Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луис да Силва Музиньо де Альбукерке (16 маусым 1792 жылы Лиссабонда 27 желтоқсан 1846 жылы Торрес-Ведраста; luˈiʒ ðɐ ˈsilvɐ moˈziɲu ðɨ alβuˈkɛɾkɨ) - португалдық әскери офицер, инженер, ақын, ғалым және саясаткер, ол Либералды соғыстар кезінде және Португалияның тарихын 19-ғасырдың бірінші жартысында белгілеген қақтығыстарда ерекшеленді. Ол Педро Брагансаның (бұрынғы Педро I Бразилияның және IV Португалияның) либералды регентшілігі кезінде Корольдіктің министрі (бүгінгі Ішкі істер министріне ұқсас лауазым) болды. Бұл сол кездегі үкімет ішіндегі ең көрнекті лауазым болды, бұл оны Португалияның премьер-министрі етіп қойды. Сонымен қатар, Конституциялық монархия кезеңінде бірнеше рет министр және министрдің орынбасары болды. Басқа лауазымдар арасында ол Ұлттық монета жасау басқармасының бастығы, генерал-капитан және Мадейраның губернаторы, қоғамдық жұмыстар жөніндегі бас инспектор қызметін атқарды. Ол Жоаким Аугусто Музиньо де Альбукеркидің әжесі, әскери офицер және колониялық әкімші болды.
Luís da Silva Mouzinho de Albuquerque (June 16, 1792 in Lisbon – December 27, 1846 in Torres Vedras; luˈiʒ ðɐ ˈsilvɐ moˈziɲu ðɨ alβuˈkɛɾkɨ) was a Portuguese military officer, engineer, poet, scientist and politician, who distinguished himself during the Liberal Wars and in the conflicts that marked Portugal's history in the first half of the 19th century. He served as the Minister of the Kingdom (a post similar to today's Minister of Internal Affairs) during the liberal regency of Pedro of Braganza (formerly Pedro I of Brazil and IV of Portugal). This was the most prominent post inside the government at that time, which made him the Prime Minister of Portugal in all but name. He was also several times minister and deputy minister during the Constitutional Monarchical period. Among other offices, he served as Chief of the National Mint, captain general and governor of Madeira, and inspector general of public works. He was the grandfather of Joaquim Augusto Mouzinho de Albuquerque, a military officer and colonial administrator.
Өмірбаян
Луис да Силва Музиньо де Альбукерке 1792 жылы 16 маусымда Лиссабонда Жоао Педро Музиньо де Альбукерке (1736-1802) мен Дона Луиза да Силва Гутьеррес де Атаиде (1763-1788) ұлы болып дүниеге келді. ), екеуі де ақсүйектер. Оның әкесі патшалық үйдің Фидалго атты салтбастысы болды және Челаста екі иелік еткен. Оның анасы Лейрия қарағайлы орманының аға күзетшісі және Каса-ду-Террейроның иегері Луис да Силва де Атаиде қызы болды.
Luís da Silva Mouzinho de Albuquerque was born in Lisbon on June 16, 1792, son of João Pedro Mouzinho de Albuquerque (1736–1802) and Dona Luísa da Silva Gutiérrez de Ataíde (1763–18?? ), both from noble families. His father was a Fidalgo knight of the Royal House and possessed two estates in Chelas. His mother was the daughter of Luís da Silva de Ataíde, a senior guard of the Leiria pine forest and Lord of Casa do Terreiro.
