its Portraits de France exhibition paid tribute to Aimé Césaire through a work by the artist Hom Nguyen.
Поэзия
1939: Туған жерге қайта оралу күнделігі, Париж: Волонтез, 1946: Ғажайып қарулар, Париж: Галлимард, 1947: Туған жерге қайта оралу күнделігі, Париж: Бордас, 1948: Кесілген күн, Париж: К, 1950: Жоғалған дене, Париж: Фрагранс, 1960: Бейімдемелер, Париж: Editions du Seuil, 1961: Кадастр, Париж: Editions du Seuil, 1982: Мен, қабатты, Париж: Editions du Seuil, 1994: Құтқарудың қателесуі сияқты, Париж: Editions du Seuil,
1939: Cahier d'un retour au pays natal, Paris: Volontés, 1946: Les armes miraculeuses, Paris: Gallimard, 1947: Cahier d'un retour au pays natal, Paris: Bordas, 1948: Soleil cou coupé, Paris: K, 1950: Corps perdu, Paris: Fragrance, 1960: Ferrements, Paris: Editions du Seuil, 1961: Cadastre, Paris: Editions du Seuil, 1982: Moi, laminaire, Paris: Editions du Seuil, 1994: Comme un malentendu de salut , Paris: Editions du Seuil,
Театр
1958: Et les Chiens se taisaient, трагедия: театрлық бейімдеу. Париж: Présence Africaine; қайта басылуы: 1997. 1963: La Tragédie du roi Christophe. Париж: Présence Africaine; қайта басылуы: 1993; Король Кристофтың трагедиясы, Нью-Йорк: Grove, 1969. 1966: Une saison au Congo. Париж: Seuil; қайта басылуы: 2001; Конгодағы бір маусым, Нью-Йорк, 1968 (Патрис Лумумба туралы пьеса). 1969: Уильям Шекспирдің "Темпест" пьесасы бойынша жасалған Une Tempête: қара театр үшін бейімдеу. Париж: Seuil; қайта басылуы: 1997; A Tempest, Нью-Йорк: Ubu репертуары, 1986.
1958: Et les Chiens se taisaient, tragédie: arrangement théâtral. Paris: Présence Africaine; reprint: 1997. 1963: La Tragédie du roi Christophe. Paris: Présence Africaine; reprint: 1993; The Tragedy of King Christophe, New York: Grove, 1969. 1966: Une saison au Congo. Paris: Seuil; reprint: 2001; A Season in the Congo, New York, 1968 (a play about Patrice Lumumba). 1969: Une Tempête, adapted from The Tempest by William Shakespeare: adaptation pour un théâtre nègre. Paris: Seuil; reprint: 1997; A Tempest, New York: Ubu repertory, 1986.
Басқа жазбалар
Since no English text was provided, and only placeholder dots exist in both the original and reference translation, I will provide placeholder dots in Kazakh as well, maintaining consistency.
.
.
.
.
. . . .
.
.
.
.
Колониализм туралы баяндама
Сезердің «Колонизация туралы баяндамасы» отаршыл мен отарланғанның әңгімелерін күйретеді. Бұл мәтін колонизацияны «Христиандық = өркениетті, мешітқұдайылық = жабайылық» теңдеуімен ақтаудың жалғандығын, ақ отарлаушыларды «жабайылармен» салыстырудың екіжүзділігін сынап көрсетіп, отарлаудың әділдігіне күмән тудырады. Сезер «ешкім таза ниетпен отарламайды, ешкім жазасыз отарламайды» деп жазады, соңында «отарлаған ұлт, отарлауды және күшті ақтаған өркениет – ауру өркениет» деген қорытындыға келеді. Ол отарлаушыларды айыптайды, олардың жаман емес екенін мойындаса да, отарлау практикасы оларды құртады дейді. Сезердің мәтіні құлдық, империализм, капитализм, республикалық идеология және модернизмді байланыстырады, олардың бір-бірімен тығыз байланысып, өзара әсер еткенін көрсетеді. Ең маңыздысы, барлық қанаушы күштер бірігіп, отарланғандарды жарақаттап, отарлаушыларды күшейтеді. Бұл көзқарас сол кезде радикалды саналды. Сезер отарлауды талдауды жалғастырады және соңында ақ адамдар отарлау арқылы өздерінің кім екенін ұмытып, жасырын инстинкттерге беріліп, зорлау, азаптау және нәсілдік жеккөрушілікке дейін жетеді деген қорытындыға келеді. Ол сондай-ақ отарлаудың отарланғандарға тигізетін әсерін зерттейді, «отарлау = 'заттандыру'» дейді, себебі отарлаушылар отарланғандарды «өзге» санап, отарлаудың жолдарын ақтауға мүмкіндік алады. Мәтінде нацизмге жиі сілтеме жасалады, отарлаудың варварлығы және оның қалыпты қабылдануы Гитлердің билікке келуіне себеп болды деп айыпталады. Ол Гитлердің «ХХ ғасырдың өте көрнекті, гуманистік және христиандық буржуазиясының» ішінде жатқанын айтады. Сезер нацизмнің еуропалық тарихтағы ерекше оқиға емес, отарлауды «жабайылыққа қарай барудың қауіптерін түсінбестен» ақтаған өркениеттің табиғи дамуы екенін мәлімдейді. Сезер отарлау зорлық-зомбылығын нацизммен салыстырып, былай дейді: «олар нацизм оларға тигенге дейін оған төзімділік танытты, оны ақтады, көздерін жұмып, оны заңды деп мойындады, өйткені ол осы уақытқа дейін еуропалық емес халықтарға ғана қолданылған». Сезердің соғыстан кейінгі Еуропаға қатысты тілектері деколонизацияға бағытталды, деколонизацияның Еуропаны «капитализм/коммунизм» екіұштылығынан шығарудың жолы екенін дәлелдеді. Сезер Еуропаның нацизмге әкелген қараңғы жолынан құтылудың жалғыз жолы «үшінші әлеммен» өзара әрекеттесу екеніне сенді. Деколонизация капитализм мен коммунизмнің екі жақты теріс әсерлеріне балама ұсынды, плюрализмді жаңа, толерантты Еуропаны құру құралы ретінде пайдаланды. Ол неоимпериализм мен АҚШ капитализмін сынады, және оның болашаққа қатысты қорқынышты көзқарастары бүгінде іске асып жатыр. Мәтінде француз универсализмін сынау да байқалады, әсіресе универсализмнің Мартиниканың департаментке бөлінуіне қатысты тудырған мәселелеріне назар аударылады, оның негізгі жақтаушысы Сезер болды. Департаментализация Сезер үшін оның мәтіндерінде де, саяси карьерасында да маңызды мақсат болды. Сезер өзінің мәтінін 1950 жылы француз тілінде жазған, бірақ кейін оны ағылшын тіліне аудару үшін Джоан Пинкхэммен бірге жұмыс істеді. Аударма 1972 жылы жарық көрді.
Césaire's Discourse on Colonialism challenges the narrative of the colonizer and the colonized. This text criticizes the hypocrisy of justifying colonization with the equation "Christianity=civilized, paganism=savagery" comparing white colonizers to "savages". Césaire writes that "no one colonizes innocently, that no one colonizes with impunity either" concluding that "a nation which colonizes, that a civilization which justifies colonization and therefore force is already a sick civilization". He condemns the colonizers, saying that though the men may not be inherently bad, the practice of colonization ruins them. Césaire's text intertwines slavery, imperialism, capitalism, republicanism, and modernism, stating that they were linked together and influenced one another in undeniable ways. Importantly, all of those oppressive forces came together to hurt the colonized and empower the colonizer. This position was considered radical at the time. Césaire continues to deconstruct the colonizer, and ultimately concludes that by colonizing those white men often lose touch with who they were, and become brutalized into hidden instincts that result in the rape, torture, and race hatred that they put onto the people they colonize. He also examines the effects colonialism has on the colonized, stating that "colonization = 'thing ification'", where because the colonizers are able to "other" the colonized, they can justify the means by which they colonize. The text also continuously references Nazism, blaming the barbarism of colonialism and how whitewashed and accepted the tradition, for Hitler's rise to power. He says that Hitler lives within and is the demon of "the very distinguished, very humanistic, very Christian bourgeois of the twentieth century." Particularly, Césaire argues that Nazism was not an exception or singular event in European history; rather, the natural progression of a civilization that justified colonization without "perceiving the dangers involved in proceeding towards savagery." Césaire compared colonial violence to Nazism, arguing: "they tolerated that Nazism before it was inflicted on them, they absolved it, shut their eyes to it, legitimized it, because, until then, it had been applied only to non European peoples." Césaire's wishes for post war Europe centered around decolonization, arguing that decolonization was the way forward for Europe out of "the binarism of capitalism/communism." Césaire believed that the only possible redemption for Europe’s dark path which had led to Nazism was through interactions with the "Third World". Decolonization offered an alternative to the dual negatives of capitalism and communism, employing pluralism as a way to usher in a new, more tolerant Europe. He was critical of neo imperialism and US capitalism, and in many ways his fearful vision of the future has come to fruition today. Critiques of French universalism were also apparent in the text, particularly citing the issues that universalism caused for the departmentalization of Martinique of which Césaire was the main propagator. Departmentalization was an important goal for Césaire both in his texts and in his political career. Césaire originally wrote his text in French in 1950, but later worked with Joan Pinkham to translate it to English. The translated version was published in 1972.
Тиісті әдебиет
Дукац, Мара Л. "Әдеби қиялдың гибридтік кеңістігі: Мэриз Кондтың "Салемдегі қара сиқыршысы", Натаниел Хоторнның "Хестер Прайн" және Эйм Сезаирдің батырлық поэзиялық үні". Колледж әдебиеті, 22, № 1 (1995): 51–61.
Dukats, Mara L. "The hybrid terrain of literary imagination: Maryse Conde's Black Witch of Salem, Nathaniel Hawthorne's Hester Prynne, and Aime Cesaire's heroic poetic voice." College Literature 22, no. 1 (1995): 51 61.