Жас шақ және неке
Жеті жасқа дейін Музиньо де Альбукеркиді француз мұғалімі оқытты. Ол өте сауатты, өте зерделі, өлең, дизайн және физикалық ғылымдарды жақсы көретін ерекше талантты көрсетті. Бала кезінде Музиньо бірнеше өлеңдер жазды және Жан Расиннің "Андромак" трагедиясының өлең аудармасын жазды. Табиғи ғылымдарға деген қызығушылығы өмірінің кейінгі кезеңдерінде оның энтомологиялық, минералогиялық және химиялық жинақтарына шабыт берді. Әкесі оны шіркеу мансабын жалғастыруға ниеттенді, ал отбасы Лейрияға көшіп келгеннен кейін Музиньо теологиялық оқуды бастады, епископ Мануэль де Агиар ұйымдастырған латын сабақтарына қатысты. Сондай-ақ ол Иерусалимнің әулие Иоанн орденіне кірді. Алайда көп ұзамай ол діни қызметке қажетті мамандықтың жоқ екенін мойындады. 1802 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол ата-анасы оны жазған институтты тастады. Музиньо әскери мансапты таңдап, Португалия әскери-теңіз флотына кірді. Карьерасына кедергілер туып, көп ұзамай португал армиясына ауысып, Корольдік бригаданың кадеті болды. Сонымен қатар, ол Корольдік әскери-теңіз академиясына оқуға түсті, онда математика оқыды және жыл сайын сыйлық алды. Ол Лиссабон Корольдік обсерваториясында 1813-1814 жылдары порционист болып жұмыс істеді. Ол өзінің туған апасы Ана Маскаренхас де Атаидеге ғашық болды, ол анасының әпкесі мен Лиссабон қалалық Сенатының бас пошта бастығы және кенті Хосе Диого Маскаренхас Нетоның қызы болды. Ол өзіне үйлену үшін қажетті қаражаты жоқ екенін түсінгеннен кейін, ол оқуын тастап, өзін ауыл шаруашылығына арнады, туыстарының көмегімен, Тудела Кастильо отбасы, олар Фандаода тұратын. 1814 жылы ол Сантаремде, содан кейін қайтадан Фандаода тұрақтады. Ол өзінің туысына үйлену үшін Лиссабонда қайтып оралды, ол 1820 жылға дейін өмір сүрген Fundão-ға оралды, олар ауыл шаруашылығымен айналысты. Осы уақытқа дейін ол көптеген өлеңдер, трагедия және өзінің ең үздік әдеби шығармасы: Георгика португальдықтары. Сондай-ақ, ол Jornal de Coimbra (Coimbra журналы) және Anais das Ciências e das Letras (Ғылымдар мен әдебиеттер жылнамасы) -мен, оның қайын атасы құрған және редакциялаған португал газетінде, Парижде жарық көрді.
Until he was seven years old, Mouzinho de Albuquerque was taught by a French tutor. He showed an extraordinary precocious talent, being very studious and fond of poetry, design and the physical sciences. While still a child, Mouzinho composed several poems and wrote a verse translation of Jean Racine's tragedy Andromaque. His interest in natural science was the inspiration for his entomological, mineralogical and chemical collections later in life. His father intended him to follow an ecclesiastical career and, after his family moved to Leiria, Mouzinho started his theological studies, attending Latin classes organised by Bishop Manuel de Aguiar. He also entered the Order of Saint John of Jerusalem. However, he soon recognized that he did not have the necessary vocation for the sacerdotal life and, after his father's death in 1802, he left the institute where his parents had enrolled him. Mouzinho opted for a military career, entering the Portuguese Navy. He found obstacles to his career and soon transferred to the Portuguese Army, and became a cadet in the Royal Brigade. At the same time, he started attending the Royal Naval Academy where he studied mathematics, and was awarded a prize every year. He worked at the Royal Observatory of Lisbon, as a portionist between 1813 and 1814. He fell in love with his cousin, Ana Mascarenhas de Ataíde, who was the daughter of his mother's sister and José Diogo Mascarenhas Neto, head postmaster and alderman of the Lisbon City Senate. Realising that he did not have the necessary means to make a suitable marriage for her, he decided to abandon his studies and dedicated himself to agriculture, with assistance from relatives, the Tudela Castilho family, who lived in Fundão. In 1814, he established himself in Santarém, then again in Fundão. He returning to Lisbon to marry his cousin, returning to Fundão where the couple lived until 1820, occupying themselves with agriculture. By this time he had written many poems, a tragedy, and his best literary work: Geórgicas Portuguesas. He also collaborated with the Jornal de Coimbra (Journal of Coimbra) and with the Anais das Ciências e das Letras (Annals of the Sciences and Letters), a Portuguese newspaper founded and edited by his father in law, which was published in Paris.
Париждегі зерттеулер және Ұлттық монета жасау үйінің басшылығы
1820 жылы оның қайын атасы Музиньодан Парижге, ол жер аударылған жерге, келуін сұрады. Муазиньо дереу "Ғылымдар мен әдебиет жылнамасын" редакциялаумен айналысты. 1821-1823 жылдары өзінің атымен көптеген мақалалар жариялады, негізінен португалдық ауыл шаруашылығы мен өнеркәсіп мәселелері туралы. Сол кезде ол білім беру саясаты туралы "Халықтық нұсқауды құру туралы идеялар" атты еңбегін жариялады, онда ол екі жынысқа арналған приходтық бастауыш мектептердің желісін және муниципалды орта мектептердің желісін құру туралы талқылады, бұл жоспар бір ғасырдан кейін ғана жүзеге асады. Ол келесі үш жыл бойы Парижде қалып, химия мен физиканың қоғамдық курстарына және университет зертханаларына қатысып, Луи Николас Ваукелиннің (1763-1829) студенті болды және Париж ботаникалық бағының зертханаларында жұмыс істеді. Ол Франция институтына химиялық талдауды зерттеуді жеңілдету туралы жұмысты ұсынды, оны реакциялардың синоптикалық тізімі деп қарастыруға болады. Бұл жұмыс сол кездегі ең беделді екі ғалымның: Жан Антуан Шапталь мен Джозеф Луи Гей Лусактың мақаласын жариялауға әкелді. 1822 жылы Музиньо Швейцарияға білім сапарына барып, көп ұзамай Португалияға оралды. 1823 жылы Лиссабон Корольдік ғылым академиясының корреспондент-ағасы болып сайланды. 1823 жылы Вилафранкаданың көтерілісінен кейін Португалияда тағы да абсолютизм билік құрды. Музиньоның қайын атасы оны Педро де Соуза Холштейнге, Пальмеланың 1-маркизі және министрге таныстырды, ол оны Ұлттық монетахананың (Casa da Moeda) инспекторы етіп тағайындады. Бұл лауазым оны 1801 жылғы патша жарлығымен құрылған Mint зертханасында химия мен физикадан дәріс беруге мәжбүр етті. 1824 жылы осы лауазымда жұмыс істеп жүрген кезінде ол физика мен химия бойынша студенттерге арналған Бастауыш курсты жазды және жариялады, бұл Португалиядағы өзінің түріндегі алғашқы жұмыс. Сол жылы ол Корольдік ғылым академиясының қауымдасқан мүшесі болып сайланды. Көп ұзамай ол салмақ пен өлшемдер комиссиясының мүшесі болып тағайындалды және 1825 жылы үкімет оған Азор аралдарындағы Сан-Мигель аралының минералды суларын зерттеу мен талдауды тапсырды. Бұл сапардан кейін бір жылдан кейін Лиссабонда жарияланған қызықты "мемуар" жарық көрді, ол Азор гидрогеологиясы бойынша португал тілінде жарияланған алғашқы ғылыми еңбек болды.
In 1820, his father in law asked Mouzinho to come to him in Paris, where he was exiled. Mouzinho immediately occupied himself with editing the Annals of the Sciences and Letters. Between 1821 and 1823, he published many articles under his name, mainly about Portuguese agriculture and industrial affairs. At that time, he also published a work about educational policy with the title Ideas About the Establishment of the Public Instruction, where he discussed the creation of a network of parochial primary schools for both sexes and a network of municipal secondary schools, a plan that would only come to fruition a century later. He remained in Paris for the next three years, attending public courses and university laboratories of chemistry and physics, being a student of Louis Nicolas Vauquelin (1763–1829) and working in the laboratories of the Paris Botanical Garden. He presented a work to the Institute of France concerning simplification of the study of chemical analysis, which could be considered a synoptic list of reactions. This work resulted in the publication of a paper by two of the most prestigious scientists of the time: Jean Antoine Chaptal and Joseph Louis Gay Lussac. In 1822, Mouzinho made an educational trip to Switzerland, returning to Portugal soon after. In 1823, he was elected corresponding associate of the Royal Academy of Sciences of Lisbon. After the revolt of the Vilafrancada in 1823, absolutism once again held sway in Portugal. Mouzinho's father in law introduced him to Pedro de Sousa Holstein, the 1st Marquis of Palmela and minister, who appointed him Superintendent of the National Mint (Casa da Moeda). This position obliged him to give lectures in chemistry and physics in the Mint's laboratory, a department created by a royal decree of 1801. In 1824, while working at this post, he wrote and published an Elementary Course on Physics and Chemistry for students of these subjects, the first work of its kind in Portugal. In the same year he was elected to associate membership of the Royal Academy of Sciences. Soon after, he was nominated a member of the Weights and Measures Commission and in 1825 was ordered by the government to study and analyze the mineral waters of São Miguel Island in the Azores. This visit resulted in an interesting "memoir", published in Lisbon the year after, that constituted the first scientific work published in Portuguese on Azorean hydrogeology.
Францияда, Бразилияда және Азор аралдарында жер аударылу және либерализм үшін күреске қатысу
Либералды іске қосылып, Конституциялық Хартияға адал болуға ант бергеннен кейін Музиньо Францияға кетті. Сол жерде ол Португалияның Михаил патшасын билікке әкелген абсолютистік төңкеріс туралы біледі. Ол Францияда "либералды эмигрант" ретінде қалды және мүмкіндігінше тезірек Бразилияға кетті, онда ол Обидос графы Жоаким Антонио де Агиармен және Сабугаль графымен бірге Бразилияның Петр I-нен (бұрынғы Португалияның Петр IV және Михаэльдің ағасы) өз қызы, Португалияның принцессасы Мария да Глорияның ісіне және Конституциялық жарғыға қолдау көрсетуін сұрады. Ол сол кезде Вила-Флор графы болған, кейін Терсеира герцогы болған Антонио Северим де Нороньяның хатшысы лауазымын атқарды, ол онымен өлімге дейін созылатын саяси адалдық қарым-қатынасын орнатты. Бұл қарым-қатынас Музиньоның кейінгі жылдардағы саяси үстемдігін түсіндіреді. 1829 жылы Бразилиядан Азорадағы Терсейраға барып, либералды қарсылық жасайтын басшылармен кездесті. Көп ұзамай, 1830 жылы, ол Анградағы регенттіктің мемлекеттік хатшысы (премьер-министрге тең) болып сайланды. Осы лауазымында ол 1830 жылы 20 наурызда португалдарға арналған атақты жарлыққа қол қойды. Ол либералды мақсатқа адал қызмет етті, 1831 жылы Регенттік атынан Лондонға барған комиссия мүшесі болды, ол Азорда либералды мақсаттың өмір сүруіне мүмкіндік беретін кредиттер алды. Терсейраға оралғаннан кейін ол қарулы күштердің офицері ретінде және Вила-Флор графының оң қолы ретінде Сан-Жорже аралы мен Файал аралына экспедицияларға қатысу үшін өзінің лауазымдарының саяси міндеттерінен босатуды сұрады. Осы жағдайда ол Ладейра-ду-Гато шайқасына қатысты. Либералды соғыстар кезінде ең жоғары лауазымдарда қызмет еткен ол ешқашан өзінің ресми атағы болған субальтернен артық жалақы алғысы келмеді.
After joining the liberal cause and swearing fidelity to the Constitutional Charter, Mouzinho departed for France. There he learned of the absolutist revolution that had put Michael of Portugal into power. He remained in France as a "liberal émigré" and soon as it was possible he departed for Brazil where, together with Joaquim António de Aguiar, the Count of Óbidos and the Count of Sabugal, he asked Peter I of Brazil (formerly Peter IV of Portugal, and Michael’s brother) to support the cause of his daughter, Princess Maria da Glória of Portugal, and the Constitutional Charter. He occupied the post of secretary to António Severim de Noronha, who was at that time Count of Vila Flor and later became Duke of Terceira, with whom he established a relationship of political loyalty that would last until his death. This relationship explains Mouzinho's political ascendancy in the following years. He departed from Brazil in 1829, going to Terceira in the Azores, where he met the chiefs of the liberal resistance. Soon after, in 1830, he was chosen for Secretary of State (a position equivalent to Prime Minister) of the Regency in Angra. It was in this post that he signed the famous Proclamation to the Portuguese dated March 20, 1830. He served the liberal cause assiduously, being a member of the commission that in 1831 traveled to London in the name of the Regency which obtained credits that made possible the survival of the liberal cause in the Azores. On his return to Terceira, he asked to be relieved of the political tasks of his posts so he could participate as officer in the Armed Forces and as right hand man to the Count of Vila Flor in the expeditions to São Jorge Island and Faial Island. In this position, he took part in the Battle of Ladeira do Gato. Having served in the highest posts during the liberal wars, he never wanted to be paid more than a subaltern, which was his official rank.
Мадейраға экспедиция
Дом Педро Терсейраға келіп, сол кезге дейін Регенттікте болған билікті өз қолына алды. Содан кейін ол Мадейраның генерал-капитаны лауазымына Музинхо де Альбукеркиді тағайындады, бірақ арал әлі де абсолютистердің қолында болды. Өзінің лауазымын басқару үшін Музиньо Фуншалдың берілуін мәжбүрлеуді көздеген адмирал Джордж Роза Сарториус бастаған экспедицияның бір бөлігі ретінде D. Мария II фрегатына отырып, Терсеирадан кетті. Музинходан басқа, Фуншаль епархиясының диаконосы Жануарио Висенте Камачо және басқа да конституционалистер қатысты. Алайда Сарториус зейнеткерлікке шығуға мәжбүр болды, өйткені Мадейраның нақты қорғанысы бұрын ойланғаннан әлдеқайда күшті болды және оның қонуға жеткіліксіз күші болды. Жақын маңдағы Порто-Санто аралын 1832 жылы 4 сәуірде 60 артиллериялық құралы бар конституционалист күш басып алғандықтан, Музиньо 7 сәуірде сонда барды және Мадейраны жаулап алу үшін дұрыс сәтті күтуге шешім қабылдады. Порто-Сантода орналасқан Музиньо ыңғайсыз жағдайға тап болды, өйткені ол Мадейраны жаулап ала алмады және үлкен аралдан шабуылға ұшырамады. Ол Азор аралдарынан басқа кеме келгенше біраз уақыт күтуге мәжбүр болды. Бұл күту кезінде кейбір кемелер тұтқындалып, олардың жүгі арал тұрғындарына азық-түлік ретінде пайдаланылды, өйткені олар аштықтан зардап шекті, өйткені аралда өткен жылдың өнімі нашар болды және Мадейрадан жеткізілімдер тоқтатылды. Муазинхо де Альбукеркидің әскерлерінің тәртіптілігі мен оның және оның офицерлерінің тамаша бақылауы нәтижесінде Порту-Сантода тыныштық пен тәртіп болды. Порто-Сантода ол көптеген жылдардан кейін жариялаған "Руй, о Эскудейро" атты өлеңін де жазды. 1832 жылы 5 мамырда конституционалист кемесі келіп жеткенде, ол өзінің ыңғайсыз жағдайынан құтылуға мүмкіндік берді. Ол өзімен бірге конституциялық армияға жазылу үшін Мадейрадан қашып келген 104 еріктіді алып кетті және Терсейрада олар Португалияға үлкен шабуыл жасауға дайындалып жатқан күштерге қосылды.
Dom Pedro arrived in Terceira and assumed power that had until then been held by the Regency. He then appointed Mouzinho de Albuquerque to the post of captain general of Madeira, even though the island was still in the hands of the absolutists. To take charge of his post, Mouzinho left from Terceira on board the frigate D. Maria II, as part of an expedition led by Admiral George Rose Sartorius intended to force the surrender of Funchal. Besides Mouzinho, Januário Vicente Camacho, the deacon of the See of Funchal and other constitutionalists took part. However, Sartorius had to retire because the actual defences of Madeira were much stronger than what was previously believed, and he had insufficient forces for a landing. Because the nearby Porto Santo Island had been occupied on April 4, 1832, by a constitutionalist force with 60 artillery pieces, which had arrived from Terceira in the ships Conde de Vila Flor and Terceira, Mouzinho went there on April 7 and decided to wait there for the right moment to conquer Madeira. Installed in Porto Santo, Mouzinho was in an awkward situation, where he was neither able to conquer Madeira nor suffer an attack from the major island. He had to wait some time before another ship came from the Azores. During this wait, some ships were captured and their cargo used as supplies for the island's inhabitants, who were suffering famine because the previous year's harvest in the island had been poor and supplies from Madeira were being blocked. Calm and order were present in Porto Santo during the occupation, due to the discipline of Mouzinho de Albuquerque's troops and the excellent control of him and his officers. While in Porto Santo he also wrote a poem, "Ruy, o Escudeiro", which he published many years later. Upon its arrival on May 5, 1832, a constitutionalist ship allowed him to escape his awkward position using it to return to Terceira. He took with him 104 volunteers who had escaped Madeira to enlist in the constitutional army and in Terceira they joined forces that were being prepared for a major attack on continental Portugal.
Азамат соғысының соңғы жылдары
Ол қайтып келген әскерлерімен бірге Миндело десантына және Портоны қоршауға қатысты, онда ол әскери офицер және мемлекет қайраткері ретінде керемет қызмет етті. 1832 жылы 29 шілдеде ол Педро де Соуза Холштейнді алмастырды, Пальмела маркизі және Корольдіктің уақытша министрі лауазымын иеленді, ол сол жылдың 25 қыркүйегіне дейін сол лауазымда болды, сонда Соуза Холштейн қайтадан осы лауазымға келді. Портодағы Д.Педро регентшілігі кезінде ол 1832 жылдың 10 қарашасынан бастап тағы бір рет Корольдіктің министрі болды, бұл жолы тек титулдық қызметте. Соғыс пен либералдар арасындағы қақтығыстардан туындаған саяси тұрақсыздық министрліктердің қызметін қысқартты, ал билікті қолға алғаннан кейін бірнеше аптадан кейін Музиньоның орнын Бернардо де Са Ногейра де Фигейредо, болашақ маркиз Са да Бандейра басқарды. Алайда, Музиньо Педро ханзаданың сенім білдірген басты тұлғасы болып қала берді, оның регенттік үкіметтерімен ынтымақтастық жасады. Терсеираның болашақ герцогы Антонио Северим де Норонханың жақтасы болған Музиньо оған ең үлкен құрметпен қараған және оған адал болған. Музиньо оған оңтүстіктен (Альгарве) науқан бастауға кеңес берді және онымен бірге жүріп, азаматтық соғыс аяқталғанға дейін оның бас штабының бір бөлігі болды.
Along with the forces whom he returned to join, Mouzinho took part in the Mindelo Landing and the Siege of Porto, where he served brilliantly as a military officer and statesman. On July 29, 1832, he replaced Pedro de Sousa Holstein, Marquis of Palmela, and occupied the post of interim Minister of the Kingdom, a position he held until September 25 of that year, when Sousa Holstein reassumed the post. During the regency of D. Pedro in Porto, he was once more Minister of the Kingdom, this time in a titular capacity only, from November 10, 1832. The political instability resulting from the war and conflicts within liberals, curtailed tenure of ministries, and a few weeks after he had taken power, Mouzinho was replaced by Bernardo de Sá Nogueira de Figueiredo, the future Marquis of Sá da Bandeira. However, Mouzinho continued to be a major figure trusted by Prince Regent Pedro, collaborating with his regency governments. Being a supporter of António Severim de Noronha, future Duke of Terceira, to whom he was devoted and for whom he held the utmost respect, Mouzinho advised him to start a campaign from the south (Algarve) and accompanied him, becoming part of his general staff until the end of the civil war.
Мадейрадағы префектура
1834 жылы Эворамонте концессиясынан кейін Музинхо де Альбукерке Мадейраға екі жыл бұрын тағайындалған лауазымына қайта оралды, ол генерал-капитан емес, либерализм жойылғаннан кейін, бірақ жаңа туған Фуншал префектурасының префекті ретінде. Ол сол жылдың 6 тамызында қызметке кіріскен 1834 жылы 30 маусымдағы патша жарлығымен тағайындалды. Оның билігі қысқа болды, өйткені ол 1835 жылы 30 қыркүйекте қызметтен шығып, 11 қарашада Лиссабонға португалдық Үндістанның губернаторы болуға уәде берді. Бұл оның Жозе Хорхе Лурейро үкіметінде Патшалықтың министрі болып тағайындалғаны үшін жүзеге аспады. Мадейрадағы оның "үкілділігі мен әділдігі" ерекшеленетін әкімшілігі білім беруде, мектептер құруда, қоғамдық көмек көрсетуде және жолдар салуда көптеген жақсартуларға әкелді. Мадейрадағы тәжірибесі нәтижесінде 1837 жылы архипелагтың геологиясы туралы жариялайтын зерттеулер (Мадейра, Порто-Санто және Дезертас аралдарының геологиялық тарихына қызмет ету үшін бақылау), сондай-ақ Мадейра автономиясы туралы алғашқы еңбектердің бірі, мүмкін, мадейралық автономия туралы, сырт көзқарас тұрғысынан қарасақ, бұл португал аумағының басқаруы туралы. Мадейрада орнатылған саяси байланыстар оны 1838 жылдың 12 тамызындағы парламент сайлауында (3-ші заң шығарушы) сол сайлау округінің сайлауы мүмкін етті.
In 1834, following the Concession of Evoramonte, Mouzinho de Albuquerque returned to Madeira to occupy the position he had previously been appointed to two years earlier, not as captain general, a post liberalism had abolished, but as prefect of the new born Prefecture of Funchal. He was nominated by a royal decree of June 30, 1834, having taken office on August 6 of the same year. His administration was short, as he left the post on September 30, 1835, departing to Lisbon on November 11 with a promise of the Governorship of Portuguese India. This did not come to pass because he was nominated Minister of the Kingdom in the government of José Jorge Loureiro. His administration in Madeira, characterized by a "great impartiality and justice", resulted in numerous improvements, namely in education, with the creation of schools, and in public assistance and with the construction of roads. A consequence of his experience in Madeira were the studies that he would publish in 1837 about the archipelago's geology (Observation to serve the geological history of the islands of Madeira, Porto Santo and Desertas), as well as a text—perhaps one of the first works about Madeiran autonomy, as seen from an outsider's point of view—about the government of that Portuguese territory. Political connections established in Madeira made possible for him to be elected by that constituency in the parliamentary election of August 12, 1838 (3rd legislature).
Конституциялық монархияның бастапқы кезеңі
Португалиялық Үндістанның губернаторы болып тағайындалғаннан кейін, ол Жозе Хорхе Лурейро үкіметінде Патшалықтың министрі болып тағайындалды. Ол бұл лауазымға 1835 жылдың 25 қарашасынан 1836 жылдың 20 сәуіріне дейін ие болды. Осы күні үкімет құлаған кезде, Муазиньо саясаттың көңілі қалғандай көрінді, белсенді саясаттан зейнеткерлікке шығып, Парижге оралды, онда ол кішкентай мүлік сатып алды. Кейін ол Португалияға оралып, ауыл шаруашылығымен және отбасымен айналысады. 1836 жылы үкімет оны Орталық қоғамдық жұмыстар бөліміне әскери инженер ретінде жіберді. Алайда, ол елдегі қоғамдық жағдайды жақсарту үшін көп нәрсе істей алмады, өйткені мемлекеттік қаражат аз болды, көп ұзамай қыркүйек революциясы басталды. 1837 жылы сентябризмге қарсы реакция басталғанда, өзінің досы Терсейра герцогiне адал Музиньо де Альбукерке Маршалдар көтерілісіне қатысты. Нәтижесінде ол Чуа-да-Фрейра шайқасына қатысып, жеңілгендердің қатарында болды. Көтеріліс түпкілікті басылғаннан кейін, ол маршалдың әскерлерімен және басқа да офицерлермен бірге жер аударылуға мәжбүр болды. Ол Испанияға, содан кейін Парижге барды, онда Палмела герцогы, Салданха герцогы және Терсейра герцогымен бірге конституциялық жарғыны қорғап, португал конгрессіне ашық хат жазды. 1838 жылы Португалияда бейбітшілік орнағаннан кейін, Музиньо 1839 жылы тамыз айында оны сақтауға ант берді. Бірнеше күннен кейін ол қайтадан Орталық бөлімнің қоғамдық жұмыстар жөніндегі бас инспекторы болып тағайындалды. 1840 жылы наурыз айында ол Патшалықтың қоғамдық құрылыс қызметінің бас инспекторы болып тағайындалды және осы қызметті реформалауға тағайындалды. 1840 жылы маусымда Португалияның Индия губернаторы лауазымына қайтадан шақырылғанға қарамастан, ол бұл лауазымнан бас тартты. Осы кезеңде ол бас инспектор лауазымына саяси сипаттағы басқа міндеттерді қосатын. Ол бірнеше мәтіндерді жазды, оның ішінде өз заманының инженерлеріне арналған және Корольдік ғылым академиясына жариялауға ұсынылған, тас көпірлерді салуға арналған техникалық нұсқаулық. Сондай-ақ, ол өзі басқаратын қызмет құрылыстары туралы бірнеше есептер мен жоспарларды ұсынды, атап айтқанда Порто форты, Азамбуядағы канал және Баталья монастырын қалпына келтіру, ол туралы ол қызықты техникалық жұмыс жариялады. Саясатта белсенділік танытып, көптеген парламенттік сайлауларда депутат болып сайланды. Антонио Бернардо да Коста Кабрал Портуда Конституциялық жарғыны қалпына келтірген кезде, ол тағы да Корольдіктің министрі және Терсейра герцогының үкіметіндегі уақытша әділет министрі болды, ол осы лауазымға 9-20 ақпан 1842 жылы жалғасты. Ол хартист болғанымен, ол сол кезде пайда болған реакциялық топтарға қарсы шығып, Хартияны қалпына келтіру заңды және дұрыс түрде жасалуы керек деп ұстанып, 1838 жылғы Конституциялық конгресс жұмысын жою үшін конституциялық Кортес шақырды. Реставраторлар мұны қалаған жоқ, сондықтан кабралистер қорлағаннан кейін, 24 ақпанда, үкімет билікке келгеннен кейін 15 күн өткенде, Музиньо орнынан кетті, оның орнына Коста Кабрал келді. Ол отставкаға кеткеннен кейін парламенттегі оппозициялық орындықтарға отыра бастады. Бір жылдан кейін ол мемлекеттік құрылыс инспекторы лауазымынан босатылды. 1842-1844 жылдардағы парламенттік өмірі жарқын болды. Содан кейін ол құрылыс компаниясы бастаған Порто өзеніндегі форттың жұмыстарына басшылықты қабылдады. Ол тек қана жоспарды ұсынған, бірақ кейін компания жабылып қалды. Осыдан кейін ол Азамбуджа каналындағы жұмыстардың директоры болды, 1845 жылғы сайлауда парламенттегі орыннан айырылып, Лейриядағы өзінің фермасына барып, отбасымен бірге жұмыс істеді.
After his appointment as governor of Portuguese India fell through, he was named Minister of the Kingdom in the government of José Jorge Loureiro. He occupied the post between November 25, 1835 and April 20, 1836. When the government collapsed on this date, Mouzinho, apparently disillusioned with politics, retired from active politics and returned to Paris, where he acquired a small estate. He later returned to Portugal and occupied himself with agriculture and his family. In 1836, the government sent him as a military engineer to the Central Division of Public Works. However, he could not do much for the public improvement of the country since public funds available were low, and soon afterwards the September Revolution started. When the reaction to Septemberism started in 1837, Mouzinho de Albuquerque, loyal to his friend the Duke of Terceira, took part in the so called Revolt of the Marshals. As a consequence, he became involved in the combat of Chão da Freira, and he was among the defeated. After the definitive crushing of the revolt he was forced into exile, together with the marshal's troops and with other officers involved. He went to Spain and then to Paris, where, together with the Duke of Palmela, the Duke of Saldanha and the Duke of Terceira, he wrote an open letter to the Portuguese congress defending the constitutional charter. When peace was signed and the Portuguese Constitution of 1838 established, Mouzinho swore to uphold it in August 1839. A few days later, he was again named general inspector of public works in the Central Division. In March 1840, he became inspector general of Public Construction Service of the Kingdom and appointed to reform this service. He occupied this post until 1843 in spite of being asked again to fill the post of governor of Portuguese India in June 1840, which he declined. From time to time during this period he added other duties of a political character to his position of Inspector General. He wrote several texts, including a technical guide to the building of masonry bridges, intended for engineers of his time and offered for publication to the Royal Academy of Sciences. He also presented several reports and plans on the constructions of the service over which he presided, namely the Fort of Porto, the canal in Azambuja and the restoration of the Monastery of Batalha, concerning which he published an interesting technical work. Entering active politics again, he was elected to the parliament in many legislatures. When António Bernardo da Costa Cabral promulgated the restoration of the Constitutional Charter in Porto, he was once again Minister of the Kingdom and the interim Minister of Justice in the government of the Duke of Terceira, continuing in that post for 9–20 February 1842. Although he was a chartist, he opposed the more reactionary factions that were arising at that time, maintaining that the restoration of the Charter should be made in a legitimate and correct manner, and calling for a constituent Cortes to undo the work of the Constituent Congress of 1838. The restorers did not want that, and after being insulted by the cabralists, Mouzinho resigned on February 24, 15 days after the government took office, being replaced by Costa Cabral. After his resignation, he started to sit in the parliamentary opposition benches. A year later, he was dismissed from his post of Inspector General of public construction. His parliamentary life from 1842 to 1844 was considered brilliant. He then accepted management of works on Porto's river fort that a construction company had started. He had just contributed a plan, but the company then folded. After this, he was director of the works on the Azambuja canal, and having lost his seat in the Parliament in the election of 1845, he went to a farm of his in Leiria, occupying himself with his family.